دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 22 1 2017 03 21 Tehran in Le turban et la rose, a study of a stranger point of view with the geocritical approach جلو‌ه‌های تهران در دستار و گل سرخ: نقدی جغرافیایی بر پایتخت بر اساس دید خارجی 5 32 62703 10.22059/jor.2017.62703 FA فرزانه کریمیان مدیر گروه و استاد زبان فرانسه دانشگاه شهید بهشتی غزاله حاجی حسن عارضی دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2016 08 02 Abstract In recent years the concept of space in the comparative studies has become more important than ever. Comparative Literature also has been influenced by the space-based approaches. One of the most possible subject in this matter could be the study of a city and its multiple spaces. But, there has not been enough literary researches about the city of Tehran (we appreciate nevertheless اسطوره ی تهران the myth of Tehran by Jalal Sattari). One of the newest approaches in space-based comparative literature is the geography criticism. Its Special features give it the aspect of an original approach and make it our selected research method in this article. In this paper, the stranger point of view towards Tehran will be examined in Le turban et la rose, written by François Nicoullaud, the former french ambassador in Iran. The purpose of this research is to find the particular look that the writer has had to this city. چکیده در سال‌های اخیر مفهوم فضا در حوزه‌های تطبیقی بیش از پیش اهمیت یافته و ادبیات تطبیقی نیز از رویکردهای مکان‌محور بی‌بهره نمانده است. از سوی دیگر با وجود حجم گستردۀ مطالعات تطبیقی مکانی که تاکنون در حوزۀ ادبیات انجام شده – که از آن جمله می‌توان به اسطورۀ تهران (1385) اشاره کرد- جای خالی یک مطالعۀ همه‌جانبه دربارۀ شهر تهران احساس می‌شود. یکی از جدیدترین رویکرد‌های ادبیات تطبیقی، نقد جغر‌افیایی است. ویژگی‌های خاص این نقد موجب شده‌استکه آن را در مطالعۀ حاضر به عنوان رویکرد پژوهشی انتخاب کنیم. در این مقالۀ دید یک خارجی نسبت به شهر تهران مورد بررسی قرار خواهد گرفت. اثر انتخابی ما، دستار و گل سرخ، شبیه به سفرنامه‌ است و با توجه به معاصر بودن آن و ارائۀ تصویر جدیدی از شهر تهران، به عنوان موضوع پژوهش انتخاب شده است. در سایۀ روش تحقیقاتی وستفال، تلاش خواهیم کرد به جنبه‌های جدیدی از مکان شهری بازنمایی ‌شده در این اثر دست یابیم.

https://jor.ut.ac.ir/article_62703_3a98aac8ed1e8e2c83a55965f7a15bb8.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 22 1 2017 03 21 The application of Riffaterre's semiotic model in the reading of poetry کاربست الگوی نشانه‌شناختی ریفاتر در خوانش شعر 33 58 62704 10.22059/jor.2017.62704 FA مسعود آلگونه جونقانی عضو عیات علمی دانشگاه اصفهان Journal Article 2016 01 27 One of researchers in the semiotics of poetry is ‎Riffaterre. Developing his structuralist ideas, Riffaterre devoted his later career to the reception theory and is known as a ‎hermeneutic structuralist. Using Riffaterre's model in reading poetry, ‎illuminates important notes about the creation of poetic texts as well as its recreation by the ‎reader. Hence, this article is based on a reading of poem by Shamloo. Analysis of ‎this poem indicates that it is a result of an expansion of a matrix and its ‎significance is consequently dependent on this matrix. This matrix, which signifies the ‎transference of human being from this world to the other world, is firstly divided into three ‎distinct topics, i.e. transference, this world, and the other world. Each topic is then expanded ‎through such techniques as accumulation, descriptive systems, and textual space. This ‎research, also, reveals that poetry, in the process of reading, transcends from a mimetic level ‎to a semiotic level where the significance of the poem could be ‎understood. ‎ چکیده یکی از پژوهش‌های بنیادی در حوزۀ نشانه‌شناسی شعر به مایکل ریفاتر (1924-2006) تعلق دارد. ریفاتر در مکتبِ ساختارگرایی پرورش یافته و در نهایت به نظریۀ دریافت گرایش پیدا کرده است. به همین دلیل، وی در زمرۀ ساختارگرایانِ هرمنوتیک قرار می‌گیرد. به کار‌گیری الگوی نشانه‌شناختی ریفاتر در بازخوانی آثار ادبی، به ویژه شعر، نکات مهمی را دربارۀ آفرینشِ اثر و همچنین بازآفرینیِ آن از سوی خواننده روشن می‌کند. بنابراین، در پژوهش حاضر، به طورِ موردی، شعرِ «در آستانۀ»‌ احمد شاملو بر اساس این الگو بررسی است. تحلیل این شعر نشان می‌دهد «در آستانه» محصولِ بسطِ ماتریس واحدی است که دلالتمندی شعر بدآن وابسته است. این ماتریس که حاکی از «انتقال از این جهان به جهانی دیگر» است، نخست به سه موضوع مستقل، یعنی انتقال، جهانِ هستی و جهانِ دیگر تفکیک شده است. هر یک از این موضوع‌ها، خود، از طریق تکنیک‌هایی چون انباشت، منظومۀ توصیفی، یا فضای متنی بسط یافته‌اند. این پژوهش همچنین نشان می‌دهد که شعر در روندِ خوانش از سطحِ محاکاتی بر می‌گذرد و به سطحی بالاتر، یعنی سطحِ نشانه‌شناختی، می‌رود؛ تنها در این سطح است که می‌توان وحدتِ شعر و دلالتمندی آن را بازجست.

https://jor.ut.ac.ir/article_62704_19f803ce843a29c47153b07465b7681d.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 22 1 2017 03 21 Reading psychological themes Jackdaw Summer Story Based on Jung's process of individuation خوانشی روان‌شناسانه از درون‌مایه داستان تابستان زاغچه بر اساس فرایند فردیت یونگ 59 82 62705 10.22059/jor.2017.62705 FA لیلا حر دانشجوی دکترای زبان و ادبیات فارسی. دانشگاه گیلان احمد رضی استاد گروه زبان و ادبیات فارسی( رئیس دانشگاه گیلان) دانشگاه گیلان علی تسلیمی استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه گیلان Journal Article 2016 04 11 Jackdaw Summer by David Almond, is one of the stories that were returned into Persian during the period of increasing children's literature translation in the eighties, a story is about juvenile violence and those impressionable from environment . author by using of different symbols, show the crisis of puberty in adolescence, and by showing contrasts and contradictions provides admission to fictional characters achieve to cognitive maturity with balance. This study is to show how can be by using the process of individuation Jung and relying on symbolic emphasis, represent the main character's conscious encounter with neglected elements of his unconscious, leads to recognize the identity of the juvenile. Thus, has been paid to psychological analysis this story.by analyzing archetypes like Shadow, Oldwise and Anima and symbols used in the story,such as knives, snakes, jackdaw and six and… , to be presented the field and Suitable pattern to achieve rebirth and self-knowledge. چکیده تابستان زاغچه اثر دیوید آلموند از جمله داستانهایی است که در دوران اوجگیری ترجمۀ ادبیات کودک و نوجوان در دهۀ 80 به فارسی برگردانده شد، داستانی که دربارۀ خشونت نوجوانان و اثرپذیری آنان از محیط است. نویسنده با استفاده از نمادهای مختلف، بحران‏های بلوغ در دوران نوجوانی را به تصویر کشید و با نمایش تقابل‏ها و تضادها، بستری را فراهم آورد تا شخصیت‏های داستان با ایجاد تعادل به بلوغ شناختی نایل آیند. این پژوهش بر آن است تا نشان دهد که چگونه می‏توان با بهره‏گیری از الگوی فرایند فردیت یونگ و با تکیه بر تأکیدهای نمادین، برخورد خودآگاهِ شخصیت اصلی داستان با عناصر فراموش شده ضمیر ناخودآگاه او را در راستای بازشناسی هویت نوجوانان به نمایش در آورد. از این رو با واکاوی کهنالگوهایی مانند سایه، پیر خردمند و آنیما و نمادهای استفاده شده درداستان مثل چاقو، مار، زاغچه و عدد شش و... به تحلیل روان‏شناسانه این داستان پرداخته شده است تا زمینه‏ و الگوی مناسبی برای رسیدن به تولدی دوباره و خودشناسی ارائه گردد.

https://jor.ut.ac.ir/article_62705_714289e590903e12f70e701497252570.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 22 1 2017 03 21 Structural diversity of narrative distance narrator in fiction (Based on the theory of Raymond Shlvmys staff) چندگونگی سازه های فاصله ای راوی از روایت در ادبیات داستانی (با تکیه بر نظریۀ شلومیث ریمون کنان) 83 98 62706 10.22059/jor.2017.62706 FA محسن محمدی فشارکی دانشیار فضل الله خدادادی دانشجو Journal Article 2015 09 16 The narrator in a text (fiction or non-fiction) may narrative of events, the characters are presented and narratee, more or less away. Although this is the kind of narrative fiction Maaz expect the following type (narrative event after origination), but focus on the narrative structure of stories based on the theory of narrative distance Shlvmys staff Raymond suggests that all these not. In the novel "Great Expectations" by Charles Dickens, the narrator at the beginning very civet distance events, while at the end of the story is precisely at the heart of events, as well as Balzac's novel "Babagvrof events, as well as Balzory has already happened? Why narrator says Ms. Vakvr now that narratee reading the text, is still in Paris Pensions? Analytical and research methodology utilizes a library based on the theory of narrative distance Shlvmys staff Raymond seeks to examine the structures of narrative fiction narrator's distance and saw limited examples (but smarter ) and based on scientific principles distance between the narrator and narrative structures discovered. چکیده راوی در یک متن (داستانی یا غیرداستانی) ممکن است از رویدادهای روایت شده، شخصیت‌های ارائه ‌شده و روایتشنو، کموبیش فاصله داشته باشد. اگرچه انتظار ما از ادبیات داستانی این است که گونۀ روایت آن از نوع متعاقب (روایت رخدادها بعد از حدوث) باشد، اما تفحص در سازههای روایتی برخی داستانها با تکیه بر نظریۀ فواصل روایی شلومیث ریمون کنان نشان میدهد که همیشه این گونه نیست. در رمان آرزوهای بزرگ به قلم چارلز دیکنز، راوی در ابتدای داستان فاصلۀ بسیار زیادی با حوادث دارد، در حالی که در انتهای داستان دقیقاً در بطن حوادث است، همچنین بالزاک در رمان باباگوریو در وصف خانم واکور میگوید: «خانم واکور با نام خانوادگی پدری دوکن فلان پیرزن عجیبی است که سالهاست در پاریس پانسیون دارد». مگر داستان قبلاً اتفاق نیفتاده؟ پس چرا راوی میگوید خانم واکور الآن که روایتشنو مشغول خواندن متن است، هنوز هم در پاریس پانسیون دارد؟ پژوهش حاضر به شیوۀ توصیفی- تحلیلی و با بهره‌گیری از منابع کتابخانهای با تکیه بر نظریۀ فواصل روایی شلومیث ریمون کنان در صدد است تا به بررسی سازههای فاصلهای راوی از روایت در ادبیات داستانی بپردازد و با شاهد مثالهایی محدود (اما دقیق) و با تکیه بر اصول علمی سازه‌های فاصله‌ای بین راوی و روایت را کشف کند.

https://jor.ut.ac.ir/article_62706_7e9f56fca1c0dd02cd2aa291bd06d5df.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 22 1 2017 03 21 A Deleuzian-Adornian Reading of Postcolonial Literature: Neocolonial Territorialization and Anti-Colonial Identity in the Modern Irish Novel خوانشی دلوزی-آدورنویی از دگرگونی ادبیات پسااستعماری: تقابل نظام حریم ساز نواستعماری و هویت ضداستعماری در رمان مدرن ایرلندی 99 134 62707 10.22059/jor.2017.62707 FA شهریار منصوری استادیار ادبیات انگلیسی دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2016 03 06 This paper explores the ways in which Ireland and the Irish as the very last locus of European coloniality underwent and then embraced an internal deconstruction of postcolonial ethos. The modern Irish identity, this paper argues, emerges as an outcry of a generation whose dreams are torn between a neocolonial State with atavistic vision of the island and a culture of compliance and submission. Where the former assigns a territory for the Irish to develop, the latter observes an agrarian, if not retrospective, sense of development. The protagonists will be punished and then banished from the public memory should they seek social and psychological mobility outwith the given framework. By drawing on Deleuze and Guattari's specificity of postcolonial territorialization, postcolonial reality Vs personal memory, and Theodor Adorno's Negative Dialectics, this paper examines the onset of an internal implosion prevalent in the modern Irish novel, which was materialized in the late 1940s up to the 1960s. چکیده: هدف این مقاله بررسی دگرگونی درونی در ساختار تفکر پسااستعماری، و تجلی آن در قالب تقابل ملی گرایی و فردیت ضداستعماری در رمان مدرن ایرلندی می باشد. این مقاله بر آن است تا با نگاهی درونی دیدگاه بظاهر پسااستعماری دولت ایرلند را بعنوان مخلوطی از تفکر نو استعماری و نظامات محدود کننده معرفی نموده و سپس به واکاوی نمود این تفکر در رمان ایرلندی بپردازد. این مقاله برآن است تا این تغییرات بنیادین در شخصیت پردازی و روایت متاثر از تقابل دولت نو استعمار وملی ضد استعمار را با خوانشی منطبق بر تعاریف ژیل دلوز و فلیکس گوتاری، و تئودور آدورنو را به بوته نقد قرار دهد. ازاین رو این مقاله رمانهای لیست سیاه، بخش ایچ نوشته فرانسیس استوارت، پسر بچه قصاب اثر پاتریک مک کیب را بعنوان متون اصلی و شب زنده داری فینیگن ها، اولیس و تصویر هنرمند جوان نوشته جیمز جویس را بعنوان زیرساخت اصلی انتقادی رمان مدرن ایرلندی مورد بررسی قراردهد.

https://jor.ut.ac.ir/article_62707_f53abbdafc267fb689b52172bde9c2d7.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 22 1 2017 03 21 From paratext to text, study of a generic gap in Fictional trilogy of Kazzazi از پیرامتن به متن، بررسیِ شکافی گونه‌شناختی در سه‌گانۀ داستانی کزازی 135 156 62708 10.22059/jor.2017.62708 FA ایلمیرا دادور دانشیار زبان و ادبیات فرانسه دانشگاه تهران سعید صادقیان دانشجوی دکترای زبان و ادبیات فرانسه دانشگاه تهران Journal Article 2015 12 06 Biological fictions are among the most prevalent writing genres in contemporary European literature. Being based on the life of a real person, these writings try to reproduce it through various forms. Although very few books of this kind have been published in Iran, studying them can help us comprehend the special subtleties and capacities of the genre. A good example in this regard is a fictional trilogy by Jalaleddin Kazzazi: Iran’s Son (2013), Iran’s Father (2013) and Iran’s Prophet (2014) which have been respectively inspired by the life and adventures of Ferdowsi, Cyrus, and Zoroaster. A close examination of this trilogy can make us have a better understanding of some features of biological fictions and what distinguishes it from historical biographies. With this view and in order to acquire a better understanding of this literary genre, the present article tries to establish a categorization of some of the known features of this literary genre based on generic studies done in France. چکیده: داستان‌های زیست‌نگارانه (زندگی‌نامه‌ای)، یکی از رایج‌ترین گونه‌های نوشتاری در ادبیات معاصر اروپا به شمار می‌روند. نوشته‌هایی که با محور قراردادن زندگی شخصیتی حقیقی، سعی در بازآفرینی آن به شیوه‌های گوناگون دارند. هر چند شمار این نوشته‌ها هنوز در ایران انگشت‌شمارند، اما هستند در این میان آثاری که مطالعۀ آنها ما را در فهم ظرایف خاص این گونۀ ادبی و آشنایی با ظرفیتهای آن یاری می‌کنند. از جمله سه‌گانۀ داستانی جلال‌الدین کزازی، فرزند ایران (۱۳۹۱)، پدر ایران (۱۳۹۲) و وَخشور ایران (۱۳۹۳) که به ‌ترتیب با الهام از زندگی و سرگذشت فردوسی، کوروش و زرتشت به رشتة تحریر درآمده‌اند. مجموعه‌ای که بررسی آن می‌تواند ما را با برخی از ویژگی‌های داستان‌ زیست‌نگارانه و تفاوت‌های آن با زندگی‌نامۀ تاریخی آشنا کند. به‌ همین منظور و برای شناخت بهترِ این گونۀ ادبی، مقالۀ حاضر با تکیه بر مطالعات گونه‌شناختیِ صورت‌گرفته در فرانسه سعی در دسته‌بندیِ برخی از ویژگی‌های شناخته‌شدۀ این گونۀ ادبی خواهد داشت.

https://jor.ut.ac.ir/article_62708_ea20020c42f634f27549b315e0b05936.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 22 1 2017 03 21 Violence against women in the novel "Ça Khalil Sulîch" and the novel "Gudan" خشونت علیه زنان در رمان جای خالی سلوچ و رمان گودان 157 182 62709 10.22059/jor.2017.62709 FA کیومرث رحمانی دانشگاه پیام نتور سوبهاش کمار محقق و پژوهشگر ادبیات فارسی و هندی Journal Article 2017 07 16 Abstract: Storytelling and storytelling in Indian land has a long history. The works of the "Five Tantra", which are considered important stories in ancient Indian history and have world renown, are of this category. Persian prose, although after poetry emerged in Persian literature, but until contemporary For various reasons, he has fallen behind the poem. The first reason why in Iran prose is less poetic from the point of view of poetry Perhaps that which in the literature of other peoples is often devoted to prose, and beliefs and ethical teachings, stories and stories, is manifested in Iran in poetry, and works such as Boostan and Masnavi Lili and Majnoon, Khosrow and Shirin , Are signs of the promise of the work of the poetry, and since these poetic works have had considerable mental health Persian prose has been left out of attention to such works, and inevitably, in comparison with the poetry of the limited realm. However, the literature of contemporary Persian prose in the field of global literature, and especially adaptive literature - both within and beyond the borders - has a special place. Governmental and Permian are some of the realist storytellers in the contemporary period of Iranian and Indian literature. In the field of short stories, novels, plays, and so on, they have made great strides. This article attempts to determine their position in the contemporary narrative literature of the two countries by studying and analyzing the effects and influence of two writers. The research method in this article is descriptive-analytical, which is based on the introduction of the texts of the writings of two writers, in particular the "vacancy of Saloch" And "Goodnight," and with their criticisms of their influence on others and the analysis of these statements, outlines the role and position of these writers. Briefly, the preliminary findings of the research show that the authors have been modeled on the use of realistic practices and practices with the attitude of oppression and oppression to colonialism for many contemporary story writers from both countries. چکیده: داستان پردازی و قصهگویی در سرزمین هند سابقهای طولانی دارد. آثاری چون «پنج تنترا» که از داستانهای مهم در تاریخ کهن هند بهشمار میروند و شهرت جهانی دارند، از این دستهاند و نثر فارسی اگرچه پس از شعر در ادبیات فارسی پدید آمد، اما تا دوران معاصر به دلایل مختلف، شعر از نثر پیشی گرفت. نخستین دلیل اینکه چرا در ایران نثر از نظرگاه ادبی کمتر به پای شعر میرسد شایداین امر باشد که آنچه در ادبیات اقوام دیگر غالباً اختصاص به نثر دارد و عقاید حکمی و تعالیم اخلاقی و قصه و داستان از آنجمله است، در ایران در شعر تجلی یافته است و آثاری چون بوستان و مثنوی لیلی و مجنون و خسرو و شیرین، نشانههایی از انجام وظیفه نثر بهوسیلهی شعر است و از آنجا که این آثار منظوم از زیبایی و روانی قابل ملاحظهای برخودار بودهاند، نثر فارسی از توجه به اینگونه آثار بازمانده است و لاجرم در مقایسه با شعر قلمرو محدودی یافته است. با اینوجود ادبیات نثر معاصر فارسی در حوزهی ادبیات جهانی و بالاخص ادبیات تطبیقی- چه درون مرزی و چه برون مرزی- دارای جایگاه خاصی است. دولتآبادی و پرم چند از داستاننویسان واقعگرا (realist) در دورهی معاصر ادبیات ایران و هند هستند که در زمینهی داستان کوتاه، رمان، نمایشنامه و غیره آثار برجستهای از خود بهجا گذاشتهاند. این مقاله کوشش دارد با بررسی و تحلیل آثار و دامنهی نفوذ و تأثیر دو نویسنده، جایگاهشان را در ادبیات داستانی معاصر دو کشور مشخص کند. روش پژوهش در این مقاله توصیفی- تحلیلی است که از استقصاء در متنهای داستانی دو نویسنده، بهویژه «جای خالی سلوچ» و «گودان» و با استناد به آراء و نظریات منتقدان دربارۀ اثرگذاری آنان در دیگران و تحلیل این اظهارات، نقش و جایگاه این نویسندگان را ترسیم میکند. مقاله حاضر نشان می‌دهد که هر دو نویسنده رویکرد مشابهی به مقاومت در برابر ظلم داشته‌اند.

https://jor.ut.ac.ir/article_62709_50306726a8482a9d69d1331416f20079.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 22 1 2017 03 21 “Virtual Fictional/ Factual Positioning” as a Novel Approach to the Dialogical Dimensions of the Self in Paul Auster’s “Man in the Dark” «موقعیت‌پذیری مجازی داستانی/حقیقی»: نگرشی نوین به خوانش ابعاد گفتمانی خود؛ بررسی رمان مردی در تاریکی اثر پال آستر 183 202 62710 10.22059/jor.2017.62710 FA فروغ بارانی استادیار گروه زبان انگلیسی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران سید محمد حسینی معصوم دانشیار گروه زبانشناسی و زبانهای خارجی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران Journal Article 2014 12 23 This paper introduces the novel concept of “Virtual Fictional/ Factual Positioning” (VFP) in the dialogical relationship between the author and his/her hero in literary works. VFP originates in Hermans’ contributions to psychological studies in Dialogical Self Theory (DST) and the dialogical view of the relationship between author and hero in aesthetic forms by Bakhtin. VFP evaluates self-narratives and identifies the dialogical coalition of the protagonists’ positions as “I-the-artist/novelist” and “I-the-hero-of-my-story” in the novel. This study presents a textual analysis of Paul Auster’s Man in the Dark (2008). The results indicated that similar positions are interconnected in the actual world of the author and the fictional world of the hero, which influence one another in a dialogical manner. Finally, through this dynamic course of positioning and repositioning, the postmodern self of the protagonist/author as “I-as-artist” demonstrated a significant degree of dialogical self by letting go of the past, dealing with the present and generating a perspective for the future – hence responding to his conflicting situation in a quite innovative way چکیده در تحقیق پیش‌رو مفهوم بدیعی با عنوان موقعیت‌پذیری مجازی داستانی/حقیقی (VFP) در رابطة گفتمانی مؤلف (خالق اثر) و قهرمان بهعنوان نگرشی نوین بر تحلیل روایت‌های ادبی معرفی شدهاست. VFP ریشه در «تئوری خودِ گفتمانی» هوبرت هرمنز در مطالعات روان‌شناسی و دیدگاه گفتمانی رابطة مؤلف و قهرمان در مطالعات ادبی و زیبایی‌شناختی باختین دارد. با توجه به ویژگیهای میان‌رشته‌ای پژوهشهای متنی، VFP به ارزیابی روایت‌های خود از دیدگاه روان‌شناختی و ادبی می‌پردازد و امکان مشارکت و کنش گفت‌و‌گویی موقعیت‌های شخصیتی قهرمان اول داستان بهعنوان من ِ‌هنرمند/داستانسرا و من ِ‌ ‌قهرمان داستان را در میان دیگر موقعیت‌های درونی و بیرونی او بررسی می‌کند. برای تبیین شیوه کاربست تئوری VFP، این جستار به عنوان نمونه، تحلیلی از رمان مردی در تاریکی (۲٠٠٨) اثر پال آستر را ارائه می‌دهد. این بررسی نشان میدهد که موقعیت‌های درونی و بیرونی مشابه در دنیای واقعی مؤلف و دنیای داستانی قهرمان به‌صورت گفتمانی در ارتباط تنگاتنگ بوده و سرانجام تحت تأثیر این روند پویای موقعیت‌پذیری، خودِ پسا‌مدرن در جایگاه من ِ‌هنرمند میتواند تا حدود زیادی خصوصیات شخص گفتمانی را بهمعرض بروز بگذارد و با رها‌کردن گذشته و پذیرش وضعیت کنونی و ایجاد دیدگاه‌های مثبت برای آینده به موقعیت بحرانی و کشمکش درونی خود بهصورت کاملاً نوینی پاسخ دهد.

https://jor.ut.ac.ir/article_62710_d60453cb04e69e39604e6e273473471c.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 22 1 2017 03 21 Comparative study of the “space of suspension” through Antonin Artaud’s and Sohrab Sepehri’s oeuvre نقد تطبیقی «فضای تعلیق» در آثار آنتونن آرتو و سهراب سپهری 203 216 62711 10.22059/jor.2017.62711 FA سارا طباطبایی دانشگاه شهید بهشتی 0000-0002-5947-2534 Journal Article 2016 12 05 Thinking that the concept of « void » described by Antonin Artaud and Sohrab Sepehri reveals the idea of nonentity is out of question. In fact, this void is a placeless and timeless space full of virtuality of being where a pure possibility of becoming can replace the absurd certainty of existence; the very same space that the « Epoche » of phenomenology offers to provide the occasion of an authentic encounter with the essence of each phenomenon in this world. But Artaud is a psychopath and it means, based on Lacan’s theories, that the place of the principal signifier of the « Name of Father » is hallowed in his psyche and so he’s condemned to experience the void within his mind and throughout his life, when Sepehri choose it deliberately in order to undo all the prejudgments and to see the world as it is in its essence. چکیده این تصوّر که مضامین «‌‌خلأ» نزد آنتونن آرتو و «هیچستان» نزد سهراب سپهری به معنای نیستی باشند بیش از حد ساده‌انگارانه و کاملاً خلاف واقع است. در حقیقت خلأ مورد نظر آنها لامکان و لازمانی است پر از امکان هستی، فضایی که در آن «قطعیتِ موجود» جای خود را به «امکانِ وجود» می‌دهد. همان فضایی که در فلسفۀ پدیده‌شناسی پس از عمل اپوخه به دست می‌آید و مطلقاً هر قضاوتی دربارۀ وجود زمانی- مکانی را به حالت تعلیق درمی‌آورد تا امکان رویارویی اصیل ذهن با ماهیت پدیده‌ها فراهم آید. اما آرتو دچار روان‌نژندی است، دال بنیادین «نامِ پدر» که به اعتقاد لکان ساختار ذهنی هر سوژه بر آن استوار است در ذهن او به وجود نیامده و جای خود را به خلائی پر رمز و راز داده است. پس آرتو محکوم به تجربۀ ناگزیرِ خلأ است درحالیکه سپهری هیچستان را اختیار می کند.

https://jor.ut.ac.ir/article_62711_0ef4d5375429ee7fbba525b01d20e561.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 22 1 2017 03 21 The Study of Connection of Literature with Painting in Marcel Proust’s “In Search of Lost Time” Novel with an Emphasis on “Swann’s Way” Volume تلفیق ادبیات با نقاشی به شیوة مارسل پروست مطالعة پیوند ادبیات با نقاشی در رمان در جستجوی زمان از دست رفته اثر مارسل پروست با تأکید بر مجلد طرف خانه‌ سوان 217 248 62712 10.22059/jor.2017.62712 FA مهدی پوررضائیان معاون آموزشی و سرپرست معاونت پژوهش و فن‌آوری دانشکده هنر دانشگاه شاهد عضو هیئت علمی دانشکده هنر دانشگاه شاهد بهروز سهیلی اصفهانی دانشکده هنر دانشگاه شاهد Journal Article 2015 11 17 Whenever it has discussed about combining literature with painting we have observed simultaneous attendance of literature and painting side by side; for instance, in Persian Miniatures or illustrating literary books. But, the combination that Marcel Proust presents by both is different. All over the “In Search of Lost Time” novel is full of painting though there isn’t any painting in that. He combines literature with famous paintings and refers the text to them and creates intertextual relationship between text and painting in order to take control reader’s faculty of imagining, without bringing any picture in his novel. Conclusions show that Marcel Proust tends to close reader’s free imagination path when he is reading the novel because Proust proposes reader images the same thing in his mind that Proust wanted to. This article is descriptive-analytical research by nature and method and has based on Laurent Jenny’s thoughts about Intertextuality in particular “Collage Intertextual”. هرگاه صحبت از تلفیق ادبیات با نقاشی است، حضور ادبیات و نقاشی را در کنار یکدیگر شاهد بوده‌ایم. مثل تلفیق ادبیات با نقاشی در تصویرسازی یک کتاب ادبی یا در نگارگری. اما تلفیقی که مارسل پروست از این دو ارائه می‌دهد، متفاوت است. سراسر رمان در جستجوی زمان از دست رفته پر از نقاشی است، بی‌آن‌که حتی یک تصویر در کل کتاب چاپ شود. او بدون آن‌که تصویری فیزیکی در رمانش ارائه دهد، ادبیات را با نقاشی‌های شناخته‌شده‌ای تلفیق می‌کند و متن را به آن‌ها ارجاع می‌دهد و رابطه‌ای بینامتنی میان آن‌ها برقرار می‌سازد تا قوة تصویرساز مخاطب را در کنترل خویش درآورد. پروست با این رویکرد قصد دارد هنگامی که رمانش خوانده می‌شود، راه "خیال آزاد" بر مخاطب بسته باشد و مخاطب تقریباً همان چیزی را در ذهنش تصویر کند که پروست آن را می‌خواهد. این مقاله از نظر ماهیت و روش، توصیفی-‌تحلیلی بوده و بر پایة آراء «لوران ژنی» در باب بینامتنیت و به ویژه «کلاژ بینامتنی» بنا گردیده است.

https://jor.ut.ac.ir/article_62712_173142b7fe42403fe1f211b6327a4d64.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 22 1 2017 03 21 The Role of Paratextuality in Reception and Understanding of Mathnawi Ma'navi 2 نقش عناصر پیرامتنی در توسعة دریافت و فهم متن مثنوی 249 268 62713 10.22059/jor.2017.62713 FA ابراهیم سلیمی کوچی دانشگاه اصفهان-دکتری تخصصی Journal Article 2017 05 29 The paratextual elements are the thresholds to the world of text. They are considered among indicators which are the key to understanding and receiving of text. In this paper, we aim to evaluate the effect of paratextual elements and their implications in the process of meaning reconstruction and receiving by the reader. In other words, in the light of study of these paratextual elements such as preamble and prose titles of Mathnawi Ma'navi, we stand for the hypothesis about the reasons of this employ of paratextual elements by Mowlana Jalal ad-Din Muhammad. In our opinion, the paratextual elements of Mathnawi Ma'navi play a role of completing and orienting in the general meaning of original text. These elements are available in order to organize and structure the whole narration and the other components of Mathnawi's text, which seem apparently disheveled. In fact, the presence of paratextual elements in Mathnawi, is justified by a compensatory mechanism to its outward ruptures. چکیده پیرامتن‌ها آستانه‌های ورود به جهان متن‌اند و از اینرو در زمرۀ شاخص‌های کلیدی فهم و دریافت متن به شمار می‌روند. به عقیدة ما، عناصر پیرامتنی کتاب مثنوی معنوی دربرگیرنده، تداوم‌بخش و تکمیل‌کنندة متن کانونی‌ مثنوی محسوب میشوند. این عناصر به خوبی از عهدة ایفای مسلّم‌ترین نقش پیرامتن یعنی تحقّق و تکمیل معنای متن اصلی برآمده‌اند. عناصر پیرامتنی مثنوی معنوی، آشکارا در جهت سامان دادن به ساختار و کلیّت روایت و ایجاد همپیوندی و تناسب بین دیگر اجزای متن پریشان‌نمای آن به کار گرفته شده‌اند. در واقع حضور پیرامتن‌ها در کتاب مثنوی، نوعی مکانیسم جبران برای گسسته‌واری روساختی متن آن به شمار می‌رود. از سوی دیگر این عناصر پیرامتنی عرصۀ تحقق گفت‌و‌گویی راستین میان مؤلف و مخاطب و نشانۀ روشنی از عنایت مولانا به نقش چشمگیر مخاطب در معناآفرینی متن است. بنابراین مجموعۀ این عناصر پیرامتنی نه تنها در دریافت و فهم متن مثنوی تأثیر قابل اعتنایی دارند، بلکه عموماً در فرایند معناسازی و مشارکت فعال خواننده، نقش برجستهای پیدا میکنند. مقالة حاضر در پرتو بررسی عناصر پیرامتنی این کتابنظیر دیباچه‌ها، عناوین منثور و پیش‌گویه مثنوی، کارکردهای متصوّر برای بهکارگیری پیرامتن توسط مولانا را مورد مطالعه قرار میدهد.

https://jor.ut.ac.ir/article_62713_54485745ab7e8adf30ae2ebd6e6988be.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 22 1 2017 03 21 Study of making prostheses in discourse; why does narrative lie make prostheses? مطالعه پروتزسازی گفتمانی : چرا دروغ روایتی پروتزی است؟ 269 286 62714 10.22059/jor.2017.62714 FA یگانه توحیدلو دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقاتن حمیدرضا شعیری دانشگاه تربیت مدرس Journal Article 2017 04 11 To explain how lie functions as prosthesis, first we need to define prosthesis and its function in the domain of discourse. According to Eco's theory of prosthesis and its function in discourse, We show that lie as a discourse has common characteristics with prosthesis. This article examines how discourse functions as prosthesis and as a result lie as a prosthesis makes the exit of discourse out of its mainstream and creates an event and imaginary space which is meta-action. According to the above mentioned matters, these two hypotheses will be studied; discourse with the use of lie changes horizontal system of story to vertical system and as a result, the action plan change into a meta-action one. This survey has been done in three folk tales; the crow and fox, boy who cried wolf and the milk seller girl and milk jug. Key words: discourse, lie, prosthesis, object, meta-action, Narrative function برای تبیین چگونگی عملکرد دروغ به‎عنوان پروتز ابتدا به تعریف پروتز و کارکرد آن در حوزۀ گفتمان می‎‎پردازیم. با استفاده از نظریۀ امبرتو اکو از پروتز و نقش آن در گفتمان، نشان خواهیم داد که دروغ به عنوان یک نظام گفتمانی، ویژگی‎های مشترکی با پروتز دارد. مسئلۀ این مقاله این است که ببینیم چگونه گفتمان وجه پروتزی می‎یابد و به دنبال آن دروغ نیز به عنوان یک پروتز سبب خروج گفتمان از مسیر اصلی خود و ایجاد فضایی رخدادی و تخیلی که فراکنشی است، می‎گردد. با توجه به توضیحات فوق به بررسی این دو فرضیه می‎پردازیم ؛ گفتمان با استفاده از دروغ سبب تغییر نظام افقی روایت به نظام عمودی گشته و به این ترتیب برنامۀ کنشی به جریانی فراکنشی تغییر می‎یابد. این مهم در سه داستان کوتاه زاغ و روباه ، چوپان دروغگو و دختر شیر فروش و کوزه شیر بررسی می‎گردد. هدف این مقاله بررسی جایگاه پروتز در گفتمان روایی و همچنین تحلیل کارکرد پروتزی دروغ است.

https://jor.ut.ac.ir/article_62714_c0952beabec3f031247677472ddd6483.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 22 1 2017 03 21 Narrative of Hallâj in the Zarrinkoub and Massignon works: Objectivism ou imaginism? روایت حلاج در آثار زرین‌کوب و ماسینیون: عینیت‌گرایی یا تخیل‌گرایی؟ 287 309 62715 10.22059/jor.2017.62715 FA فریده علوی دانشگاه تهران سهیلا سعیدی دانشجوی دکتری Journal Article 2017 07 01 Biography is the genre that is contour between the reality and the imaginative, between history and literature and constantly in fluctuation and, according to the author's obsessions, inclined to this side or that side. In the two biographies of Mansour Hallâj, Life of Hallâj (first volume of the Passion of Hallâj collection) wrote by Louis Massignon and the Flame of Tour wrote by Abdolhossein Zarrinkoub, we see the French writer made himself write objectivist and scientific and in opposite Iranian writer has literary and imaginist approach in his work. But it seems that is purely impossible for them to create absolute scientific or literary biography. This study shows that both authors, for creating fact, have to use elements that have turned in apparently. Titles on the cover, the method of chapterization, narration and references to the literature are the items that bring heterogeneous elements to the author's original intentions in their texts. زندگینامه ژانری است که در حد فاصل بین امر واقع و امر مخیل، بین تاریخ و ادبیات، در نوسان مداوم است و بنابر دلمشغولی‌های نویسندگانش به این سو یا آن سو متمایل می‌شود. در دو زندگینامه از منصور حلاج، یکی زندگی حلاج (جلد اول مجموعۀ مصائب حلاج) نوشتۀ لویی ماسسینون و دیگری شعلۀ طور نوشتۀ عبدالحسین زرین‌کوب، می‌بینیم که نویسندۀ فرانسوی خود را مقید به نگارش عینیت‌گرا و علمی کرده است و در مقابل نویسندۀ ایرانی در اثر خود رویکردی تخیل‌گرا و ادبی دارد، اما به نظر می‌رسد که برای آن‌ها خلق زندگینامۀ علمی مطلق یا ادبی ناب ناممکن است. مطالعۀ حاضر نشان می‌دهد که هر دو نویسنده، برای خلق حقیقت، ناگزیر از به‌کارگیری عناصری هستند که در ظاهر از آن‌ها روی گردانده‌اند. عنوان روی جلد، شیوۀ فصل‌بندی، روایت‌پردازی و نیز ارجاع به متون پیشین از مواردی هستند که پای عناصر ناهمگون با اهداف اولیۀ نویسنده را به متن می‌گشایند.

https://jor.ut.ac.ir/article_62715_abe7642f3b15b347ed49a8e9edcaa0a1.pdf