دانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413131120260418A Survey of the Symbolic Order and the Eruption of the Real Order in Don DeLillo’s Falling Man: A Žižekian Readingبررسی امر نمادین و جوشش امر واقعی در رمان مرد درحال سقوط اثر دان دلیلو: خوانشی ژیژکی11210469310.22059/jor.2025.398525.2679FAامیرریاحی نوریگروه زبان انگلیسی دانشکده علوم انسانی دانشگاه غیاث الدین جمشید کاشانی، قزوین، ایران.Journal Article20250713The present article surveys the process of symbolization in the Symbolic Order and the eruption of the Real as explored through Don DeLillo’s post-9/1 novel Falling Man. This study is based on the descriptive-analytical method, examining DeLillo’s novel drawing on the philosophical ideas of the eminent contemporary philosopher Slavoj Žižek. From Žižek's perspective, the subject, like a machine, is governed by the laws of symbolization and consequently rendered invisible within the Symbolic. It is this eruption of the Real that participates the subject’s act of decision. Soon after that, we will witness the reemergence of the subject at the threshold between the Symbolic and the Real. Applying Žižek’s critical ideas to Falling Man, it seems that what happens on September 11th is a meaningless thing in itself, and the various narratives and interpretations that followed are attempts to incorporate it into the Symbolic Order. Finally, it can be concluded that in DeLillo’s Falling Man, the narrative of art (including DeLillo's novel itself as a work of art), provokes the eruption of the Real and, contrary to the logic of the Symbolic Order, makes the audience confront the Real by depicting men and women who jumped to their deaths from the burning towers of the World Trade Center.مقالهی حاضر با خوانشی انتقادی به واکاوی امر واقعی و فرایند نمادسازی در امر نمادین با نگاهی به رمانِ <em>مرد درحال سقوط</em> اثر دان دلیلو میپردازد. این نوشتار پژوهشی است بنیادی بر مبنای روش توصیفی-تحلیلی که از مواضع فکری نظریهپرداز معاصر اسلاوی ژیژک بهره میجوید. از دیدگاه ژیژک، سوژه پیش از جوشش امر واقعی همانند ماشینی تحتتاثیر قوانین نمادسازی و به تبع آن ناپیدا در امر نمادین میباشد و این جوشش امر واقعی است که سوژه را ملزم به اتخاذ تصمیم مینماید. لذا، پس از آن، شاهد پیدایش دوبارهی سوژه در محلِ تلاقی امر نمادین و امر واقعی خواهیم بود. با توجه به کاربست آرای ژیژک، چنین به نظر میرسد که آنچه در یازدهم سپتامبر اتفاق افتاد امری ثابت و به خودی خود بیمعنی است و روایتها و تفسیرهای گوناگونِ پس از آن تلاشهایی برای تکهتکه کردن آن در امر نمادین میباشند. علاوه بر آن، چنین استدلال میگردد که در رمان دلیلو، روایت هنر (شامل خودِ رمان دلیلو به عنوان اثری هنری)، با به تصویر کشیدن مردان و زنانی که از برجهای در حال سوختن مرکز تجارت جهانی به کام مرگ پریدند، جوشش امر واقعی را تسهیل نموده و مخاطبان را بر آن میدارد که بر خلاف اصول و قواعد امر نمادین، با امر واقعی مواجه گردند.https://jor.ut.ac.ir/article_104693_a14a00ebcd18db6b19223a08bfad72f9.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413131120260321Magical Realism and Palimpsest in The Mysteries of My Homelandرئالیسم جادویی و تاریخ چند نگاره در رازهای سرزمین من153510655310.22059/jor.2026.405376.2763FAطاهرهرضاییگروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشکده ادبیات فارسی و زبان های خارجی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایرانJournal Article20251031<em>The Mysteries of My Homeland</em> (Razhaye Sarzamin-e Man), a contemporary Iranian novel by Reza Baraheni, presents a fragmented narrative of historical events in Iran spanning the years before and after the Islamic Revolution. In this novel, the interplay between magical realism and memory/forgetting is prominently featured. While social revolution unfolds in the background of the events, the novel delves into the inner revolutions of individuals and employs magical realism and mechanisms of memory/forgetting to challenge official historiography and reconstruct collective memory. The author of the present article seeks to demonstrate, through an exploration of the magical realist elements in this work, how Baraheni’s novel juxtaposes magical elements—such as the “foreigner-killing wolf” and Raghieh’s prophecies—with narrative techniques to destabilize linear history and revive suppressed collective memories, while also questioning the possibility of accessing grand narratives by interweaving the micro-narratives of individuals. The most significant magical realist element enlisted in this regard is palimpsest as multi-perspectival history, which critically transcends the boundary between reality and fantasy. This article draws on Fredric Jameson’s ideas about magical realism and the relationship between humans, history, and representation to illustrate how <em>The Mysteries of My Homeland</em> proposes a novel logic for the relationship between humans and history, one that resonates with the subversive logic of magical realism.رازهای سرزمین من، نوشتۀ رضا براهنی، روایتی چندپاره از حوادث تاریخی ایران چند سال پیش و پس از انقلاب اسلامی است. درحالیکه انقلاب اجتماعی در پسزمینه حوادث رخ میدهد، رمان به بررسی انقلابهای درونی افراد میپردازد. نویسندگان مقاله حاضر تلاش دارند با کنکاش در عناصر رئالیسم جادویی این اثر، نشان بدهند چگونه رمان براهنی معنایی بومی از زندگی را زنده میکند و با درهم آمیختن خرده روایات افراد، دستیافتن به ابرروایتها را زیر سؤال میبرد. مهمترین عنصر رئالیسم جادویی که در این راستا به خدمت گرفته میشود تاریخ چندنگاره است که با کارکردی انتقادی مرز بین واقعیت و خیال را درمینوردد. در این مقاله از آرای فردریک جیمسون درباره رئالیسم جادویی و ارتباط بین انسان، تاریخ و بازنمایی سود جستهایم تا نشان بدهیم رازهای سرزمین من منطق نویی از رابطه بین انسان و تاریخ را مطرح میکند که با منطق گریزی رئالیسم جادویی همعنان است.https://jor.ut.ac.ir/article_106553_94354c5cad6c6d1b8bc47d77d4b2750b.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413131120260321Will to Death, Erasure, and Survival: A Critical Evolution of the Nietzschean Übermensch in The Blind Owl, Prince Ehtejab, and Gavkhuniاراده معطوف به مرگ، حذف و بقا: تطور انتقادی ابرانسان نیچه در بوف کور، شازده احتجاب و گاوخونی375810622610.22059/jor.2026.407602.2787FAزهراانصاریگروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات فارسی و زبان های خارجی، دانشگاه مازندران ، بابلسر، ایرانفرزادبالوگروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات فارسی و زبان های خارجی، دانشگاه مازندران ، بابلسر، ایرانJournal Article20251205In the nineteenth century, Nietzsche, responding to the crisis of modernity, introduced the concept of the "Übermensch" as a way to overcome nihilism and recreate meaning and human selfhood. In Iran, engagement with modernity, filtered through Western epistemic frameworks, took a distinct historical and cultural form. This study, using a philosophical-critical approach and thematic-interpretive analysis, examines how the idea of the Übermensch was localized in three novels: The Blind Owl (Pahlavi I), Prince Ehtejab (Pahlavi II), and Gavkhuni (post-revolution). At the theoretical level, Nietzsche’s critique of religion, morality, and modernity is revisited in connection with the authors’ thought—from Hedayat’s Romantic nationalism to Golshiri’s formal leftist view and Modarres-Sadeghi’s individual-national identity—and developed into a fourfold, localized framework. Philosophical-narrative dimensions of subjectivity (action, desire, power, memory) are reflected in the texts, revealing the subject’s fluctuation between passive and active nihilism. This oscillation gives rise to "intermediate nihilism," in which the will-to-power and the Übermensch undergo transformation: in The Blind Owl, as self-directed death and the semi-divine Übermensch; in Prince Ehtejab, as erasure and the flaming Übermensch; and in Gavkhuni, as survival and the fracture-prone Übermensch. Thus, the interplay of philosophy and literature facilitates localizing the Übermensch and rethinking human, ideology, history, and power.نیچه در قرن نوزدهم، در واکنش به بحران مدرنیته، با طرح مفهوم «ابرانسان» راهی برای عبور از نیهیلیسم، بازآفرینی معنا و خودآیینی انسان گشود. در ایران، مواجهه با مدرنیته پس از گذر از بستر معرفتی غربی، شکل تاریخی و فرهنگی یافت. این پژوهش با رویکرد فلسفیـانتقادی و تحلیل تماتیک تفسیری، چگونگی روند بومیسازی ایدهی ابرانسان را در سه رمان <em>بوف کور</em> (پهلوی اول)، <em>شازده احتجاب</em> (پهلوی دوم) و <em>گاوخونی</em> (پساانقلاب) بررسی میکند. در سطح نظری، نقد سهگانه نیچه بر دین، اخلاق و مدرنیته در پیوند با اندیشه نویسندگان، از ناسیونالیسم رمانتیک هدایت تا چپگرایی فرمی گلشیری و هویتجویی فردی_وطنی مدرسصادقی، بازخوانی شده و به الگویی چهارگانه و بومی ارتقا یافته است. مؤلفههای فلسفی_روایی سوژهمندی (کنش، میل، قدرت، حافظه) در متنها بازتاب یافته و نوسان سوژه میان نیهیلیسم منفعل و فعال به وضوح آشکار شده است. این نوسان، به مفهومسازی جدیدی به نام«نیهیلیسم بینابینی» میانجامد که در آن، اراده معطوف به قدرت و ایده ابرانسان دگردیسی مییابند: در <em>بوف کور</em>، اراده به مرگ خودآیین و ابرانسان نیمچهخدا؛ در <em>شازده احتجاب</em>، اراده به حذف و ابرانسان شعلهوار؛ و در <em>گاوخونی</em>، اراده به بقای سیال و ابرانسان فرهگسل نمود مییابند. بدینترتیب، پیوند میان فلسفه و ادبیات امکان بومیسازی ایده ابرانسان و بازاندیشی نسبت انسان، ایدئولوژی، تاریخ و قدرت را فراهم میآورد.https://jor.ut.ac.ir/article_106226_9ff87434f75ac9be2b5805b70c44a017.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413131120260321Imagology of the East in the Works of Elchin Safarliتصویرشناسی شرق در آثار الچین صفرلی597810448610.22059/jor.2025.399513.2698FAزینبصادقی سهلآبادگروه زبان روسی، دانشکده ادبیات، دانشگاه الزهرا، تهران، ایرانJournal Article20250727Imagology is an interdisciplinary branch of comparative literature that examines how the culture of the “Self” represents the “Other,” and, conversely, how the “Self” is portrayed within the literature of the “Other.” This field investigates the formation, transmission, and impact of such images on individual and collective identities within linguistic and cultural frameworks. Employing the theoretical framework of imagology, the present study analyzes the representation of the East in the works of Elchin Safarli (b. 1984), a contemporary Azerbaijani Russian writer and journalist. Safarli’s Russian language narratives, noted for their emotive and multilayered simplicity, have earned a distinctive place among contemporary bestsellers. His major thematic concerns include personal crises, loneliness, migration, and intergenerational bonds. In Safarli’s oeuvre, the depiction of the East transcends geographical boundaries, functioning instead as a multifaceted symbol of identity, experience, and cultural relations that acquires meaning within the context of intercultural dialogue. Through this symbolism, Safarli invites readers into a richly emotional and nostalgic world. This research aims to explore the representation of the East as the image of the “Other” in Safarli’s works in order to deepen understanding of contemporary cultural identity and literary migration discourse. It demonstrates that Safarli’s portrayal of the East arises from a complex interplay of stereotypes, narratives, and sociocultural experiences, which together contribute to constructing a renewed and nuanced image of the “Other.”تصویرشناسی شاخهای میانرشتهای در مطالعات ادبیات تطبیقی است که به بررسی بازنمایی «دیگری» در آثار ادبی و فرهنگ «خودی» و بالعکس، تصویر «خود» در ادبیات و فرهنگ «دیگری»، میپردازد. این حوزه، روند شکلگیری، انتقال و تأثیر این تصاویر را در ساختار هویتهای فردی و جمعی در گسترۀ زبان و فرهنگ تحلیل میکند. پژوهش حاضر با بهرهگیری از چارچوب نظری تصویرشناسی، بازنمایی شرق را در آثار الچین صفرلی (۱۹۸۴ م.)، نویسنده و روزنامهنگار معاصر آذربایجانی-روستبار، مطالعه میکند. آثار صفرلی که به زبان روسی نگاشته شدهاند، بهدلیل روایتهای ساده، اما چندلایه و سرشار از عواطف، در میان آثار پرفروش معاصر، جایگاه ویژهای دارند. محورهای اصلی آثار او شامل بحرانهای شخصی، تنهایی، مهاجرت به شرق و پیوندهای نسلی است. بازنمایی شرق در آثار صفرلی فراتر از مرزهای جغرافیایی، نمادی چندوجهی از هویت، تجربه و روابط فرهنگی است که در فضای گفتوگوی میانفرهنگی معنا بخشیده شده و مخاطب را به دنیایی غنی از احساسات و خاطرهها میکشاند. این پژوهش با هدف واکاوی چگونگی بازنمایی شرق بهعنوان تصویر «دیگری» در آثار صفرلی؛ و درک عمیقتر و چندوجهیتر از هویت فرهنگی انسان معاصر انجام شده است و نشان میدهد تصویر شرق در آثار وی، محصول تعامل کلیشهها، روایتها، تجربیات و مشاهدات فرهنگی و اجتماعی است که توانمندی بازسازیِ تصویری نوین، از «دیگری» را دارد.https://jor.ut.ac.ir/article_104486_91dbfe66ad0089765ca74d2c5caba56c.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413131120260321Revisiting the Discourse of Race and Power in Langston Hughes’s “Theme for English B”: A Critical Race and Bakhtinian Dialogic Perspectiveبازخوانی گفتمان نژاد و قدرت در شعر «موضوع انشاء درس انگلیسی B» اثر لنگستون هیوز با تکیه بر نظریۀ انتقادی نژاد و گفتوگویی باختین9911610401810.22059/jor.2025.395520.2646FAرضاقنبری عبدالملکیگروه زبان و ادبیات فارسی دانشکده علوم انسانی، دانشگاه دامغان، دامغان ، ایرانJournal Article20250518This article analyzes Langston Hughes’s poem “Theme for English B” through the combined lens of postcolonial theory, Critical Race Theory (CRT), and Bakhtin’s theory of dialogism. Positioned at the intersection of racial dominance, Black identity, and institutional education, the poem becomes a dynamic site for representing socio-political tensions and struggles over voice and identity. From a postcolonial standpoint, the poem functions as a subtle act of resistance against white hegemony within the American educational system. It simultaneously explores the emergence of racial consciousness and the complexities of self-representation in a racially stratified society. CRT deepens the analysis by foregrounding the systemic nature of racial inequality and the influence of institutional structures on the speaker’s identity formation. Bakhtin’s dialogism further enriches the reading by drawing attention to the polyphonic interaction between conflicting voices—the Black student, the white instructor, and the dominant cultural discourse. These voices do not merge into a single truth but remain in tension, revealing the multiplicity of perspectives embedded in the poem. ultimately, the article argues that Hughes redefines both Black identity and Americanness by constructing an intercultural, dialogic space. In doing so, he challenges dominant power structures and reimagines identity as fluid, contested, and relational within the broader context of race and nationhood.این مقاله شعر «موضوع انشاء درس انگلیسی» از لنگستون هیوز، شاعر و داستاننویس سیاهپوست آمریکایی، را با تکیه بر سه چارچوب نظریِ پسااستعماری، نظریۀ انتقادی نژاد (CRT) و نظریۀ گفتوگویی باختین تحلیل میکند. این شعر، با قرار گرفتن در بستر تقاطع گفتمانهایی همچون سلطۀ نژادی سفیدپوستان، هویت سیاهپوستی و ساختار آموزش رسمی، به صحنهای برای بازنمایی تنشهای اجتماعی، سیاسی و هویتی بدل میشود. از منظر پسااستعماری، شعر هیوز را میتوان نمودی از مقاومت در برابر هژمونی سفید در فضای آموزشی دانست؛ مقاومتی که بهطور همزمان، شکلگیری آگاهی نژادی، کنش انتقادی، و بحران بازنمایی خویشتن را به تصویر میکشد. نظریههای انتقادی نژاد و گفتوگویی نیز در این تحلیل بر تلاقی هویتهای متقاطع، ورود صداهای ناهمساز به دیالوگ، و زیر سؤال بردن گفتمان غالب تمرکز دارند. در این چارچوب، سخن گفتن از جایگاه حاشیهای، کنشی اعتراضی و تحولخواهانه است که به بازتعریف روابط قدرت منجر میشود. در نهایت، مقاله نشان میدهد که هیوز با بازآفرینی هویت سیاهپوستی و مفهوم آمریکاییبودن، فضایی میانفرهنگی و چندصدایی خلق میکند که چالش با ساختارهای قدرت را از محیط آموزشی به کل جامعه گسترش میدهد. این تحلیل، اهمیت شعر هیوز را در بازنمایی مقاومت فرهنگی و نژادی و بازاندیشی مفاهیم هویت و قدرت در جهان معاصر برجسته میسازد.https://jor.ut.ac.ir/article_104018_b82338b31485f15d31c09ea91778c2e2.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413131120260321Center and Exile in Comparative Literature; An Introduction to the Historical Role of Contemporary Literary Centers of the World in Iranian Literary Developmentsکانون و تبعید در ادبیات تطبیقی؛ درآمدی بر نقش تاریخی کانونهای ادبی معاصر جهان در تحولات ادبی ایران799810665610.22059/jor.2025.399190.2690FAابراهیممحمدیگروه زبان و ادبیات فارسی دانشکده علوم انسانی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایرانJournal Article20250723This study provides a theoretical introduction to the significance of “literary centers” in comparative literature and examines the role of contemporary global literary centers in shaping Iranian literary developments. Drawing upon three conceptual frameworks: Professor Shafiee Kadkani’s “network–center” theory, Casanova’s notion of the “capital of the world republic of literature,” and Beaugrande and Eckstein’s “polyphonic city” model, article first establishes a working definition of literary centers before analyzing the influence of three exemplary centers (the Caucasus, Istanbul, and Berlin) on Iranian literary movements. A literary center is defined as a spatial-cultural entity possessing cultural-literary determinacy, political-economic power, and an attractive force capable of assimilating, absorbing, and elevating literary phenomena while simultaneously enhancing its own prestige; additionally, some centers exhibit “discursive democracy,” as seen in the “polyphonic city,” which enables pluralistic narratives and creative expression. The study concludes that literary centers play a crucial role in facilitating intercultural literary exchange and supporting comparative literary inquiry, and that they have been instrumental in introducing modern Western literary works and genres to Iran, allowing Persian literature to engage with world literature. This influence is particularly evident in the emergence of modern Iranian drama and fiction, the flourishing of literary translation, and their lasting impact on the evolution of Persian literary production.این جستار که درآمدگونهای است بر بیان اهمیت «کانون» در ادبیات تطبیقی و تبیین نقش کانونهای ادبی معاصر جهان در تحولات ادبی ایران، نخست برپایه دیدگاه محمدرضا شفیعیکدکنی درباره «شبکهـ مرکز»، دیدگاه کازانووا درباره «پایتخت جمهوری جهانی ادبیات» و دیدگاه بیوگارد و اکشتاین درباره «شهر همهصدایی»، از کانون ادبی تعریفی به دست میدهد، آنگاه نمونهوار، به نقش کانونهای ادبی قفقاز، استانبول و برلین در رویدادهای ادبی ایران اشاره میکند. در چهارچوب نظری این پژوهش، کانون معمولاً مکانفضایی است که تعین فرهنگی-ادبی، توان سیاسیـ اقتصادی و قدرت جذب دارد و میتواند هر قابل جذبی را بهسوی خود بکشد، در خود بپذیرد و ببالاند و خود نیز ببالد. کانون گاه «شهرِ همهصدایی» است؛ یعنی «دموکراسی گفتمانی» دارد و به هر صاحب سخن، ایده و اندیشهای، امکان روایتگری و آفرینش میدهد. حاصل سخن اینکه: 1. کانونهای ادبی در شکلگیری تعاملات ادبی و درنتیجه در مطالعات تطبیقی مهماند، 2. کانون، گاه خاستگاه و عامل پیدایش پدیدهها، جریانها و تحولات ادبی شاخص است، 3. کانونهای ادبی معاصر جهان و ایرانیان تبعیدی در آن، در ورود آثار و انواع ادبی غرب مدرن به ایران، نیز در فراهمسازی زمینه تأثیرپذیری ادبیات ایران از ادبیات جهان و ازجمله در پیدایش نمایش و داستان مدرن ایران، رونق ترجمه و تأثیر آن بر آفرینش ادبی، نقش داشتهاند.https://jor.ut.ac.ir/article_106656_b390ed66fb4a6e689fe394f8df5195a7.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413131120260321Environmental Analysis of War Images in Young Adult Literature Using Ecopoetics: Kimberly Brubaker Bradley’s The War That Saved My Life and The War I Finally Wonواکاوی زیستمحیطی تصاویر جنگ درادبیات کودک و نوجوان: در جنگی که نجاتم داد و جنگی که بالاخره نجاتم داد از کیمبرلی بروبیکر بردلی با رویکرد اکوپوئتیک9911410672210.22059/jor.2024.374559.2517FAفاطمهقاسمیگروه زبان و ادبیات فرانسه، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی دکتر علی شریعتی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.نگارمزاریگروه زبان و ادبیات فرانسه، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی دکتر علی شریعتی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.Journal Article20240401In environmental literature, the natural environment is a key and active element of the story, and its role in advancing the plot cannot be denied. Kimberly Brubaker Bradley is a contemporary American author. Her two novels, The War That Saved My Life and The War I Finally Won, featuring young adult literature, revolve around the impact of war on human life and the interplay between children and the environment. Building on Pierre Schoentjes’s theories and using an ecopoetic approach, this paper examines war impacts on the relationship between humans and the environment This study, grounded in eco-criticism, seeks to examine how the challenges of war and its impact on the environment are conveyed to the child. Results suggest that war, with its deadly and devastating effects on the environment, serves as a wake-up call to convey the message of fighting against the ‘other’ through the impact of modern humans, slaves of the urban industrial society, on the environment. The child of the story, a representative of the next generation, by leaving the urban space that was under bombardment, distanced himself from this environment that was a symbol of technology and pollution. Living in the countryside brought peace to his inner self and improved his relationships with others.در آثار ادبی زیستمحیطی، محیط طبیعی یکی از عناصر کنشمند و اصلی داستان بهشمار میآید که نقش آن را در پیشبرد داستان نمیتوان نادیده گرفت. کیمبرلی بروبیکر بردلی یکی از نویسندگان معاصر آمریکایی است که در دو رمان در حوزه کودک و نوجوان: <em>جنگی که نجاتم داد</em> و <em>جنگی که بالاخره نجاتم داد</em> از تاثیر جنگ بر زندگی انسانها و رابطه کودکان و محیطزیست سخن میگوید. پژوهش حاضر با بهرهگیری از نظریات پیر شونتچه و از خلال رویکرد اکوپوئتیک به مطالعه تاثیر جنگ بر رابطه انسان و محیطزیست میپردازد و پیامدهای جنگ بر ارتباط کودک و محیطزیست در این دو رمان مورد بررسی قرار خواهد گرفت. ما با تکیه بر نقد بومگرا بررسی خواهیم نمود که چالشهای جنگ و تاثیر آن بر محیطزیست چگونه به کودک تَرا میشود؟ روایت هر دو داستان در سایه جنگ جهانی دوم اتفاق میافتد؛ نتایج نشان داد جنگ با اثرات مخرب بر محیط، تلنگری شد تا پیام ستیز با دیگری را ازطریق تاثیر انسانٍ مدرن، برده جامعه صنعتی بر محیطزیست انتقال دهد. کودک داستان، نماینده نسل آتی، با ترک محیط شهری که در معرض بمباران بود، از این محیط نماد تکنولوژی و آلودهزیستی فاصله گرفت و با زندگی در روستا و کم کردن فاصله با محیط طبیعی، با خود و دیگری آشتی کرد.https://jor.ut.ac.ir/article_106722_f0f9ed44bfa4a94290f4aa8097ecff7b.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413131120260321A Sociocritical Analysis of the Representation of Islam and Muslims in Michel Houellebecq’s Submission, through the Theory of Claude Duchetتحلیل جامعهشناختی تصویر اسلام و مسلمانان در رمان فرانسوی تسلیم، اثر میشل اوئلبک، بر مبنای نظریه کلود دوشه11512810685310.22059/jor.2025.394012.2632FAزینبرضوان طلبگروه زبان و ادبیات فرانسه،دانشکده زبانها و ادبیات خارجی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20250423<em>Submission</em> is a French novel by Michel Houellebecq whose publication in 2015 sparked considerable controversy and media hype. The writer addresses the question of the Muslim presence in France and examines the growing influence of Islam in social institutions. He interprets this as a real problem, yet presents it in fictional form. This article seeks to analyze the image of Islam and Muslims in the novel using the sociocritical method. To this end, the article employs the tools and concepts developed by Claude Duchet in order to answer the following questions: With reference to which social realities and which probable personalities is the society of the novel constructed? What relationship exists between the novel’s society and the referent society? Around which issues do the social discourses form? Overall, what vision of Islam and Muslims do these discourses reflect? The results of the research show that the novel’s society both reflects and reinforces stereotypes and false prejudices concerning Muslim beliefs and customs; they demonstrate that this image is built upon representations disseminated by the media, especially by the French far-right media. The social discourses in the novel revolve around government, the education system, and the family, insofar as these institutions are permeated by Islam. Driven by the author’s negative and pessimistic vision, and by a process of generalizing isolated and exceptional cases, these discourses evoke phobia, hatred, and increasing violence against Muslims.رمان <em>تسلیم</em> اثر میشل اوئلبک، نویسنده فرانسوی است که چاپ آن در سال ۲۰۱۵ با جنجال و هیاهوی رسانهای فراوانی همراه بوده است. اوئلبک در این کتاب به نقد مسئله حضور مسلمانان در فرانسه میپردازد و افزایش نفوذ اسلام در نهادهای اجتماعی را از دیدگاه خود بهعنوان یک معضل جدی، اما در قالب یک قصّه خیالی بررسی میکند. در این مقاله برآنیم تا با استفاده از شیوه نقد جامعهشناختی، به تحلیل تصویر اسلام و مسلمانان در این رمان بپردازیم. بدین منظور، با استفاده از ابزارها و مفاهیمی که کلود دوشه تعریف کرده به این پرسشها پاسخ میدهیم: جامعه متن در این رمان با ارجاع به کدام واقعیتهای اجتماعی و شخصیتهای حقیقی تشکیل شده است؟ و اساساً ارتباط میان جامعه متن و جامعه مرجع چیست؟ گفتمانهای اجتماعی این رمان حول محور چه مضامینی شکل گرفته است؟ و برآیند این گفتمانها بیانگر چه نگرشی نسبت به اسلام و مسلمانان است؟ نتایج این تحقیق نشان میدهد جامعه متن در این اثر از سویی منعکسکننده و از سویی دیگر تشدیدکننده کلیشهها و پیشداوریهای غلط در مورد اعتقادات و آدابورسوم مسلمانان است و ازاینرو برساختۀ تصویری است که رسانههای فرانسوی، بهویژه رسانههای دارای گرایشات راست افراطی از اسلام ارائه میکنند. گفتمانهای اجتماعی این رمان بر پایه موضوعات حاکمیت، دانشگاه و خانواده اسلامی شکل گرفته و برآیند این گفتمانها با توجه به نگرش منفی و بدبینانه نویسنده که مبتنی بر فرآیند تعمیمدهی معدود نمونههای خاص و منحصربهفرد است، تداعیکننده هراسانگیزی، نفرت پراکنی و خشونت افزایی نسبت به مسلمانان هست.https://jor.ut.ac.ir/article_106853_64e92884769864cd7d490d611379f2b6.pdf