شعرزدایی از شعر: تحلیلی بر اشعار گرترود استاین از منظر اندیشه‌ی موریس بلانشو

نوع مقاله: مقاله علمی پژوهشی

نویسنده

گروه زبان و ادبیات انگلیسی، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

چکیده

این مقاله جستاری است بر اشعار گرترود استاین، نویسنده و شاعر پیشروی آمریکا. توصیف استاین از شعر، فرسنگ‌ها با پیشینیانش در مکاتبی مانند رومانتیسیم فاصله می‌گیرد. او شعر را صوتی بی‌تن می‌انگارد که از تجربة بودن در زبان سخن می‌راند. برای تبیین استاین در مجموعة مسمط‌هایی در اندیشه، مقالة پیش‌رو از موریس بلانشو، متفکر پساساختارگرای معاصر فرانسوی در باب زبان، هستی و مرگ بهره می‌جوید. سه مفهوم کلیدی بلانشو به کار بسته می‌شوند: «نام‌گذاری»، «انقطاع» و «یادآوری». استاین شعر را نامیدن و یا نام‌های بی‌نام می‌پندارد، زبانی که مکرر می‌نامد بی‌ ‌آن‌که مفهوم، شخص و یا موقعیتی خاص را تداعی کند. بدین روش، شعر، انقطاع را تجربه می‌کند؛ رویارویی با «دیگریِ» بیگانه که افق‌هایی تازه‌ برای ذهن آشنازده به ارمغان می‌آورد. شعرزدای یعنی پایش شعر از ارجاع به واقعیت غالب، شعری بِکر که از معناپردازی‌های خوانندگانش دوری می‌گزیند. شاعر در این فضای خنثا جایگاهی ندارد؛ شعر به زبان تعلق دارد، به صداها، تکرارها و سکوت‌ها که با ظهور بر کاغذ، ماده و چیستی‌شان را به نمایش می‌گذارند.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Depoeticization of Poetry: A Study of Gertrude Stein’s Poetry in Light of Maurice Blanchot’s Thought

نویسنده [English]

  • Narges Montakhabi Bakhtvar
Department of English Language and Literature, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran
چکیده [English]

This essay scrutinizes the poetry of avant-garde American writer, Gertrude Stein. Stein’s conception of poetry differs radically from traditions, particularly, Romanticism. She views poetry as a disembodied voice that speaks of experience of language. There is no connection between the poet and the reader; poetry only weaves words together from and to language. To clarify Stein’s poetics in Stanzas in Meditation, this essay utilizes the thought of contemporary French poststructuralist, Maurice Blanchot, with respect to language, ontology, and death. Stein’s poetry is discussed through three Blanchotian concepts: “naming,” “interruption,” and “remembrance.” Stein sees poetry as naming, in which names become nameless. The language that repeatedly names cannot refer to any idea, person, or situation. So poetry experiences “interruption,” the moment of facing the alien, defamiliarizing “other.” Depoeticization means purging poetry from referring to dominant reality; an untouched poetry that detests readers’ interpretations. The poet does not have any place in this neutral space, because poetry belongs to language, sounds, repetitions, silences, and words that display their matter on the page.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Gertrude Stein
  • Maurice Blanchot
  • depoeticization
  • naming
  • interruption
  • remembrance
  • Repetition