دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 16 63 2011 12 22 T. S. Eliot's Poetry in Persian:A Case of Translating Allusions اشعار تی اس الیوت در زبان فارسی: بررسی موردی ترجمة تلمیحات 5 23 25117 FA کامران احمدگلی دانشگاه تربیت معلم، دکترای زبان و ادبیات انگلیسی سروه منبری دانشگاه تربیت معلم، کارشناس ارشد مترجمی زبان انگلیسی Journal Article 1970 01 01 Drawing upon Julia Kristeva’s 1969 theory of intertextuality and based on Leppihalme's model for translating allusions (1997), this study analyzes how Iranian translators of T. S. Eliot’s poetry have dealt with rendering his allusions into Persian and what major strategies they have used to undertake the task. The analysis of four of Eliot's most heavily allusive poems "The Love Song of J. Alfred Prufrock", The Waste Land, "Hollow Men" and "Ash Wednesday" along with their sixteen different translations into Persian reveals that ‘name retention’ for PN allusions and ‘minimum change’ and ‘explicit explanation’ for KP allusions are the most frequent translating strategies. The study will also show that there has been a significant decrease in the frequency of minimum change strategy and a proportionate increase in the frequency of explicit explanation strategy over the course of the four decades of translating Eliot since the 1960s in Iran. This implies translators’ increasing tendency and preference over time towards producing more target-text, reader-oriented translations. مقالة حاضر با به‌کارگیری نظریة «بینامتنی» کریستوا (1969) و مدل لپیهالم (1997) برای دسته‌بندی انواع تلمیح و راهکارهای ترجمة آنها، بررسی موردی 4 شعر پرتلمیح تی اس الیوت «ترانة عاشقانة جی آلفرد پروفراک»، «سرزمین بی‌حاصل»، «مردان پوچ» و «چهارشنبة خاکستر» به همراه 16 ترجمة فارسی از آنها از دهة 1340 مطمح نظر دارد. هدف این بررسی، راهکارهای مترجمان ایرانی برای انتقال تلمیحات بینامتنی در اشعار الیوت به زبان مقصد است. نتایج نشان می‌دهد که راهکار «حفظ اسم» در ترجمة تلمیحات اسامی خاص و دو راهکار «تغییر حداقل» و «توضیح صریح تلمیح» مورد ترجمه به ترتیب پربسامدترین راهکارها در ترجمة تلمیحات عبارات کلیدی بوده‌اند. نتایج بررسی بسامد راهکارها نشان می‌دهد که در طول زمان، راهکار «تغییر حداقل» روندی کاهشی داشته و در برابر، راهکار «توضیح صریح» روندی افزایشی داشته است. بر این اساس، نگرش مترجمان ایرانی به ترجمة تلمیحات در گذر زمان تغییر اساسی یافته است و به روندی شتابناک به سوی راهکارهای خواننده‌مدار و متمایل به زبان مقصد تبدیل شده است.

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 16 63 2011 12 22 The Reflection of "The Rubaiyat of Omar Kheyam" in "The Fruits of Earth" by Andre Gide تحلیل تطبیقی مفاهیم مشترک رباعیات حکیم عمر خیام و مائده‌های زمینی آندره ژید 25 43 25118 FA حسن امامی دانشگاه بیرجند، دکترای زبان وادبیات انگلیسی ابراهیم محمدی دانشگاه بیرجند، دکترای زبان وادبیات فارسی ملیحه زارعی دانشگاه بیرجند، کارشناس ارشد زبانشناسی Journal Article 1970 01 01 This research, based on the fundamental theories of comparative literature, indicates that the treasure of Persain culture and literature has played a vital role in creating and inspiring several literary masterpieces of the world. Andre Gide –the eminent French writer–is one of those who under the influence of this rich heritage has created such a unique work as "The Fruits Of Earth". He has created this famous work under the influence of Persian literature. By mentioning a line of Hafiz and a verse of Quran at the beginning of his book, Gide has indicated his special attention to oriental works. To some extent, his "The Fruits of the Earth" is related to oriental literature, especially Persian. Although he has mentioned the name of Khayyam just one time, the influence of Khayyam on his work is more than other Persian writers. This research shows the different ways and the extent of Gide’s familiarity with Khayyam and offers a comparison of common concepts in "Rubaiyyat" and "The Fruits of Earth". پژوهش بر اساس نظریه‌های بنیادی ادبیات تطبیقی- گستر? پژوهش در پیوندها و داد و ستد‌های ادبی ملل– نشان می‌دهد که گنجین?‌ فرهنگ و ادبیات فارسی نقش بسزایی در الهام‌بخشی و آفرینش شاهکارهای متعدد در ادبیات جهان داشته است. آندره ‌ژید، نویسند? مشهور فرانسوی، از کسانی است که تحت تأثیر این میراث غنی به خلق آثار منحصر به فرد دست یافته‌اند. او کتاب مائده‌های زمینی خود را به گونه‌ای در پیوند با ادبیات شرق، به ویژه ادبیات فارسی آفریده است. ژید با ذکر مصراعی از حافظ و آیه‌ای از قرآن کریم در آغاز کتابش، توجه ویژ? خود را به این آثار نشان داده است. در حالی که ژید نام خیام را تنها یک بار در کتاب مائده‌های زمینی آورده است، گمان می‌رود که این کتاب نمایانگر برخی تأثیرپذیری‌های آندره ژید از خیام نیشابوری نیز باشد و شاید بتوان گفت، تأثیر اندیشه خیام در این اثر بیش از اندیشه حافظ است؛ از این‌رو در ‌این نوشتار ضمن بررسی شیوه و میزان آشنایی ژید با رباعیات خیام، با تحلیل تطبیقی مفاهیم مشترک رباعیات خیام و مائده‌های زمینی آندره‌ژید، نقش رباعیات در آفرینش مائده‌ها آشکار شده است.

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 16 63 2011 12 22 A Hegelian Reading of Saint Joan, a Historical Drama by G.B. Shaw: the Effects of Dialectical Approach in a Historical Reproduction خوانشی هگلی از نمایشنامۀ ژان قدیس اثر جورج برنارد شاو: تأثیر رویکرد دیالکتیکی در یک بازآفرینی تاریخی 45 63 25119 FA مریم سلطان بیاد دانشکدة زبان‌ها و ادبیات خارجی، دانشگاه تهران،دکترای زبان وادبیات انگلیسی ناهید احمدیان دانشگاه تهران، دانشکده زبان ها وادبیات خارجی، دانشجوی دکترای زبان وادبیات انگلیسی Journal Article 1970 01 01 Among British playwrights , George Bernard Shaw is a dramatist who envisages the hermeneutics o f history with a m ore challenging perspective w hich approximates him to a modern o utlook. I n this regard, he manages to attune his philosophy of history ( best exposed in a 1923 p lay by t he name of S aint Joan ) with the idea of F . W . Hegel, t he nineteenth - c entury German th inker , and his unique approach to the speculations on the philosophy o f history . The attempt of the present study is t o read Saint Joan through the looking glass of Hegel’s two eminent works , The Philosophy of Right and Philosophy o f History and if possible , to excruciate t he assimilations between t he t wo thinkers a nd their involvement in the notion of history . جورج برنارد شاو ایرلندی،‌ یکی از نخستین نویسندگانی است که مقول? باز آفرینی تاریخی را به شکلی متفاوت از هم‌ اندیشان معاصر و پیش از خود ، در درام‌ های تاریخی قرن بیستم به تصویر می‌ کشد و رویکرد چالش برانگیزتری نسبت به سنت دستیازی به تاریخ در راستای پردازش داستانی نمایشی ارائه می‌ دهد. در این راستا نگاه شاو به فلسف? تاریخ در ده? 1920، با نمایشنام? ژان قدیس،‌ به اوج بلوغ خود می‌ رسد و شباهت نزدیکی با اندیش? فلسفی فردریش ویلهلم هگل،‌ فیلسوف آلمانی قرن نوزدهم،‌ و رویکرد او به روند تکاملی فلسف? تاریخ غرب پیدا می‌ کند. در این مقاله تلاش شده است تا نمایشنام? ژان قدیس از منظر فلسف? تاریخ هگل که در فلسف? حق و فلسف? تاریخ او آمده،‌ تحلیل شده و با استناد به متون نگارشی این دو نویسنده، همانندی‌ های آنان در ارائ? نگاهی ایده‌آل‌گرایانه و پوزیتیویستی به مقول? تاریخ ارائه شود.

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 16 63 2011 12 22 Neo-Orientalism, Terrorism, and “Anticipation of History” in Don DeLillo’s Mao II نو شرق شناسی، تروریسم و «پیشگویی تاریخ» در رمان مائوی دوم اثر دان دلیلو 65 84 25120 FA حسین پیرنجم الدین دانشگاه اصفهان، دکترای ادبیات انگلیسی عباسعلی برهان دانشگاه اصفهان، کارشناس ارشد ادبیات انگلیسی Journal Article 1970 01 01 The post-9/11 fiction is regarded as one of the indispensable parts of contemporary American literature. Prominent novelists such as Martin Amis, John Updike, and Don DeLillo have directly addressed the 9/11 terrorist events in their fiction. DeLillo’s novels, however, have been of especial interest to the literary circles due to their decades-long preoccupation with the issue of terrorism in its different forms. For instance, Mao II is particularly described to be the historical prescience and anticipation of the 9/11 attacks. In this article, the writers explore the re-inscription of the dominant discourse of neo-Orientalism in Mao II and make a comparison between some of the dominant accounts of the 9/11 event and what is being introduced as terrorism through the framework of Orientalist discourse within the novel. The objective is to expose the roots of the novel’s “anticipations” of the 9/11 and thereby de-mythologize the author’s status as a guru of terrorist novel. رمان پسایازده سپتامبر ( 9/11 fiction ) جایگاهی ویژه در ادبیات معاصر امریکا دارد. در پی رخداد یازده سپتامبر، گفتمان تروریسم به یکی از دغدغه‌های اصلی ادبیات امریکا بدل گردید. نویسندگان برجسته‌ای چون مارتین ایمیس، جان آپدایک و دان دلیلو به طور مستقیم به بازنمایی و طرح داستانی این موضوع پرداختند. در این میان رمان‌های دان دلیلو، به دلیل چند دهه پیشینه در پرداختن به تروریسم و شیفتگی به این موضوع، مورد توجه و اقبال ویژة جوامع ادبی قرار گرفت. برای مثال، به طور خاص از رمان مائوی دوم با تعبیراتی هم چون «پیش‌بینی» و «پیش‌گویی» حادث? یازده سپتامبر یاد می‌شود. در این جستار، نویسندگان ابتدا بازتولید انگاره‌های گفتمان چیرة نوشرق‌شناسی در رمان مائوی دوم را بررسی کرده و سپس با مقایسة برخی قرائت‌های حاکم از رخداد یازده سپتامبر و آن‌چه در قالب گفتمان شرق‌شناسانة رمان، تروریسم معرفی می‌شود به ریشه‌یابی و اسطوره‌زدایی از «پیش‌گویی»های نویسنده از این واقعه می‌پردازند.

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 16 63 2011 12 22 Critical Discourse Analysis of National Identity in Post-Revolutionary Mexican Cinema, Based on the Film “HELL” تحلیل گفتمان انتقادی هویت ملی در سینمای پس از انقلاب مکزیک بر مبنای فیلم «جهنم» 85 102 25121 FA مریم حق روستا دانشگاه تهران، دانشکدة ادبیات و زبان های خارجی، دکترا الهه نوری غلامی‌زاده دانشکدة مطالعات جهان دانشگاه تهران، دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات آمریکای لاتین Journal Article 1970 01 01 Cinema as a Cultural Industry, is the promoter of identity, memory, dreams and collective projects. Mexico has introduced its collective identity to the world, using this industry. Examining the application of this industry in Mexican Cinema can be considered an important step for improving the country’s cinema. Approaches to the origins of modern nations consider culture as a fundamental constituent of construction and experience of a nation and the linking element of a film to a national cinema is common mass culture of that nation. The film “Hell”, in spite of considering Mexico's drug trafficking problem, only reflects the national and cultural identity of the northern part of Mexico. On the other hand, Mexico has still a long way to achieve its revolutionary goals. Adopting a transparent approach and dealing with social problems in this film shows that Mexican cinema is trying to take key steps toward achieving these goals. In this research, the critical method of Fairclough in three levels (Description, Interpretation and Explanation) and three aspects (Literary, Dramatic and Cinematic) was applied in the film “Hell”. سینما به ‏عنوان یکی از صنایع فرهنگی، ارتقاء دهندة هویت، حافظه، رؤیا و پروژه‏های جمعی است. واضح است که کشور مکزیک نیز برای معرفی هویت جمعی خویش به‏ جهانیان از این صنعت بهره برده است. بررسی چگونگی بهره‏بری مکزیک از این صنعت، می‏تواند گام مؤثری در بهبود سینمای این کشور به ‏شمار آید. رویکردهای منشأشناسی ملت‏ها، بر فرهنگ، به ‏عنوان پیش‏شرطی ضروری برای ساخت و تجربة هویت ملی، اتفاق نظر دارند. آنچه یک فیلم را در ارتباط با سینمای یک ملت قرار می‏دهد، «فرهنگ عمومی و جمعی یک ملت» است. فیلم «جهنم»، علی‏رغم پرداختن به قاچاقچیان موادمخدر در مکزیک، تنها هویت فرهنگی و ملی بخش شمالی مکزیک را بازتاب می‏دهد. از طرف دیگر، مکزیک هنوز راه زیادی را تا تحقق اهداف انقلابی خویش پیش‏روی دارد. اتخاذ رهیافت شفاف‏سازی و مقابله با مسائل اجتماعی در این فیلم، نشان از این دارد که سینمای مکزیک بر آن است تا گام‏های مهم در راستای تحقق این اهداف بردارد. در پژوهش حاضر، رویکرد انتقادی فیرکلاف در سه سطح توصیف، تفسیر و تبیین و در وجوه روایی، ادبی و سینمایی فیلم «جهنم» به کار گرفته شده است.

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 16 63 2011 12 22 Reflection of Feminism in Churchil's Top Girls Through the Function of Gricean Principles بازتاب فمینیسم از رهگذر کارکرد اصول همکاری گرایس در نمایشنامة سالارزنان 103 121 25122 FA مریم دادخواه تهرانی دانشگاه تهران، کارشناس ارشد ادبیات نمایشی، دانشکدة هنرهای نمایشی و موسیقی بهروز محمودی بختیاری دانشگاه تهران، دانشکدة هنرهای نمایشی و موسیقی Journal Article 1970 01 01 This article aims to study an important principle in discourse analysis, which belongs to Paul Grice, the contemporary philosopher. He believes that in addition to giving and taking information during a conversation, people also show their cooperation with each other, and so he suggests the ‘cooperative principle’ which contains some principles of subtext. Since the cooperative principle is with regards to dialogue and conversation, it can be applied to plays. This article studies the cooperative principle in Top Girls by Caryl Churchill and through this study, it shows the political and feminist approaches in this play, because these approaches are shown through language. The goal of this article is to show how Churchill was or was not successful in showing her ideological beliefs through language and cooperative principle in particular. Through this study, it will be shown how linguistics and its principles, strengthen the dramatic effects and help the dramatist to show his/her ideology. این مقاله به بررسی کارکرد اصلی مهم در تحلیل گفتگو می‌پردازد که به فیلسوف معاصر پل گرایس تعلق دارد. او معتقد است مکالمة میان افراد، علاوه بر رد و بدل کردن اطلاعات، بر پایة همکاری میان آنها است و در همین راستا اصلی به نام «اصل همکاری» را مطرح می‌کند که شامل قواعدی دربارة زیربافت متون است. از آنجا که اصل همکاری گرایس در رابطه با گفت‌وگو مطرح شده، می‌توان آن را در تحلیل متون نمایشی به کار برد. در این مقاله، «اصل همکاری» گرایس در نمایشنامة سالارزنان اثر کاریل چرچیل مورد کاوش قرار می‌گیرد و تلاش می‌شود که در راستای این بررسی، به رویکردهای سیاسی - فمینیستی موجود در متن پرداخته شود، چرا که بی‌گمان گفت‌وگوها بخش عمده‌ای از این رویکردها را نشان می‌دهند. هدف این مقاله این است که نشان داده شود چطور بهره‌گیری از رویکردهای زبان‌شناختی و استفاده از امکانات گفت‌وگو می‌تواند به‌نمایشنامه‌نویس در روند خلق اثر یاری رساند.

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 16 63 2011 12 22 Modern versus Postmodern Epistemologies in the Short Story: A Comparison of Two Short Stories بازتاب معرفت شناسی مدرن و پسامدرن در داستان کوتاه: شرحی تمثیلی از دو داستان کوتاه 123 138 25123 FA علیرضا مهدی پور دانشکدة ادبیات و علوم انسانی دانشگاه ارومیه، مربی زبان و ادبیات انگلیسی 0000-0001-7413-6291 Journal Article 1970 01 01 In contrast with modern Cartesian epistemology that is based on the subject-object dichotomy of man versus the world, postmodern approach makes no distinction between the two; conceiving them in a dialectical interaction. This article contrasts the traditional/modern and postmodern views of "reality" by analyzing two examples from the short story genre, taken as metaphors for rendering reality: In Hawthorne's traditional story the protagonist leaves his house (the world) to watch it from without, (without any encounter with it). In the classically happy ending of the story, his homecoming makes no apparent objection or surprise on behalf of his wife, and the border and relation between the subject and the object is not violated. But in Louisa, Please Come Home there is no subject-object dichotomy between the protagonist and the world, and they mutually modify and define one another. When Louisa comes home, her parents and sister do not recognize her. The subject and the object in this postmodern short story are relative, and their identity and relation are dynamic. This article deals specifically with the element of point of view and the idea of seeing. در برابر رویکرد معرفت شناسی دکارتی که بر پای? تفکیک انسان فاعل ( سوژه ) از جهان عینی ( ابژه ) استوار است، نوگرایی پدیدارشناسی هوسرل ، مرزی بین این دو نمی‌شناسد و فاعل و مفعول را در هم کنشی دیالکتیکی با هم می فهمد. بدین ترتیب « من » دکارتی جهان-آگاه در دید نوگرایی ، موجودی پیراسته و ماندگار و دگرگون ناپذیر و جدا از « غیر » و جهان نیست و هر گونه آگاهی از بن اندیشه‌ور است. « لوییزا لطفا به خانه برگرد » اثر شرلی جکسون در تقلید یا هجوی از « ویکفیلد » اثر ناتانیل هاثورن نوشته شده و موضوع هر دو گریز از خانه و بازگشت است. این مقاله بحث می کند که می توان خانه را نماد یا نشانی از جهان ، برون ، یا ( مفعول ) دانست که با قهرمان ( فاعل) هم کنشی دیالکتیکی دارد و یکدیگر را تعریف می‌کنند.