دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 10 25 2005 09 23 - خانه برناردا آلبا: تقابل سنت با آزادی 12166 FA مریم حق روستا Journal Article One of the principal components of any literary work is the setting. This component has been examined in various ways by different analysts. Based on the definitions offered, the setting is the context in which the events in the story take place. In this regard, what is worthy of attention is the fact that this element is, in most literary texts, changed from its unlimited nature in the real world to a limited one in the story. The setting, as an integral part of all stories, constitutes features that bring with it certain cultural interpretations allowing the reader to get to the essence and inherent message of all literary works. To demonstrate this fact, the most famous play by Federico Garcia Lorca, The Bernard Alba's House, has been selected for an analysis of the setting as a means to discover the writer's intended message. On the other hand, there is a reciprocal and inseparable relationship between the setting of a story and its characters which enables us to arrive at an understanding of the setting through the analysis of the characters. This re]ationship also makes it possible to discover the characters' features through recourse to the specifications existing in the setting. یکی از عناصر اصلی در ساختار هر اثر ادبی، فضای آن است که توسط نظریه پردازان بسیاری مورد بررسی قرار گرفته است. بر اساس تعاریف ارائه شده، در متون ادبی، فضای نامحدود خارج از متن، به نمونه ای محدود تبدیل شده که درون اثر گنجانده می شود و تمامی ماجراها در آن اتفاق می افتد. عنصر فضا به عنوان یکی از جزءهای اصلی داستان، تعابیر فرهنگی خاصی را به ارمغان می آورد و خواننده را در رسیدن به بطن هر اثر ادبی کمک می کند. برای نیل به این هدف، نمایشنامهء خانه برناردا آلبا، معروفترین اثر فدریکوگارسیا لورکا، انتخاب شده تا با تجزیه و تحلیل فضای آن، بتوان پیام اصلی مورد نظر نویسنده را کشف کرد. از طرفی، فضای داستان با شخصیت های آن ارتباط و پیوندی ناگسستنی و دو جانبه دارد، به طوری که از طریق رفتار شخصیت ها می توان به درک فضا رسید و به واسطهء ویژگی های مکانی می توان خصوصیات شخصیت ها را تفسیر کرد. https://jor.ut.ac.ir/article_12166_58be687cd9a13d7776b1918f57243b35.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 10 25 2005 09 23 - بررسی شبه ادبیات و انواع ادبی آن 12167 FA طهمورث ساجدى صبا Journal Article Until a few decades ago, even mere speculation about paraliterature was problematic and perhaps not even considered as a norm of literature. From a literary point of view it did not gain any recognition, nor was it a part of the syllabus at universities. But since the year 1969, various sessions and meetings were devoted for it to be considered as a part of the syllabus. These sessions took place in France, and since then has been considered as an important subject to be taught at universities and also recognized as a new social phenomena. However, there are traces that in the 19th century, literary writers were using this phenomena, as reflected in various publications. The line of argument rests upon its basis and formation and related genres which is apparently obscure in most societies. Although it has two independent roots, yet the two are inter - connected, and it is this interconnection which has been analyzed in this paper, so that its importance in the history of literature can be revealed. تا چند دههء پیش، پرداختن به شبه ادبیات کاری دشوار و خارج از عرف بود، چون که از منظر ادبیات کلان و شناخته شده، جایی در دانشگاه نداشت و در نتیجه جزو دروس دانشگاهی محسوب نمی شد. اما از سال 1969، که در خصوص عنوان، انواع ادبی و وضعیت آن نشست هایی در فرانسه برگزار شد، بسیاری از مشکلات مرتفع شد و در دانشگاه ها تدریس و تحقیق دربارهء آن ها با جدیت آغاز شد و محققان آثار چندی را ارائه کردند که از خلال آن اهمیت واقعی این پدیدهء اجتماعی جذاب شناسانده شد. ظاهرا بیشترین سهم را متخصصان ادبیات قرن نوزدهم داشته اند، چون که شبه ادبیات به عناوین گوناگون و با روش های انتشاراتی متفاوت، دستاوردهای متنوعی را در این قرن ارائه کرده بود. بحث بر سر شبه ادبیات و عواملی که به تکوین آن کمک کردند و انواع ادبی آن، که اکنون بیش از بیش با جامعهء ما ملموس است، دو زمینهء مستقل و در عین حال مرتبطی اند که در مقاله حاضر بحث و بررسی می شوند، تا جایگاه و اهمیت واقعی آن ها در تاریخ ادبیات سنجیده شوند. https://jor.ut.ac.ir/article_12167_8c84974a7c5b56145b54496b1695cc09.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 10 25 2005 09 23 - کمدی- تراژدی در نمایشنامهء فیزیکدان ها: راهکاری برای نیل به اهداف انسانی در جامعهء مدرن امروزی 12168 FA محمدحسین حدادى Journal Article Friedrich Duerenmatt advocates comedy to show the awful situation of man in the present modem anarchistic world. He means that the soul of contemporary man is filled with tragedy, but for expressing it, should use comedy, the kind of comedy which is biting and stabbing. In order to achieve this aim, in plays especially "Physicists", Duerrenmatt has introduced comedy-tragedy as the best option. The purpose of writing a comedy-tragedy play is that the subject of play is comic; though the fate of players is tragic and sad. The genre of Grotesque which appears in the paradoxical manner of the player's characteristics makes the audience to think about his fate wisely. The use of grotesque in "Physicists" reflects the situation of the main actor of the play who is Mobius. Mobius performs paradoxically so that he gains his goals in ways for Humanity. He doesn't refuse any immoral solutions. So, he himself makes his tragic fate. Incidence, in Durrenmatt's opinion, is the result of today's human fate in industrial societies. It is unavoidable and impossible to anticipate.The tragic fate of the main actor of the play "Physicists" is by incidence too and this incidence creates the worst possible condition for the main actor. فریدریش دورنمات برای نشان دادن وضعیت دردناک انسان در جهان مدرن و پرهرج ومرج امروزی، کمدی را توصیه می کند، البته از نوعی کمدی که تلخ و گزنده باشد. دورنمات برای نیل به چنین هدفی کمدی- تراژدی را به عنوان مناسب ترین راهکار ارایه می دهد. مظور وی از کمدی- تراژدی این است، که موضوع نمایشنامه کمیک باشد، در حالی که شخصیت های آن سرنوشتی غم بار و تراژیک یابند. دورنمات با کمک گروتسک، تماشاگر را به تعقل عمیق در باب سرنوشت خویش وا می دارد. گروتسک ارایه شده در نمایشنامه فیزیکدان ها موقعیت شخصیت اصلی نمایشنامه، موبیوس است، که برای رسیدن به اهداف خود برای خدمت به جامعه بشری و ایفای تعهد انسانی خود، شیوه ای متناقض در پیش گرفته و از راهکارهایی که برخلاف عرف انسانی و اخلاقی در جوامع بشری است، ابایی ندارد و در عین حال با اقدامی فردی، سرنوشت تراژیک خود را رقم می زند. آنچه از دیدگاه دورنمات بر سرنوشت انسان امروزی در نظام های صنعتی سایه افکنده است، و نباید آن را نادیده گرفت، عنصر تصمادف است، که غیر قابل پیش بینی و اجتناب ناپذیر بوده و گریزی از آن متصور نیست و همین تصادف محض است، که در وضعیت شخصیت اصلی نمایشنامه بدترین حالت ممکن را ایجاد کرده است. https://jor.ut.ac.ir/article_12168_27dbb28ea03fd64ae84f717f6dfac59c.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 10 25 2005 09 23 - ایده الیسم انتزاعی در دن کیشوت و دایی جان ناپلئون 12169 FA ایلمیرا دادور Journal Article Four, hundred year ago, that is the year 1604 A.D Miguel de Cervantes of Spain attained the opportunity of publishing the first part of his legendary work, Don Quixote, a book that attained the tag of the first novel of the world. In the year 1351 (Iranian calender) an Iranian writer, Iraj Pezeshkzad contributed to the market the much controversial work Uncle Napoleon, a work, welcomed by the reading public, which attained further fame when converted into a television serial. The literary type of both works is facetious and both follow the technique of satire which is subsequeuthy the strength of both works. However, what holds the interest of readers is the affinity between the two works which is apparenthy also the discussion in this paper. Two problematic heroes fall prey to an abstract idealism and simultaneously are in quest of their past which they wish to keep alive. However, their social and historical environnent will not allow them to keep this past alive. Not being able to escape, both eventually drown in unhopefulness and despair. چهارصد سال پیش، یعنی در سال 1604 میلادی، میگوئل دو سروانتس اسپانیایی این امکان را یافت تا اولین بخش کتاب جاودانهء خود دن کیشوت را به چاپ برساند. اثری که بعدها عنوان نخستین رمان ادبیات داستانی جهان را به خود اختصاص داد. در سال 1351 شمسی نیز ایرج پزشکزاد نویسندهء ایرانی کتاب جنجالی خود دایی جان ناپلئون را منتشر کرد، کتابی که با استقبال گستردهء قشر کتابخوان مواجه شد و با ساخته شدن مجموعهء تلویزیونی از این کتاب، اشتهار آن فراگیر شد، نوع ادبی هر دو کتاب هزل است، هزلی که استادانه از هجو دوری می جوید و همین نقطهء قوت این دو اثر محسوب می گردد. اما آنچه حائز اهمیت به نظر می رسد و موضوع این مقاله را هم می شود، قرابت این دو اثر است. دو قهرمان "مسئله دار" این دو رمان- یعنی دن کیشوت و دایی جان ناپلئون- دچار ایده الیسمی انتزاعی و در پی احیای گذشته ای اند که روند تاریخی- اجتماعی محیط، دیگر اجازهء این احیا را نمی دهد. بنابراین برای این دو گریزی نیست و هر دو محکوم به غروب در نا امیدی اند. https://jor.ut.ac.ir/article_12169_0b273b9a5033296646175710f43c6780.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 10 25 2005 09 23 - تحلیل روانشناختی شخصیت های بوف کور 12170 FA فهیمه خلیلى تیلمى Journal Article در این نظم گاهشمارانه، راوی داستان که بوف کور نام دارد با نقاشی تکراری روی جلد قلمدان زندگی می کند و در خانه ای که خلوتگاه یا پناهگاه زمستانی اوست، نقاشی می کند و اغلب لحظات زندگی را در خلسه می گذراند و به عشقی وسواسی و جنون آمیز، به همسری که به دست خود کشته، دل مشغول است. لکاته برای بوف کور هیچ نشانی از عواطف عالی انسانی ندارد، در حالی که مادر وی زنی است بسیار مهربان و دلسوز که برای بوف کور مادری کرده است این دو زن یا "دو نیمه زن " جانشین مادر اصلی او یعنی بوگام داسی اند. رابطه بوف کور با مادر و پدر به دو مرحله تقسیم شده است: مرحلهء نخستین رابطهء او با مادر "زیست شناختی " است (مادر زاینده) و پدری "دو تکه " که به شکل دو برادر دوقلو است، برای او مادر ابژهء نخستین است، و ابژه های دومین نیز شامل پدر و جانشینان پدر و مادرند که آن ها نیز همه دو نیمه شده اند. ننجون- دایه، مادری مهربان است و لکاته دختر اوست. این دو زن در درون خانهء بوف کور به سر می برند و در بیرون دو مرد را می بیند: پیرمرد خنزر پنزری است و دیگری مرد قصاب که در انتها، بوف کور احساس می کند که آمیخته ای از این دو مرد شده است. این طرح دوتایی که در این مقاله به آن پرداخته می شود، در تمامی سرگذشت گسترده است، بوف کور بر اساس دوگانگی (ثنویت) و جفت و همزاد بنا شده است که پایه ای ترین دوگانگی آن، تقابل زندگی و مرگ و خیر و شر یا اثیری و رجاله است. https://jor.ut.ac.ir/article_12170_b8e32c77dec45bcb3429af70c8fd7a8b.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 10 25 2005 09 23 - سکون ساختاری، تموج تفسیری و سطح توصیف آن 12171 FA سیدعلى میرعمادى Journal Article Traditional grammars have always concentrated on sentence structure. The assumption is that what makes a sentence meaningful and grammatical is the number of constituents and the meanings attributed to individual words. In other words, a sentence is defined as a series of meaningful words, which represent the sentence meaning regardless of the arrangements of the words. In this paper, attempts are made to demonstrate that a sentence, in its simplest form has multiple meaning structures. Thus, our description of a particular sentence should go much beyond the scope of surface structure. In other words, logical form categories should also be taken into consideration. دستورهای سنتی به ساختار جمله عنایت زیادی داشته اند و همچنان بر این باورند که مجموعهء سازه های یک جمله و معانی مترتب بر واژه ها نه تنها جمله ای را به صورت دستوری و نادستوری عرضه می دارند، بلکه معنایی و نامعنایی آن را مشخص می کنند. به عبارت دیگر، جمله را مجموعه ای از سازه ها می دانند که با حفظ تقدم و تأخر افادهء معنی هم می کند. در این جستار بر آنیم تا نشان دهیم جمله، حتی در ساده ترین نوع خود، دارای تموج تفسیری است. پس توصیف ما از ساختار جمله و یا بند باید فراتر از حد به اصطلاح توصیف معنایی باشد و مقوله های صورت منطقی آن نیز باید لحاظ گردند. https://jor.ut.ac.ir/article_12171_ec4de54f2f3afa14175e5eabfc16ce1f.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 10 25 2005 09 23 - مهارت پنجم 12172 FA نادر حقانى Journal Article Language skills, which in the terminology of teaching languages are called the main, basic and classic skills, are categorized as the four following skills: Listening, Speaking, Reading and Writing. Other skills like Visual skill, (Inter)cultural competence, Critical Thought, Translation and Bilingualism as the Fifth Skill have newly been discussed in the field of teaching languages. Mentioning these skills based on their initial sources can explain that the four classic skills are not so sufficient for learning languages. The fifth skill although not a substitute for the classic skilJs, is a necessity in order to command a Language. In the present article, besides a terminological analysis of this skill from different points of View, the cultural dimension of the Fifth Skill and the necessity and importance of it in the physical and virtual platform are discussed. مهارت های زبانی که در ادبیات آموزش زبان از آن ها با عناوین مهارت های اصلی، پایه و کلاسیک نام برده می شود، غالبا در قالب چهار مهارت شنیدن، صحبت کردن، خواندن و نوشتن دسته بندی شده اند به تازگی مهارت های دیگری از قبیل درک بصری، شایستگی (بین) فرهنگی، تفکر انتقادی، مهارت ترجمه و دوزبانه بودن با عنوان مهارت پنجم در آموزش زبان مطرح شده اند. طرح این مهارت ها با توجه به خاستگاه نظری و کاربردی آن ها، خود حاکی از عدم جامعیت مهارت های کلاسیک در زبان آموزی است. افزودن مهارت پنجم الزاما به معنای جایگزینی مهارت های زبانی نیست، بلکه توجه دادن به بعدی ضروری و مهم در راستای تسلط کامل به یک زبان است. در نوشتهء حاضر ضمن بررسی ترمینولوژی مهارت پنجم از دیدگاه های مختلف، بعد فرهنگی این مهارت و همچنین اهمیت و ضرورت آن در آموزش زبان مورد مداقه قرار می گیرد. https://jor.ut.ac.ir/article_12172_37de71064f5d9561e9c8721237947f7f.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 10 25 2005 09 23 - ترجمهء عملی یا تجربی: نقش تئوری ها! ترجمه در آموزش ترجمه شناسی 12173 FA على فیض الهى Journal Article The 20th Century besides being an era of cultural and scientific ideas, is also respected as a Jinguistic century. This field of science despite the human necessity of dealing with communication and of strengthening international relations is not considered as a science of philology but only known as an active and a useful element in the transmission and exchange of ideas. The 21 st century is considered as a "plurilinguistic century" for linguistics. Some linguistic sciences such as: semantics, sociolinguistics, discourse analysis, and psycholinguistics have played an important part in the linguistics field. The investigation carried out in applied linguistics in the present century and the role performed in the formation of translators has led this branch of science to become independent. Nevertheless most of the investigations and studies have been carried out in a technical language which in many occasions has not been understood by students and as a result they are lost in the labyrinth of expressions and concepts of words. Therefore, this study tends to investigate the history of translation and also adequate ways for teaching translation in universities. علم ترجمه شناسی امروزه بیشتر به عنواد یک واقعیت زنده، فعال و بسیار کارآمد در جهت انتقال و تبادل عقاید و نظرات در نظر گرفته می شود. تحقیقات انجام شده در زمینهء زبان شناسی کاربردی و نقش آن در ترجمه و تربیت مترجم باعث گردیده تا تحقیقات نظری و کاربردی ترجمه حوزهء مستقلی را در مطالعات به خود اختصاص دهد. هدف از مقالهء حاضر ارائهء دیدگاه های کلی و عملی در زمینهء ترجمه است که و سعی خواهد شد تا سه دیدگاه مطرح در دنیای ترجمه، یعنی ترجمه پذیر بودن، ترجمه ناپذیر بودن و نسبی بودن ترجمه را با توجه به نظریات زبان شناسان و ترجمه شناسان مورد بررسی و تجزیه و تحلیل قرار دأد. با توجه به این که دیدگاه های فوق دارای بعد فلسفی نیز می باشندبنابراین در این مقاله فقط سعی شده به مسائل زبانی و مشکلات ترجمه از زبانی به زبان دیگر بدون در نظرگرفتن ابعاد فلسفی آن پرداخته شود و ابعاد زبان شناسی موضوع مورد بررسی قرار گیرند. https://jor.ut.ac.ir/article_12173_dbaf2035bf0b7571c754f3925b0ea95b.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 10 25 2005 09 23 - مقایسهء جنبه هایی از ساخت صوتی زبان فارسی و ژاپنی 12174 FA رضا مقدم کیا Journal Article Contrasting languages or their subsystems is an activity, the results of which not only enhance our knowledge of the structures of languages, but also contribute to such fields as translation and language teaching. Languages like all things in nature are similar in some aspects and different in others, but when we compare languages we are more concerned with similarities and when we contrast them we are interested in their differences. The basic claim of applied contrastive analysis is that students - of foreign languages make certain systematic errors in the process of learning that can be attributed to the interference of the patterns and structures of their mother tongue or their first language. Therefore, we are justified to compare and contrast languages to account for some of the deviant structures produced by students. The present research attempts at contrasting some aspects of one subsystem of Persian and Japanese, namely, their phonological structure. Persian and Japanese belong to different language families, but as we shall see their phonological systems are similar in some respects though there are differences. مقایسهء زبان ها یا زیرنظام های آن ها فرایندی است که حاصل آن می تواند هم به افزایش آگاهی ما دربارهء ساخت زبان ها، شباهت ها وتفاوت های آن ها منجر شود و هم در تحقق اهداف کاربردی در فعالیت های مربوط به حوزهء زبان، به ویژه در ترجمه و آموزش زبان مؤثر واقع شود. وقتی صحبت از مقایسهء دو چیزمی شود، بیشتر پی بردن به شباهت های آن ها مطمح نظر است، اما در مقابله بیشتر پیدا کردن تفاوت هامد نظر است. فرض بنیادی در تجزیه و تحلیل مقابله ای زبان ها آن است که وقوع برخی خطاهای زبانی نظام مند از سوی فراگیران زبان خارجی، نتیجهء دخالت الگوهای زبان مادری یا زبان اول آن هادر فرایند یادگیری است. مقالهء حاضر به مقابلهء یکی از زیرنظام های دو زبان فارسی وژ اپنی، یعنی ساخت صوتی آن ها می پردازد. فارسی و ژاپنی، به خانواده های زبانی متفاوتی تعلق دارند، اما شباهت های زیادی در فهرست صوتی آن ها مشاهده می شود. هر چند که در این میان تفاوت هایی هم وجود دارد. https://jor.ut.ac.ir/article_12174_77d51151b884ad3ff45714ec42c3dba8.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 10 25 2005 09 23 - بررسی ساختارهای تک عضوی فعلی زبان روسی در مقایسه با ساختارهای دو عضوی و نحوهء بیان آن ها در زبان فارسی 12175 FA على مداینى اول Journal Article One of the problems Persian speakers encounter in Russian is the monomial sentence. A monomial sentence is a sentence type in which there is only one mam word, either a subject or a predicate. In the syntactic structure of Russian, the existence of only one word as the main component of the sentence is a common phenomenon. In this case, however, the sentence is both structurally and meaning-wise complete. Regarding their form and meaning, this type of sentence is divided into various kinds. The present article attempts to discuss one of these kinds in comparison to the structures of binomial sentences. یکی از مسائل پیچیدهء زبان روسی برای فارسی زبان ها وجود جملات تک عضوی است. جملات تک عضوی یکی از انواع جملات ساده است که در آن فقط یک عضو اصلی نهاد یا گزاره وجود دارد. در ساختار نحوی زبان روس وجود فقط یک عنصر به عنوان عضو اصلی، پدیده ای معمول و رایج بوده، با این حال جمله چه به لحاظ ساختار و چه به لحاظ معنا کامل و غنی است. دلیل وجود این ساختارها در این است که گوینده با در نظر گرفتن بافت جمله و مقصود خود از خبر، ضرورتی در استفاده از کلمه ای که به طور صریح بیان کنندهء فاعلی باشد، نمی بیند. این گونه جملات با توجه به شکل و معنا، به انواع مختلفی تقسیم می شوند. در این مقاله سعی شده است یکی از انواع آن ها در مقایسه با ساختارهای دو عضوی مورد بحث قرار گیرد. https://jor.ut.ac.ir/article_12175_7ef47cedc3cf1b545688ccef17b8cfed.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 10 25 2005 09 23 - مقایسهء روابط نحوی و نحوهء بیان آن در زبان های فارسی و روسی 12176 FA حسین لسانى مریم شفقى Journal Article Words, when put together, influence one another and bring about syntactic relationships as a result of which phrases, clauses, and sentences are produced. Such syntactic relations may be of three types: co-ordinative, dependence and two-way interrelationship. In co-ordinative relationship all components of the phrase or the sentence have equal values regarding the syntactic function. Unlike co-ordinative relationship, in dependence relationship words do not have equal value rather one word is the 'head' and the others 'dependents'. A two-way relationship is found only between subject and predicate in a sentence. The above mentioned syntactic devices as genitive marker 'e', prepositions, word order, intonation and postposition 'ra' in Persian, and prepositions, connectives, word order, intonation and inflectional endings in Russian, has in this paper been included for discussion گروه کلمه و یا ساخت جمله، تحت تأثیر ارتباط نحوی کلمات با یکدیگرند. کلمات، وقتی در کنار یکدیگر قرار می گیرند، أز لحاظ نحوی بر یکدیگر تأثیر می گذارند. در این تأثیر و رابطة درون نحوی است که می توان به سه نوع رابطه همسانی، وابستگی و دو طرفه اشاره کرد. رابطة همسانی آن است، که نقش اعضای تشکیل دهندهء جمله یا گروه کلمه، به لحاظ نحوی با یکدیگر برابر باشند. بر خلاف رابطهء همسانی، در رابطهء وابستگی نقش اعضا از یکدیگر متمایز است و حداقل یک عضو هسته و عضو یا اعضای دیگر، وابسته واقع می شوند. رابطة دو طرفه، بین نهاد و گزاره اتفاق می افتد. هر یک از روابط نحوی فوق به کمک ابزار نحوی خاصی بیان می شوند، که از آن جمله می توان به نقش نمای کسره و حروف اضافه، ترتیب قرارگیری کلمات، آهنگ و نقش نمای "را" در زبان فارسی، حروف اضافه، حروف ربط، ترتیب قرارگیری کلمات، آهنگ و پایانهء صرفی در زبان روسی اشاره کرد. https://jor.ut.ac.ir/article_12176_64d29f56aa43279ba07617b9724d5597.pdf

دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 10 25 2005 09 23 - مطالعهء فرایند تنشی گفتمان ادبی 12177 FA حمیدرضا شعیرى Journal Article A study of the tense process of literary discourse consists of the analysis of interaction between discourse extensions and discourse intensities. The intellectual source of such a study lies in the linguistic component: the stress-bearing units of language follow two important characteristics; they either bear stress and intensity that lead to their rise, or they lack stress and are weak which lead to their fall. Due to procedural nature of linguistic operations, this rise and fall reflect themselves throughout the discourse in literary discourses. As a result of the interaction between discourse intensities and extensions four procedural schemata are formed: A) the procedural schema of the fall of the affective intensity and the rise of cognitive extensio.n; B) the procedural schema of the rise of affective intensity and the fall of the cognitive extension; C) the procedural schema of the simultaneous rise of intensities and extensions; D) the procedural schema of the simultaneous fall of intensities and extensions. The study of these processes will indicate, on the one hand, that literary discourse is a dynamic trend that can never be terminated, or even be established at a certain point, and, on the other hand, it will determine manner according to which the interaction between the two cognitive and affective types will lead to the creation of meaning. مطالعة فرایند تنشی گفتمان ادبی، مبتنی بر بررسی تعامل بین گستره ها و فشاره های گفتمانی است. پایگاه اندیشه ای چنین مطالعه أی را باید در نظریه های زبانی مربوط به حوزهء آواشناسی جست: تکیه برهای ز بانی از دو ویژگی مهم پیروی می کنند یا این که از فشار و شدت برخوردارند که أوج آن ها را در پی دارند و یا این که بدون فشار و ضعیف اندکه افت آن ها را سبب می شوند. اما در گفتمان ادبی، به دلیل فرایندی بودن عملیات زبانی این اوج و افت خود را در طول گفتمان نشان می دهند. از تعامل بین فشاره ها و گستره های گفتمانی چهار طرح وارهء فرایندی شکل می گیرد که عبارتند از الف) طرح وأرهء فرایندی افت فشارهء عاطفی و اوج گستره شناختی ب) طرح وارهء فرایندی اوج فشارهء عاطفی و افت گستره شناختی ج) طرح وأرهء فرأیندی اوج هم زمان فشاره ها و گستره ها د) طرح وأرهء فرایندی افت هم زمان فشاره ها و گستره ها. مطالعهء این فرایندها از یک سو نشان خواهد داد که گفتمان ادبی جریانی سیال است که هیچ گاه نمی توان آن را پایان یافته یا تثبیت شده دانست، و از سوی دیگر مشخص خواهد کرد که چگونه دو گونهء شناختی و عاطفی در تعامل با یکدیگر سبب تولید معنا می شوند. https://jor.ut.ac.ir/article_12177_07217414eb3fbe24d4e5b6cafb91ca18.pdf