قوانین کلی نشریه برای ارسال مقاله
1- فرم تعهدنامه و تعارضمنافع
2-ارائه گزارش مشابهت یاب سمیم نور
فصلنامه بینالمللی «پژوهش ادبیات معاصر جهان» در حوزههای «زبان و ادبیات معاصر جهان» و «ادبیات تطبیقی» مقاله میپذیرد.
۱. مقالات فقط بهصورت الکترونیکی و از طریق سامانه (وبگاه) نشریه دریافت میشوند.
۲. مقاله ارسالی نباید پیشتر در نشریهای دیگر چاپ شده باشد یا همزمان برای بررسی به نشریه دیگری ارسال شده باشد.
۳. پذیرش و چاپ مقاله منوط به تأیید نهایی هیئت تحریریه و داوران نشریه است.
۴. فصلنامه حق رد یا پذیرش مقالات و نیز اعمال ویرایشهای علمی و ادبی را برای خود محفوظ میدارد.
۵. مقالات برگرفته از پایاننامه یا رساله دانشجویی باید با ذکر نام دانشجو، استاد راهنما و استادان مشاور بهصورت مشترک منتشر شود و مسئولیت علمی مقاله بر عهده استاد راهنما خواهد بود.
بهمنظور انجام فرایند داوری دوسوناشناس، نویسندگان موظفاند نسخهای از مقاله را بهطور کامل ناشناس ارسال کنند. در نسخه ناشناس:
نباید ذکر شود.
اطلاعات هویتی نویسندگان صرفاً باید در فایل جداگانه مشخصات نویسندگان (Title Page / Author Info) بارگذاری گردد. هرگونه اشاره در متن اصلی که قابلیت شناسایی نویسنده را داشته باشد، باعث بازگشت مقاله به نویسنده برای اصلاح خواهد شد.
مجله از پذیرش مقالات کمتر از ۶۰۰۰ و بیشتر از ۹۰۰۰ کلمه (حداکثر ۲۰ صفحه شامل پانویسها و منابع) معذور است.
چکیده فارسی: چکیده باید در قالب یک بند نوشته شود و شامل معرفی موضوع، چارچوب نظری، هدف پژوهش و مهمترین یافتههای آن باشد. (حداقل ۲۰۰ و حداکثر ۲۱۰ کلمه)
چکیده انگلیسی: ترجمه دقیق چکیده فارسی (حداقل ۲۰۰ و حداکثر ۲۱۰ کلمه).
چکیده مبسوط انگلیسی (Extended Abstract): حداقل ۴۰۰ و حداکثر ۴۵۰ کلمه.
واژگان کلیدی: بین ۵ تا ۷ واژه که پس از چکیده فارسی و انگلیسی آورده شده و به ترتیب حروف الفبا تنظیم شوند.
۱. مقدمه
در این بخش اهمیت موضوع پژوهش، پیشینه پژوهش و پرسش یا مسئله پژوهش مطرح میشود. این بخش بدون زیرعنوان و در قالب متنی پیوسته تنظیم شده و حجم آن حدود ۴۵۰ تا ۵۰۰ کلمه با قلم 13 IR Lotus است.
۲. چارچوب نظری
در این بخش نظریهها و رویکردهای نظری مورد استفاده در مقاله معرفی شده و دلیل انتخاب آنها توضیح داده میشود.
نکته: در متن اصلی مقاله باید از معادل فارسی اصطلاحات استفاده شود و معادل لاتین آنها فقط در نخستین کاربرد، بهصورت پانویس در همان صفحه ذکر شود.
۳. تحلیل متن
این بخش شامل تحلیل اصلی مقاله است و بهتر است برای خوانایی بیشتر با تیترهای فرعی تنظیم شود.
۴. نتیجهگیری
بخش پایانی مقاله است و شامل جمعبندی یافتههای پژوهش میشود. در این بخش باید از ارجاعدهی و طرح مباحث جدید خودداری شود. نتیجهگیری بهصورت متنی پیوسته و بدون شمارهگذاری، در حدود ۳۵۰ تا ۴۰۰ کلمه تنظیم میشود.
راهنمای استناد درونمتنی (شیوه شیکاگو ـ ارجاع درونمتنی)
این نشریه از شیوه شیکاگو به صورت ارجاع درونمتنی (Author–Date / Parenthetical) برای استناد به منابع استفاده میکند. در این شیوه، مشخصات کوتاه منبع در داخل پرانتز در متن آمده و اطلاعات کامل آن در فهرست منابع پایانی ارائه میشود.
ارجاع درونمتنی معمولاً شامل نام خانوادگی نویسنده، سال انتشار، و در صورت نیاز شماره صفحه است.
فرم کلی:
(نام خانوادگی نویسنده سال انتشار، شماره صفحه)
مثال:
(احمدی ۱۳۹۸، ۴۵)
اگر نام نویسنده در جمله آمده باشد، در پرانتز فقط سال و صفحه ذکر میشود.
مثال:
احمدی (۱۳۹۸، ۴۵) معتقد است که شعر معاصر فارسی دچار دگرگونیهای سبکی مهمی شده است.
نمونه در متن:
(محمدی ۱۴۰۰، ۷۳)
نمونه در فهرست منابع:
محمدی، علی. ۱۴۰۰. تحلیل شعر معاصر ایران. تهران: نشر مرکز.
در متن:
(حسینی و کریمی ۱۳۹۹، ۱۱۲)
در فهرست منابع:
حسینی، رضا، و مریم کریمی. ۱۳۹۹. نقد ادبی تطبیقی. تهران: نشر نی.
در متن:
(صادقی و همکاران ۱۴۰۱، ۵۸)
در فهرست منابع:
صادقی، محمود، لیلا بهرامی، و حمید رحمانی. ۱۴۰۱. روشهای تحلیل متن ادبی. تهران: سمت.
در متن:
(کاظمی ۱۳۹۷، ۲۵)
در فهرست منابع:
کاظمی، نادر. ۱۳۹۷. «بازخوانی روایت در داستان کوتاه معاصر.» مجله پژوهشهای ادبی ۱۲ (۲): ۲۰–۳۵.
در صورت نقل قول مستقیم، ذکر شماره صفحه الزامی است.
نمونه:
به گفته یکی از پژوهشگران، «روایت مدرن اغلب مرز میان واقعیت و ذهنیت را محو میکند» (جعفری ۱۳۹۶، ۹۱).
چند منبع با نقطهویرگول از هم جدا میشوند.
نمونه:
(احمدی ۱۳۹۸، ۴۵؛ کریمی ۱۴۰۰، ۸۸)
در صورت وجود چند اثر از یک نویسنده در یک سال، از حروف الفبا استفاده میشود.
در متن:
(مرادی ۱۳۹۹الف، ۲۱)
(مرادی ۱۳۹۹ب، ۶۴)
در فهرست منابع:
مرادی، حسن. ۱۳۹۹الف. نظریه روایت. تهران: ققنوس.
مرادی، حسن. ۱۳۹۹ب. ساختار داستان. تهران: نی.
اگر منبع نویسنده مشخصی نداشته باشد، از عنوان کوتاه اثر در پرانتز استفاده میشود.
مثال:
(«فرهنگ اصطلاحات ادبی» ۱۳۹۰، ۲۲)
در صورت استفاده از ترجمه، نام مؤلف اصلی در ارجاع درونمتنی ذکر میشود و اطلاعات مترجم در فهرست منابع میآید.
مثال در متن:
(باختین ۱۳۸۷، ۵۶)
در فهرست منابع:
باختین، میخائیل. ۱۳۸۷. مسائل بوطیقای داستایفسکی. ترجمهٔ … تهران: …
برای منابع آنلاین باید نویسنده (در صورت وجود)، سال انتشار یا بهروزرسانی، عنوان صفحه، نام وبگاه، و پیوند (URL) در فهرست منابع ذکر شود. در صورت امکان، تاریخ دسترسی نیز آورده شود.
نویسندگان باید در سراسر مقاله از یک شیوه یکسان برای تاریخها، نامها و ارجاعات استفاده کنند (برای مثال استفاده کامل از اعداد فارسی یا لاتین بهصورت یکنواخت).
فهرست منابع در پایان مقاله بر اساس نام خانوادگی نویسندگان و به ترتیب الفبایی تنظیم میشود.
اگر چند اثر از یک نویسنده در فهرست منابع وجود داشته باشد، آثار بر اساس سال انتشار مرتب میشوند.
در مورد مقالات علمی منتشرشده در نشریات، در صورتی که شناسه دیجیتال مقاله (DOI) وجود داشته باشد، باید در پایان مدخل فهرست منابع ذکر شود. درج DOI به شناسایی دقیق و دسترسی آسانتر به منبع کمک میکند.
DOI معمولاً به صورت پیوند کامل نوشته میشود:
فرم پیشنهادی:
مثال در فهرست منابع:
کاظمی، نادر. ۱۳۹۷. «بازخوانی روایت در داستان کوتاه معاصر.» مجله پژوهشهای ادبی ۱۲ (۲): ۲۰–۳۵. https://doi.org/10.xxxx/xxxxx
در صورتی که DOI برای مقاله وجود نداشته باشد، ذکر آن الزامی نیست.
تمام منابعی که در متن مقاله به آنها ارجاع داده میشود باید حتماً بهطور کامل در فهرست منابع پایانی ذکر شوند. همچنین، هر منبعی که در فهرست منابع آمده است باید دستکم یکبار در متن مقاله مورد استناد قرار گرفته باشد.
به بیان دیگر، میان ارجاعات درونمتنی و فهرست منابع باید تطابق کامل وجود داشته باشد.
مثال:
در متن:
(احمدی ۱۳۹۸، ۴۵)
در فهرست منابع:
احمدی، محمد. ۱۳۹۸. مبانی نقد ادبی. تهران: نشر مرکز.
اگر در متن به منبعی ارجاع داده شود اما مشخصات کامل آن در فهرست منابع ذکر نشود، مقاله برای اصلاح به نویسنده بازگردانده خواهد شد.