دانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413131320260923The Representation of Eastern Female Archetypes in the Poetry of Ivan Buninبازنمایی کهن‌الگوهای زن شرقی در اشعار ایوان بونین36538210799010.22059/jor.2025.402074.2729FAمرضیهیحییپورگروه زبان و ادبیات روسی، دانشکده زبانها و ادبیات خارجی، دانشگاه تهران، ایران.0000-0001-8195-6909پاولآلیکسیفگروه ادبیات روسی، دانشکده تاریخ و فیلولوژی، دانشگاه دولتی گورنا-آلتایسک. روسیه؛ دانشگاه دولتی سمرقند، دانشکدۀ زبانشناسی، گروه ادبیات روسی و خارجی، ازبکستان0000-0003-3680-1785جان الهکریمی مطهرگروه زبان و ادبیات روسی، دانشکده زبانها و ادبیات خارجی، دانشگاه تهران، ایران.0000-0002-6072-5797Journal Article20250909This study investigates the representation of Eastern female archetypes in the poetry of Ivan Bunin (1870–1953), a topic that has received limited scholarly attention. The research problem is the lack of systematic analysis concerning the image of the Eastern woman in Bunin’s works and her role within the semantic and semiotic structures of his poetry. This study seeks to examine the representation of the archetypes of sacred Eastern women and to elucidate their role in shaping a poetic structure grounded in religious, natural, mythological, and geo-historical elements. The central research question asks: In what ways, and with what functions, is the Eastern woman represented as an archetype in Bunin’s poetry? To address this, key poems such as The Tomb of Rachel, Safia and Muhammad, The Tomb of Safia, Road Signs, On the Way Near Hebron, and Zaynab are analyzed. The findings demonstrate that the female figure is not depicted corporeally but functions as a structural element within the poem’s semiotic system. Figures such as Hagar, Sarah, Mary, Rachel, Safia, and Zaynab act as symbolic mediators and carriers of sacred memory, evoking notions of journey, exile, prophetic lineage, and eschatological transformation. The study concludes that the Eastern woman in Bunin’s poetry serves as a semantic focal point where personal experience, sacred Middle Eastern geography, and natural symbols converge, transforming her role from an individual or romantic subject into a universal archetype with spiritual, cultural, and mythological significance.پژوهش حاضر به بازنمایی کهن‌الگوهای زن شرقی در اشعار ایوان بونین (۱۹۵۳-۱۸۷۰) می‌پردازد که تاکنون کمتر موردتوجه پژوهشگران قرار گرفته است. مسئلۀ اصلی پژوهش فقدان مطالعات منسجم دربارۀ تصویر زن شرقی در اشعار بونین و جایگاه آن در نظام معنایی و نشانه‌شناختی آثار اوست. هدف این پژوهش تحلیل چگونگی بازنمایی کهن‌الگوهای زنان مقدس شرقی و تبیین نقش آن‌ها در شکل‌دهی به ساختار شاعرانه‌ای است که بر بستر عناصر دینی، طبیعت، اسطوره‌ای و جغرافیایی - تاریخی بنا شده است. پرسش اصلی پژوهش این است که زن شرقی در اشعار ایوان بونین چگونه و با چه کارکردهایی به‌مثابۀ کهن‌الگو بازنمایی می‌شود؟ برای پاسخ به این پرسش، اشعاری چون «مقبرۀ راحیل»، «صفیه و محمد»، «مقبرۀ صفیه»، «علائم راه»، «در مسیر نزدیک حبرون» و «زینب» مورد تحلیل قرار گرفته‌اند. نتایج نشان می‌دهد که تصویر زن در این اشعار نه بازنمایی جسمانی، بلکه عنصری ساختاری در حوزۀ نشانه‌شناختی شعر است. زنانی همچون هاجر، ساره، مریم، راحیل، صفیه و زینب به‌عنوان رمز و واسطۀ نمادین عمل می‌کنند و به‌مثابۀ حاملان حافظۀ مقدس و برانگیزانندۀ مفاهیمی چون سفر، تبعید، نسب نبوی و تحول آخرالزمانی هستند. بدین‌سان، زن شرقی در شعر بونین کانون معنا و مفاهیمی است که تجربه شخصی شاعر، جغرافیای قدسی خاورمیانه و نشانه‌های طبیعی مانند آب، بیابان و مقبره را در تصویری چندلایه و زیبایی‌شناختی به هم پیوند می‌دهد و از سطح فردی به جایگاهی با مفاهیم جهان‌شمول و والا ارتقا می‌یابد.https://jor.ut.ac.ir/article_107990_cd8eb375db048073c75464c2e734c71c.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413131320260923The Magic of Narrative Fluidity: Narrative Techniques in Shahriyar Mandanipour’s Aghrab Keshi Based on Jaap Lintvelt Theoryجادوی لغزندگی راوی؛ تکنیک های روایت گری در عقرب کشی شهریار مندنی‌پور با تکیه بر نظریۀ ژپ لینت‌ولت38340110913210.22059/jor.2026.406244.2773FAآیداایزدآبادیگروه تخصصی زبان انگلیسی و زبانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.0009-0004-9566-1633حسینرضویانگروه زبانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.0000-0002-2441-1299مهنازکربلایی صادقگروه تخصصی زبان انگلیسی و زبانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.0000-0001-6044-1797Journal Article20251114Shahriar Mandanipour’s novel Aghrab keshi stands as one of the most significant examples of innovative narrative experimentation in contemporary Persian fiction, challenging conventional analytical models through its fluid and multilayered structure. The central issue of this study is the phenomenon of “narrative fluidity,” a mode in which the boundaries between narrator and character collapse and the narrator’s position of knowledge becomes unstable. The research employs a descriptive-analytical method grounded in Jaap Lintvelt’s typology of narrative, complemented by Mikhail Bakhtin’s concept of polyphony. Findings indicate that Mandanipour constructs narrative fluidity through four key mechanisms: the deliberate overlap of narrative levels, the use of multiple narrators, the erosion of boundaries between speech and thought, and the creation of instability in focalization. These strategies serve not only aesthetic functions but also respond to the crisis of representing reality in modern and postmodern contexts, functioning as a mode of resistance against dominant ideological and totalizing narratives. The study concludes that narrative fluidity in Aghrab keshi is not merely a technical device but a stylistic and epistemological strategy that blurs the boundaries between reality and language, objectivity and subjectivity, and the individual and the collective. As such, it offers a new model for mind-centered, polyphonic, and poetically inflected storytelling in contemporary Persian narrative fiction.رمان عقرب کشی شهریار مندنی‌پور از برجسته ترین نمونه های روایت پردازی نو در ادبیات معاصر فارسی است که با ساختار سیال و چندلایه، تحلیل های روایی سنتی را به چالش می کشد. مسئلۀ اصلی پژوهش بررسی پدیدۀ "لغزندگی راوی" در این رمان است که در آن مرز میان راوی و شخصیت درهم می ریزد و جایگاه دانایی راوی ناپایدار می گردد. روش پژوهش توصیفی_تحلیلی است و بر چارچوب گونه شناسی روایت لینت ولت همراه با ایده های چندصدایی باختین استوار است. یافته های پژوهش نشان می دهد نویسنده با چهار مکانیسم اصلی: تداخل آگاهانۀ سطوح روایی، استفاده از راویان چندگانه، شکست مرز میان گفتار و ذهن، ایجاد ناپایداری در کانونی شدگی، پدیدۀ "لغزندگی راوی" را خلق می کند. این شیوه ها علاوه بر کارکرد زیبایی شناختی، پاسخی به بحران بازنمایی واقعیت در جهان مدرن و پسامدرن اند و همچون ابزاری برای مقاومت در برابر روایت های کلان و ایدئولوژیک عمل می کنند. نتیجه گیری پژوهش نشان می دهد لغزندگی راوی در عقرب کشی صرفاً تکنیکی روایی نیست، بلکه راهبردی سبک شناختی و معرفت شناختی است که مرز میان واقعیت و زبان، عینیت و ذهنیت، فردیت و جمع را مخدوش می سازد و الگویی تازه برای روایت های ذهن محور، چندآوا و شاعرانه در داستان نویسی معاصر می آفریند.https://jor.ut.ac.ir/article_109132_6a1d0d0697d3b6059dfcc8da7520bb4f.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413131320260923From Space to Culture: The Sociopoetics of Naser al-Din Shah Qajar’s Court in Jean-Baptiste Feuvrier’s “Three Years at Iran’s Court”از فضا تا فرهنگ: نقد بوطیقاجتماعی دربار ناصرالدین‌شاه در سفرنامۀ سه سال در دربار ایران اثر ژان باتیست فووریه40342210762610.22059/jor.2024.376324.2530FAمحمدرضافارسیانگروه زبان فرانسه، دانشکده ادبیات، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.فاطمهقاسمی آریانگروه زبان فرانسه، دانشکده ادبیات، دانشگاه سوربن نوول-پاریس.0000-0001-7128-9516Journal Article20240510Itineraries form an important literary genre in getting familiar with the society of “other”. An effective factor in the creation of itinerary narratives is the “space” that undergoes sociocultural changes at various times. As space is a topic that includes humans and their surrounding environments, thinking about and in it leads to social representations. Out of the 19th-century French explorers, Jean-Baptiste Feuvrier began his career in Iran’s court as the official physical of the Shah close to the end of Naser al-Din Shah Qajar’s reign. Feuvrier specifically tried to illustrate various aspects of the court and compiled his experiences in an itinerary titled “Three Years at Iran’s Court” (1899). As the court played a significant in the itinerary as its social space, a question that arises is how the social representations of the court acted as dynamic elements in the literary creation of the itinerary and brought about an understanding of the “other’s” society. Thus, Feuvrier’s narrative was investigated using Alain Montandon’s Sociopoetics in two main axes: “introvert architecture, a stage for the confrontation of tradition and modernity” and “the court and visit: gender-based atmospheres and the recognition of the “other”. The findings of the study showed that the social representations of the court’s atmosphere illustrated the veiled culture of Iran, which resulted in the literary creation of the narrative using the figures of speech like repetition, simile, and particularly description.فضا موضوعی است که انسان و محیط پیرامونش را شامل می‌شود و بنابراین، تفکر در آن و راجع به آن، به ایجاد بازنمودهای اجتماعی[1] می‌انجامد. از میان سیاحان فرانسوی قرن نوزدهم، ژان باتیست فووریه[2]، در سال‌های پایانی عصر ناصری، به‌عنوان طبیب رسمی شاه در دربار ایران مشغول به خدمت شد. فووریه به طور ویژه به بازنمایی ابعاد گوناگون دربار ایران پرداخت و حاصل تجربیات خود را در سفرنامه‌ای تحت عنوان سه سال در دربار ایران[3] (۱۸۹۹) به رشتۀ تحریر در‌آورد. با توجه به نقش مهم دربار به مثابۀ فضای اجتماعی در نگارش سفرنامه، این پرسش مطرح می‌شود که چگونه بازنمودهای اجتماعی دربار به‌عنوان عناصری پویا در آفرینش ادبی سفرنامه عمل می‌کنند و سبب دستیابی به شناختی از جامعۀ «دیگری» می‌شوند؟ ازاین‌رو، باتکیه‌بر نقد بوطیقاجتماعی[4] اَلَن مونتاندون[5] و به شیوه توصیفی-تحلیلی، بازنمودهای اجتماعی دربار ناصرالدین‌شاه در سفرنامه فووریه مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاصل از تحقیق نشان می‌دهند که بازنمودهای اجتماعی از فضای دربار، فرهنگ پوششی ایران را نمایان می‌سازند که در قالب آرایه‌های ادبی نظیر تکرار، تشبیه و به‌ویژه توصیف که از ویژگی‌های اساسی ژانر سفرنامه محسوب می‌شود، سبب آفرینش ادبی روایت گردیده‌اند.https://jor.ut.ac.ir/article_107626_a7e9dfedd5ac3589ee1ec27af8ea4f2d.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413131320260923Representation of the “Intercultural Other” in Madame Gorgé: An Imagological Reading Based on Daniel-Henri Pageauxبازنمایی «دیگری بینافرهنگی» در «مادام گرگه»: خوانش ایماگولوژیک بر مبنای الگوی دانیل‌هانری پاژو42343810913310.22059/jor.2026.403635.2742FAعطیهاعرابیگروه زبان و ادبیات فرانسه، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.0000-0002-5519-9948فاطمهغلامیگروه زبان و ادبیات فرانسه، دانشکده زبانها و ادبیات خارجی دانشگاه تهران، تهران، ایران.0009-0005-5669-3840Journal Article20251004This study employs Daniel-Henri Pageaux’s (1939) theoretical framework in imagology, focusing on his tripartite model of infatuation (phobie/philie/ manie), to examine the representation of the “intercultural Other” in Madame Gorgé, a story by contemporary Persian novelist Goli Taraghi from her collection Scattered Memories (1318 AH). Using a multi-layered lexical, structural, and discursive analysis, the research investigates how the Iranian “Self” is depicted in relation to the culture of the “Other” within the context of migration, and how socio-political conditions shape this representation. The findings indicate that the protagonist’s stance oscillates between infatuation and fear toward the host culture. A key contribution of this study is the observation that resolution is not achieved by stabilizing one of these poles but through a transition from initial fear to a stage of “attachment,” wherein a measured acceptance of the “Other” occurs without fully dissolving the “Self.” This dynamic interplay highlights how language, as well as political and social contexts, facilitates the transformation of the “Other” and offers a more nuanced understanding of migrant identity in contemporary Iranian fiction.این پژوهش با اتخاذ رویکرد نظری دانیل-هانری پاژو (۱۹۳۹) در حوزه‌ی ایماگولوژی (تصویرشناسی) و با تمرکز بر چارچوب سه‌گانه‌ی او (شیدایی/هراس/علقه) به تحلیل بازنمایی «دیگری بینافرهنگی» در داستان «مادام گرگه» اثر گلی ترقی از مجموعه داستان خاطره‌های پراکنده اثر گلی ترقی (۱۳۱۸)، رمان‌نویس معاصر فارسی، پرداخته است. روش‌شناسی پژوهش، تحلیل چندسطحیِ واژگانی-ساختاری-گفتمانی است و هدف این جستار، واکاوی تصویر «خودی» ایرانی در مواجهه با فرهنگ «دیگری» در بستر مهاجرت و بررسی میزان تأثیرپذیری این تصویر از شرایط سیاسی-اجتماعی است. این مطالعه نشان می‌دهد که نگرش پرسوناژ در نوسانی میان دو قطب شیدایی و هراس نسبت به فرهنگ میزبان قرار دارد. یافته‌ی نوآورانه‌ی این تحقیق تأکید بر آن است که فرایند گره‌گشایی نه در تثبیت یکی از این دو قطب، بلکه در گذار از هراس اولیه به مرحله‌ی «علقه» محقق می‌شود؛ مواجهه‌ای که در آن پذیرش نسبی «دیگری» بدون انحلال کامل «خودی» امکان‌پذیر می‌گردد. این ترکیب نشان می‌دهد که پویایی قدرت زبان و شرایط سیاسی و اجتماعی چگونه بستر دگردیسی «دیگری» را فراهم آورده و درکی پیچیده‌تر از هویت مهاجر در ادبیات داستانی معاصر ایران ارائه می‌دهد.https://jor.ut.ac.ir/article_109133_b67fd75968865082b4bac0a66c0f826e.pdf