دانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413128220240121Eric Chevillard: On This or That Side of Writingاریک شویار : این سو یا آن سوی نوشتار3693879526110.22059/jor.2021.325569.2172FAالله شکراسداللهی تجرقگروه زبان و ادبیات فرانسه، دانشگاه تبریز،تبریز،ایران0000-0001-6336-8695زینبطهماسبیگروه زبان و ادبیات فرانسه، دانشگاه تبریز،تبریز،ایرانJournal Article20210615Born in 1964, Eric Chevillard is a French writer who has devoted himself entirely to literature. His first book entitled Mourir d’enrhume was published by Editions de Minuit in 1987. Three years later, Chevillard demonstrated his stylistic audacity in Palafox (1990). This article studies Eric Chevillard’s writing and his use of humor in Le Vaillant Petit Tailleur and L’Autofictif. This paper seeks to find out what type of humor he demonstrates and what purpose it serves. Chevillard’s works are often described as playful novels, which will be examined on the basis of three points. First, we will examine how in L’Autofictif, Chevillard associates the content with form, using fragmentary writing. Furthermore, studying Le Vaillant Petit Tailleur, we will discuss the artist’s ability to connect digression with language, and finally we will show how the tale is subverted in order to become a playful story.اریک شویار متولد 1964 در لاروش-سور-یون، نویسندهای فرانسوی است که خود را تماماً وقف ادبیات کرده است. به گفتۀ اولیویه بسار-بانکی و پیر ژوردر "نویسندگان کمی هستند که زندگیشان اینگونه آمیخته در ادبیات باشد"(2016،ص 7). ما در این مقاله با بررسی دو اثر وی، <em>خویش داستاننویس </em>و <em>خیاط کوچولوی شجاع </em>، به مطالعۀ نوشتار شویار و مطالعه طنز در آثارش میپردازیم اما سوال اینجاست که شویار چه مقوله ایی از طنز را به مخاطب نشان می دهد؟ و با چه هدفی؟ براساس نظر منتقدان، آثار شویار ویژگی های رمان تفننی را شامل می شود که در این پژوهش سه ویژگی آن را بررسی می کنیم. در بخش اول قطعه نویسی را مطالعه می کنیم ، در بخش دوم نیز با بررسی رمان <em>خیاط کوچولوی شجاع</em> ، هنر شویار را در مرتبط کردن حاشیه روی و هنر زبان نشان خواهیم داد و در بخش نهایی شاهد تخریب داستان ها برای تبدیل شدن به یک رمان تفننی خواهیم بود.https://jor.ut.ac.ir/article_95261_ee6313896d7a4b0caed3a6cdf1c69cc3.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413128220240121Comparative analysis of narration function in stories of “Man and Stone” by Azam Rahnavard Zaryab and “insects that become human” by Spozhmi Zaryabتحلیل مقایسهای کارکرد روایت در داستانهای آدمی و سگ اعظم رهنورد زریاب و پِشَکهایی1 که آدم میشوند سپوژمی زریاب3894119507710.22059/jor.2022.323940.2156FAشیرزادطایفیگروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ ادبیات فارسی و زبانهای خارجی، دانشگاه علّامه طباطبائی، تهران، ایراننصیراحمدآرینگروه تاریخ، دانشکدۀ هنر، دانشگاه پنسلوانیای آمریکاJournal Article20210516Analysis of the levels of narration and Pirang design within the fictional world shows that “what is the main theme of the text” and “with what tricks can a storyteller show this theme or main theme to the reader of his work?” To achieve this, we have analyzed and explained the level of narration and plot of two stories by well-known and active Afghan writers. The story of “Man and Stone” by Rahnavar Zaryab, is one of Afghanistan` s most famous writers over the past few weeks. The story of “the insects that become human” is written by Spozhmi Zaryab, who is also one of the famous storytellers and his knowledge about the French language affects the structural quality of his stories. A comparative narrative analysis of these stories can well illustrate the main theme of them. The audience by reading these stories without recognizing the narrative structures, may not easily understand their main content, but with care and attention to the narrative structures, they can easily achieve this.قصد اصلی نوشتهی حاضر، این است که کارکرد و شناخت ساختار و عناصر هستهای و اصلی روایت را در متنهای روایی، یکی از عوامل کلیدی در شناخت درونمایهی اصلی اثر روایی معرفی کند. تحلیل سطوح روایت و طرح پیرنگ در درون دنیای داستانی، نشان میدهد که تم اصلی متن داستانی چیست و داستاننویس با چه ترفندهایی میتواند این تم یا درونمایهی اصلی را برای خوانندهی اثرش به نمایش بگذارد؟ برای رسیدن به این مهم، سطح روایی و طرح پیرنگ دو داستان از نویسندگان بهنام و پرکار افغانستان را بهگونهی مقایسهای تحلیل و تبیین کردهایم. داستان <em>آدمی و سگ</em> نوشتهی رهنور زریاب، از نویسندگان نامآشنای افغانستان در طول چند دههی اخیر است. فعالیتهای پیوسته و تعدّد آثارش، او را در رأس پرکارترین نویسندههای افغانستانی در حوزهی ادبیات داستانی قرار داده است. داستان <em>پِشَکهایی که آدم میشوند</em>، نوشتهی سپوژمی<sup>2</sup> زریاب است که او نیز یکی از داستاننویسان بهنام بوده و آشناییاش با زبان فرانسه توانسته بر کیفیت ساختاری داستانهای او اثر بگذارد. تحلیل مقایسهای روایتشناختی این داستانها بهخوبی میتواند درونمایهی اصلی داستانها را مشخص سازد. مخاطب، با خوانش این داستانها بدون تشخیص ساختارهای روایی، شاید درونمایهی اصلی آنها را بهسادگی درک نکند، اما با دقت و توجه روی ساختارهای روایی، به این مهم بهراحتی دست مییابد.https://jor.ut.ac.ir/article_95077_f3073b11003348fcd7244992d50d1eab.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413128220240121A study of the social themes of poetry in the second period of the Afghan constitution
(Case study: Poems of Abdul Ali Mostaghani, Mahmoud Tarzi, Qari Abdullah, Abdul Hadi Davi and Ludin)بررسی درونمایههای اجتماعی شعر دورهی دوم مشروطهی افغانستان (مطالعهی موردی: اشعار عبدالعلی مستغنی، محمود طرزی، قاری عبدالله، عبدالهادی داوی و لودین)4134329507410.22059/jor.2022.327788.2191FAآرزوپوریزدانپناه کرمانیگروه زبان و ادبیّات فارسی، دانشگاه یزد، یزد، ایرانغلامعلیرضوانیگروه زبان و ادبیّات فارسی، دانشگاه یزد، یزد، ایرانJournal Article20210725Literature is the history of the identity of nations and the artistic source of understanding the political, social and cultural conditions of human societies. In all periods, the association of society and literature and the influence of social environment on the production of literary works can be seen. The essential role of literature is well known when its subject matter is examined. The second period of the constitution is the era of flourishing literature and culture in Afghanistan. Literary developments of this period have played a significant role in the transformation and reorientation of contemporary Afghan literature. This period is the period of fundamental change and transformation in the old themes and themes of Persian poetry and the beginning of the introduction of many new ideas into poetry and prose. The purpose of this research is to study the most prominent social themes of the poetry of the second period of the constitution and to identify the poets who have played a significant role in the introduction of new themesادبیّات تاریخچهی هوّیت ملّتها و منبع هنریِ شناخت اوضاع سیاسی، اجتماعی و فرهنگی جوامع بشری است. در تمامی دورهها، همراهی اجتماع و ادبیّات و تأثیر محیط اجتماعی بر تولیدات آثار ادبی به چشم میخورد. نقش اساسی ادبیّات هنگامی به درستی شناخته میشود که درونمایهی آن مورد بررسی قرارگیرد. دورهی دوم مشروطه، عصر شکوفایی ادب و فرهنگ در افغانستان بهشمارمیآید. تحوّلات ادبی این دوره نقش بسزایی در دگرگونی و تغییر مسیر ادبیّات معاصر افغانستان داشتهاست. این دوره، دورهی تغییر و تحوّل بنیادین در درونمایهها و مضامین کهن شعر فارسی و سرآغاز ورود بسیاری از اندیشهیهای نو به شعر و نثر است. هدف از این پژوهش بررسی برجستهترین درونمایههای اجتماعی شعر دورهی دوم مشروطه و مشخّصکردن شاعرانی است که نقش بسزایی در ورود مضامین جدید در شعر این دوره داشتهاند. نتایج تحقیق از فاصلهگرفتن شعر از دربار و جایگزینی مطالبات اجتماعی به جای مدح و ثنای شاهان حکایت دارد. عبدالعلی مستغنی، محمود طرزی، قاری عبدالله، عبدالرحمن لودین و عبدالهادی داوی پنج چهرهی شاخص و تأثیرگذار این دورهاند که نقش بسزایی در خلق درونمایههای جدید و ورود آنها به شعر داشتهاند. وطن، آزادی، بیداری، انتقاد از حکومت، دعوت به مبارزه، استعمارستیزی، اتّحاد، تعلیم و تربیت، نکوهش رشوهخواری، شکوه از روزگار و ... از مهمترین درونمایههای اجتماعی اشعار این شاعران است.https://jor.ut.ac.ir/article_95074_086bb80fc7fb419d4c354bae8781989f.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413128220240121Fantastic realm based on Todorov's views in Gogol's Stories
(Nevsky Prospekt, Nose and The Overcoat)قلمروی فانتاستیک براساس آرای تودوروف در داستانهای گوگول (شنل، دماغ و بلوار نفسکی)4334549507510.22059/jor.2021.325994.2175FAشیوامسعودیگروه هنرهای نمایشی پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران،ایراننفیسهسعادتگروه تئاتر عروسکی، دانشکدة هنرهای نمایشی پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران،تهران،ایرانJournal Article20210622Gogol wrote in the midst of the literary tradition of Romanticism and Realism. If fantasy is the characteristic of romanticism and reality is the basis of realism, Gogol's works can be placed between fantasy and reality, which, according to Todorov, is the realm of fantasy. In this article, by studying the realm of fantasy based on Todorov's views, three levels of fantasy are selected from his point of view as elements of analysis. Afterwards, The characteristics of these levels are retrieved in ‘Nevsky Prospekt’, ‘Nose’ and ‘The Overcoat’ stories. In syntactic level the narrator and Language, In Semantic level Animistic descriptions, Synecdoche and Imaginary creatures and in Pragmatic level the midst of dream and reality and narrator's intervention, create fantastic realm. This article explores how to achieve the realm of fantasy in Gogol's stories and introduces methods that have been retrieved according to the characteristics and elements of narrative of them. These methods can be used as a measure of the fantastic realm or a way to create it.گوگول در میانهی سنت ادبی رومانتیسم و رئالیسم داستان مینوشت. اگر فرض بر این باشد که خیال ویژگی رومانتیسم و واقعیت مبنای رئالیسم قلمداد می شوند، آثار گوگول میتوانند در میانهی خیال و واقعیت قرار گیرند که این حوزه به باور تودوروف قلمروی فانتاستیک است. تودوروف اولین کسی بود که نظریهی کامل و مدونی برای فانتزی نوشت و دامنهی معنایی فانتزی را از به دو سوی شگفت و غریب وسعت بخشید. از آنجایی که آثار گوگول می توانند در حوزه ی معنایی فانتزی قرار گیرند و در منابع فارسی کمتر به مفهوم فانتزی و آثار گوگول که پرداخته شده است، به نظر می رسد این بررسی امکان ایجاد معیارهایی برای سنجش یا خلق قلمرو فانتاستیک در ادبیات ایجاد خواهد کرد. این نوشتار سعی دارد ابتدا به مطالعهی قلمرو فانتاستیک بر اساس آراء تودوروف پرداخته و در ادامه از این دیدگاه سه سطح فانتزی را به عنوان عناصر تحلیل انتخاب کرده و سپس در انتها ویژگیهای این سطوح در داستانهای بلوار نفسکی، دماغ و شنل گوگول را بازیابی کند. در سطح نحوی زبان و راوی، در سطح معنایی توصیفهای جاندارانگارانه، توصیف جز از کل و موجودات خیالی و در سطح کاربردی میانهی رویا و واقعیت و مداخلههای راوی قلمرو فانتاستیک خلق میکنند.https://jor.ut.ac.ir/article_95075_1fd3a1c414a7c5ec8b57510f70d62dea.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413128220240121Biopolitics and the Birth of Camp: The Formation of “Bare Life” in Edward Bond’s Bornزیستسیاست و تولد اردوگاه؛ شکلگیری «حیات برهنه» در نمایشنامهی زادهشده اثر ادوارد باند4554749507810.22059/jor.2021.323051.2149FAجلالفرزانه دهکردیگروه زبان، بخش زبانهای خارجی، دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایرانJournal Article20210502Edward Bond is among those contemporary British playwrights who stage the influence of late capitalism on contemporary society and the individual’s social life. Bond’s work depicts the ways in which late capitalism and its components, including rampant technology and gratuitous bureaucracy, intrude into people’s lifeworld. Such impingements result in the impoverishment of social welfare, the impairment of human relations, and the escalation of violence in society. Bond effectively portrays the capitalist society as a camp inhabited by the walking dead. In Born (2006), he presents an apocalyptic, violent society within which posthumous bodies wander. Comparable to Bond’s views, in his archeology of the Western bio-politics, the Italian sociologist Giorgio Agamben utilizes the two concepts of “camp” and “broken bodies” in order to argue that Western governments from Ancient Greece to present time have seized the biological life (zoe) of citizens and politicized it within the polis according to the political exigencies. Accordingly, employing Agamben’s ideas about the formation of bio-politics, this paper examines the concepts of “bare life” and “camp” in Born so as to demonstrate how Bond’s play regards the biopolitical mechanisms of Western governments as the key factor in the generation of “bare life” within the global community.ادوارد باند ازجمله نویسندگان معاصر انگلستان است که سلطهی سرمایهداری غربی بر جامعهی معاصر و تأثیر سازوکارهای مبتنی بر آن را بر زیست اجتماعی افراد بررسی میکند. از دیدگاه باند، سرمایهداری متأخر و عناصر تشکیلدهندی آن، نظیر فناوری عنانگسیخته و سازمانهای اداری-مالیِ غولآسا، این قدرت را دارند که ساحت زیست اجتماعی افراد را تسخیر کنند. نتیجهی دستاندازیهای این سازوکارها بر زندگی شهروندان نیز ضعیفتر شدن خدمات اجتماعی، تخریب روابط انسانی و تبدیل شدن جامعه به میدانِ خشونت است؛ ازاینرو، باند جامعهی برساخته توسط سرمایهداری متأخر را جامعهای اردوگاهی تصویر میکند که ساکنانش مردمانی بیروح و مردگانی متحرک هستند. او در نمایشنامهی <em>زادهشده</em> جامعهای آخرالزمانی در آینده را به تصویر میکشد که انسانهایی در حال احتضار در جایجای آن گام میزنند و خشونت سراسر آن را فرا گرفته است. دو انگاری «پیکرهای درهمشکسته» و «جامعهی اردوگاهی» مفاهیمی است که جورجو آگامبن، جامعهشناس ایتالیایی، از آنها برای تبارشناسی خود از زیستسیاست غربی بهره میگیرد. از دیدگاه او، دولتهای غربی از دوران یونان باستان تا عصر حاضر زیست طبیعی انسانها را در گسترهی دولتشهر در اختیار خود گرفته و آن را بر اساس امیال و صلاحدید خود دائماً تعریف کردهاند؛ ازاینرو، این پژوهش بر آن است با استفاده از نظریههای آگامبن دربارهی چگونگی شکلگیری زیستسیاست در جامعهی معاصر، مفاهیمی نظیر «حیات برهنه» و «شکلگیری اردوگاه» را در نمایشنامهی <em>زادهشده</em> بررسی کند. نتیجهی این پژوهش حاکی از آن است که سازوکارهای موجود در زیستسیاست غربی عاملِ تولد «اردوگاه» و ایجاد «حیات برهنه» در سطح جامعهی جهانی است.https://jor.ut.ac.ir/article_95078_a3666b61cf7cff3bae4e4cc572e1f86d.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413128220240121Comparison of the main character in the two stories "Weelan Al- Dawla" by Muhammad Ali Jamalzadeh and "Shorti" by Mikhail Naima based on the theory of Alfred Adlerتطبیق شخصیت اصلی دو داستان کوتاه «ویلان الدوله» جمال زاده و «شورتی» میخائیل نعیمه بر اساس نظریه فردنگر آلفرد آدلر4754979507610.22059/jor.2022.324728.2163FAسجادعربیگروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایرانعلی اصغرقهرمانی مقبلگروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانناصرزارعگروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایرانرسولبلاویگروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایرانمحمدجوادپورعابدگروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایرانJournal Article20210529One of the applied theories in the field of psychological criticism is the theory of Alfred Adler. There are similarities between the main characters in the “Weelan al-Dawla” by Muhammad Ali Jamalzadeh and “Shurti” by Mikhail Naima from the viewpoint of psychological criticism, which provides a basis for their comparison according to Adler's individual theory. Therefore, this study aims to further acquaintance with the authors and their short stories and seeks to examine their main characters according to the descriptive and analytical method and within the framework of the American School of Comparative Literature and of course based on Adler's psychological theory of personality. The results showed that the character of the two stories is formed under the influence of the environment and social conditions. The research also showed the severe contempt complex of “Weelan al-Dawla” and “Shurti”, that in “Weelan al-Dawla “returns to tenderness and neglect, while in Shorti it arises from physical problems. The character of the two stories follows two different paths to reach the final goal,ادبیات تطبیقی علاوه بر مطالعه رابطهی ادبیات ملتهای مختلف با یکدیگر، وارد حوزه رابطه ادبیات با دیگر علوم انسانی نیز میشود. یکی از این علوم، روانشناسی است که در دهههای نخستین قرن نوزدهم پای به عرصه ادبیات گذاشت و نوعی نقد را تحت عنوان «نقد روانشناختی ادبیات» یا «نقد روانکاوانه» پدید آورد. از جمله نظریههای کاربردی در زمینه نقد روانکاوانه، نظریهی شخصیت فردنگر «آلفرد آدلر» روانشناس اتریشی است که جنبه اجتماعی در آن غلبه دارد و چکیدهی نهایی آن عبارت است از اینکه انسان عضو مهمی از سیستم اجتماعی است و شخصیتش در همین چارچوب شکل میگیرد. تشابهاتی میان شخصیت اصلی دو داستان «ویلانالدوله» محمدعلی جمالزاده و «شورتی» میخائیل نعیمه از منظر نقد روانکاوانه وجود دارد که زمینه تطبیقی آنها براساس نظریه فردگرای آلفرد آدلر را فراهم میآورد؛ بنابراین در این پژوهش با هدف شناخت هرچه بیشتر دو نویسنده و داستانهای آنها، تلاش میشود شخصیت اصلی آنها با روش توصیفی- تحلیلی و در چارچوب مکتب آمریکایی ادبیات تطبیقی و البته براساس نظریهی روانشناختی فردنگر آلفرد آدلر بررسی تطبیقی شود. نتایج تحقیق نشان میدهد که شخصیت هر دو داستان تحت تأثیر محیط و شرایط اجتماعی شکل گرفته است. تحقیق همچنین عقدهی حقارت شدید ویلانالدوله و شورتی را نشان داد که در ویلانالدوله ناشی از نازپروردگی و غفلت و در شورتی، از مشکلات جسمی و عضوی نشأت میگیرد. شخصیت دو داستان دو مسیر متفاوت را برای رسیدن به غایت نهایی دنبال میکند که در ویلانالدوله، این غایت، موفقیت و مصلحت شخصی و در شورتی، موفقیت جمعی و مصلحت اجتماعی است.https://jor.ut.ac.ir/article_95076_482dca2457feae7785e317253523843b.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413128220240121A Comparative Analysis of the Female Image in Emily Brontë’s Wuthering Heights and Simin Daneshvar’s Suvashun in Light of Elaine Showalter’s Literary Gynocriticismتحلیل تطبیقی سیمانگاری زنانه در رمآنهای بلندیهای بادگیر و سووشون بر اساس نظریه الاین شوالتر4995209526010.22059/jor.2022.334055.2242FAسیفالهملایی پاشاییگروه زبانشناسی، دانشگاه پیامنور، تهران، ایرانخیرالنّسامحمّدپورگروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیامنور، تهران، ایرانJournal Article20211129The current study examines two prominent Iranian and British novels, namely Simin Daneshvar’s Suvashun (1969) and Emily Brontë’s Wuthering Heights (1847) through the theoretical lens of Elaine Showalter’s Anglo-American literary gynocriticism in order to comparatively investigate their social and cultural themes in relation to female identity. Literary gynocriticism is concerned with the figure of the woman as writer, the producer of gynotextual meaning, genres, and a feminine literary tradition. This paper argues that despite the spatial, temporal, and cultural distance between the two novels, a number of common themes can be distinguished in both. These include courtship, marriage, emotional conflicts, education, and striving for female identity, social role, and status. The characterization of the female protagonists in the two novels is aligned with society’s expectations, and the novelists’ protest against male domination and sexual discrimination seem, at best, cautious and conservative. Both of the novels portray the anxieties resulting from the protagonists’ individual position in relation to others and their status as “the second sex.” This shows that these anxieties trouble women around the globe.<strong>چکیده</strong>: مقاله پیش رو بر اساس الگوی فرهنگی نقد ادبی زنمحور آنگلو-امریکایی الاین شوالتر بنا نهاده شده است. این الگو به نویسندگان زنی میپردازد که خود خالق آثار و انواع ادبی زنانه هستند. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی درونمایههای اجتماعی و فرهنگی در دو رمان برجسته ادب ایران و انگلیس، سوشون و بلندیهای بادگیر را به صورت تطبیقی واکاوی کرده است. یافتههای تحقیق حاکی است که علیرغم فاصله مکانی، زمانی و فرهنگی، درونمایههای مشترک عشقورزی، ازدواج و جدال عاطفی، آموزش و تلاش برای کسب هویت زنانه و جایگاه اجتماعی در هر دو اثر برجسته است. دو نویسنده، کنشهای تقریباً مشابهی از خود بروز دادهاند. قهرمانهای اصلی زن در هر دو رمان بهگونهای شخصیتپردازی شدهاند که انتظارات جامعه را برآورده سازند. نویسندگان نیز در مخالفت با زنان داستان و البته بهنوعی با خودشان محافظهکارانه قلمزدهاند. در رمآنهای هر دو نویسنده، رگههایی از دغدغهها و اضطرابهایی وجود دارد که ناشی از موقعیّت فردی آنها در تعامل با مردم و محسوبشدنشان بهعنوان جنس دوم است. آنچه اضطراب مشترک زنان جهان است.https://jor.ut.ac.ir/article_95260_0009ba77e92bc2ab558ea52c3b9270ff.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413128220240121Intertextual study of the play Il fallait inventer la mer (We had to discover the sea) and
The language of the birdsبررسی روابط بینامتنی در نمایشنامة بایستی دریا را یافت و منطقالطّیر عطّار5215389583010.22059/jor.2023.353144.2380FAایلمیرادادورگروه زبان و ادبیات فرانسه، داﻧﺷﮑده زبانها و ادﺑﯾﺎت ﺧﺎرﺟﯽ داﻧﺷﮕﺎه تهران، تهران، اﯾراننیکوقاسمیگروه زبان و ادبیات فرانسه، داﻧﺷﮑده زبانها و ادﺑﯾﺎت ﺧﺎرﺟﯽ داﻧﺷﮕﺎه تهران، تهران، اﯾرانJournal Article20230110The Il fallait inventer la mer (We had to discover the sea) play from Jean-Pierre Spilmont is one of the most successful adaptations from The Language of the birds of Attar Neyshaboori. Spilmont has tried to make some adjustments to the work of Attar, given the theatrical requirements of his adaptation, while staying true to the main storyline of birds’ travel toward Simorg. The most prominent changes made to the story line in this adaptation are as follows: the number of the valleys of love has been reduced to four, some of the birds’ character have been omitted, and finally the manifestations of Simorg’s character have been altered . In other words, given his worldly view point, Spilmont has presented a unique work adapted to the expectations of contemporary audience. This article attempts to answer the following questions while employing the intertextuality theory of Gerard Genette: Has Spilmont been successful in conveying Attar’s universal message in form of a contemporary play? and can contemporary audience relate to this work?نمایشنامه بایستی دریا را یافت از ژان-پیر اسپیلمون در زمرة اقتباس های موفق از منطق الطّیر عطّار است. اسپیلمون در این بازآفرینی سعی نموده تا در عین وفاداری به چارچوب اصلی منظومه عطّار، تغییرات قابل توجّهی را با در نظر گرفتن الزامات نمایشی در آن انجام دهد. از جمله دگرگونیهای مهمی که در این اثر شاهد آن هستیم، تغییر در تعداد وادیهای سلوک، حذف و تقلیل تعداد مرغان سالک و نیز تحوّل در دلالتهای شخصیت سیمرغ میباشد. به بیان دیگر، اسپیلمون بنابر دیدگاه ناسوتی و جهاننگری ویژه خویش اثری متفاوت و مطابق با سلیقه مخاطبان معاصر ارایه داده است. در این پژوهش با توجه به نظریه بینامتنیت ژرار ژُنِت، درصدد بررسی و پاسخ به این پرسشها هستیم که نمایشنامهنویس فرانسوی تا چه حد موفّق به انتقال پیام جهانشمول اثر عطّار در قالب یک نمایشنامه بوده است؟ و بنیان های اصلی داستان سفر مرغان دستخوش چه تحوّلات جدید و نوینی شده است؟https://jor.ut.ac.ir/article_95830_b902d9562c5b519a9527f44ee17ffbc9.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413128220240121The Study Of Conceptual Metaphors In The Feminist Context Of The Underground Railroad by Colson Whiteheadتحلیل شناختی استعاره های مفهومی در متن زن محور رمان قطار زیر زمینی اثر کلسون وایتهد5395629582910.22059/jor.2023.334441.2234FAافسانهعسکر مطلقگروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه ملایر ، همدان، ایرانسحرجمشیدیانگروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه ملایر ، همدان، ایرانJournal Article20211123The interest in cognitive approaches to literature which include the development of methodologies for describing both the production and reception of literary texts has increased in the past few years. In proposing the Conceptual Metaphor Theory, George Lakoff and Mark Johnson in their book, Metaphors We Live By (1980), assert that conceptual metaphors help us comprehend abstract concepts in terms of more concrete ones. This research has tried to answer these questions that if the use of conceptual metaphor in Colson whitehead’s The Underground Railroad (2016) could contribute to the effectiveness of whitehead’s writing in describing the indescribable phenomena, such as horrors of slavery, racism and especially double oppression on black women? And is it possible to find main metaphors in the conceptual realm of freedom and suffering of slavery which give coherence to other sub-metaphors of the text? From the point of view of feminist criticism, it can be said that in this work, female protagonist of the story, Cora, experiences different abstract concepts in each stage of her train journey such as the sufferings of separation from mother, hard working without wages, rape, whipping, and sterilization. By using the title of the Underground Railroad as metaphor writer sends Cora toward a freedom which is unattainable. In this study, conceptual analytical method has been used.رویکردهایِ شناختی در ادبیات که شامل توسعه روشهایی برای توصیف و دریافت متون است، در چند سال اخیر افزایش داشته است. جرج لیکاف و مارک جانسون، در اثری تحت عنوان استعارههایی که با آنها زندگی می کنیم به مدد تئوری «استعارۀ مفهومی» بیان میکنند که استعاره وسیله ای برای درک یک مفهوم انتزاعی بر اساس مفهوم عینی دیگر است. جستار حاضر میکوشد تا به این سوالات پاسخ دهد که چگونه کاربرد استعاره مفهومی در رمان قطار زیرزمینی اثر کلسون وایتهد در بیان گویاتر پدیدههای انتزاعی وصف ناپذیری مانند زجر بردگی، نژاد پرستی، و ظلم مضاعف بر زنان سیاهپوست نقش داشته است؟ و آیا میتوان در این اثر، کلان استعارههایی را در حوزه مفهومی آزادی و زجر اسارت جست که به سایر زیر استعاره متن رمان انسجام بخشد؟ از دیدگاه نقد فمینیستی میتوان گفت که در این اثر، قهرمان زن داستان، کورا، مفاهیم انتزاعی مختلفی در هر مرحله از سفر خود با قطار همانند رنج جدایی از مادر، رنج تجاوز،رنج شلاق خوردن، رنج کار بدون مزد و رنج عقیم شدن اجباری را تجربه کردهاست. نویسنده با استفاده از عنوان استعارهای قطار زیرزمینی کورا را به سوی آزادی میفرستد که دست نیافتنی است. در این مطالعه، روش تحلیل مفهومی استفاده شدهاست.https://jor.ut.ac.ir/article_95829_7758d93a3c9ba715d5fcb2aa51b3ce59.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413128220240121Modernist Subjects’ Transition into Postmodernist Ones in Modern Plays: A Selective Study of Krapp’s Last Tape, Buried Child, and Travestiesگذار سوژه نوگرا به سمت سوژه پسانوگرا در نمایشنامههای نوگرا: مطالعه موردی آخرین نوار کرپ، کودک مدفون، و مسخرهبازیها5635889583110.22059/jor.2023.348188.2347FAحسینمحسنیگروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20220904The present study identifies the features of postmodern subject in Samuel Beckett’s Krapp’s Last Tape (1958), Sam Shepard’s Buried Child (1978), and Tom Stoppard’s Travesties. These three plays beautifully showcase the sense of belonging and non-belonging of modernist subjects toward essentialism, and that is how such subjects moves toward postmodernism’s belief on lack of commitment to neither absolute belonging nor non-belonging. Dislocated memories, textual and constructed nature of memories, schizophrenic characters, and their inclusive belonging to discursive oppositional points of binaries are the features around which the study will pursue its discussions. While discussing these features, the study utilizes critical insights proposed by two key figures in literary theory and criticism: Linda Hutcheon when it comes to postmodernism in A Poetics of Postmodernism (1988) and Politics of Postmodernism (1989), and Nick Mansfield when one wishes to discuss the issue of subjectivity in Subjectivity: Theories of the Self from Freud to Haraway (2000). Amir Ali Nojoumian’s A Brief Introduction to Modernism in Literature and A Brief Introduction to Postmodernism in Literature would be utilized to enrich study’s take from modernism and postmodernism too. Absence of even an abstract unified understanding of the past, the uneasy and hectic juxtaposition and superimposition of a series of contradictory narratives out of the past experiences of schizophrenic subjects, and lack of belonging to – or inclusive belonging to – either sides of binaries are the key titles of the study’s findings while it reviews the transitional status of the subjectivity of the plays’ characters.مقاله پیش رو، حضور سوژه پسانوگرا را در نمایشنامههای آخرین نوار کرپ (1958) اثر ساموئل بکت، کودک مدفون (1978) اثر سام شپارد، و مسخرهبازیها (1974) اثر تام استوپارد مورد بررسی قرار میدهد. مقاله درصدد است به این پرسش پاسخ دهد که چگونه خصوصیات پسانوگرا در شخصیتپردازی این نمایشنامههای نوگرا از دل فردیت نوگرا متبلور شده است. به باور مقاله پیشرو، این سه نمایشنامه به خوبی حس تعلق و دلتنگی، و در عین حال عدم تعلق و نگرش چالشی را به نوعی ذاتگرایی نوگرا نشان میدهند و از این رو سوژه را به سمت سوژهای پسانوگرا سوق میدهند. خاطرات جابهجاشده، ساختار متنی و سازهای خاطرات شخصیتهای نمایشنامهها، روانگسیختگی آنها، و حس تعلق دربرگیرنده این شخصیتها به موقعیتهای متناظر گفتمانی خصوصیاتی هستند که مقاله به آنها به عنوان یافتههایش میپردازد، و آنها را گواهی برای پسانوگرایی شخصیتهای نمایشنامهها در نظر میگیرد. حین بحث پیرامون این خصوصیات، مطالعه از گفتههای لیندا هاچن، نیک مانزفیلد و امیرعلی نجومیان پیرامون پسانوگرایی و مفهوم فردیت الهام گرفته، و از سویی دیگر از فرازهایی از درآمد امیرعلی نجومیان بر نوگرایی بهره میبرد. عدم نائلشدن به تصویری یکدست – ولو انتزاعی – از گذشته، اجماع مشوش، همنشین و تلفیقشده روایات متناقض از گذشته در هویتی روانگسیخته، و تعلق نداشتن به هیچ کدام از وجوه گزارههای متقابل عناوین یافتههای مطالعه حاضر حین بررسی شرایط گذار فردیت شخصیتها در نمایشنامهها هستند.https://jor.ut.ac.ir/article_95831_6277f49b1acda1a04f30309bbbe1596a.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413128220240121Compare the function of myths in the plays of Jean Cocteau and Gholam Hossein Saedi with the views of Gilbert Doranتطبیق کارکرد اسطوره ها در نمایشنامه های ژان کوکتو و غلامحسین ساعدی با آراء ژیلبر دوران5896139590910.22059/jor.2022.334449.2235FAفتانهمحمودیگروه پژوهش هنر، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه مازندزان، تهران، ایرانالهام الساداتماهریگروه پژوهش هنر، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه مازندزان، تهران، ایرانJournal Article20211124To this end, two plays were examined, "Zahak" by Gholam Hossein Sa'edi and "Infernal Machine" by Jean Cocteau. The findings of this study suggested that both of the authors paid attention to the myths of their culture, and they adapted their works, especially these two works under analysis, from these myths. Sa'edi, by recreating the myth story of Zahhak and Cocteau by recreating the Oedipus myth in their works, intended to show the conflict between contemporary man and the political system and fate. It was concluded that “Jamshid” myth that manifests as an intellectual myth in the story of Zahak can be considered as the personal myth of Gholam Hossein Sa'edi. Also, Oedipus myth chosen by Jean Cocteau which shows human disarmament against his fate, is like his own personal myth. Finally, according to the comparative analysis of the works of these two authors, some common features such as using drama for enlightenment, having satirical look at myth, using the fantasy literature, and paying attention to the death theme discovered.هر دوی این نویسندگان نگاه ویژهای به اساطیر فرهنگ خود داشتهاند و در آثار خود، خاصه دو اثر انتخابی این پژوهش، به اقتباسی نیمه وفادارانه نسبت به این اسطورهها دست زدهاند. کوکتو با بازخوانی اسطورة اودیپ در این آثار، به دنبال نشان دادن انسان معاصر در برابر دستگاه سیاسی و دستگاه قضا و قدر یا همان سرنوشت و ساعدی با بازآفرینی داستان اسطورهای ضحاک بودهاند. نتیجه حاصل از پژوهش بیانگر این نکته است که اسطورة اودیپ، که ژان کوکتو به دنبال نشان دادن خلع سلاح انسان در مقابل سرنوشت خویش آن را انتخاب کرده است، مانند اسطورة شخصی او نمود مییابد و از طرفی اسطورة جمشید که به عنوان اسطورة روشنگر در داستان ضحاک تجلی مییابد میتواند به مثابة اسطورة شخصی غلامحسین ساعدی در نظر گرفته شود. در نهایت نیز با مطالعة تطبیقی این دو هنرمند، به نقاط اشتراکی مانند بهرهگیری از درام به منظور روشنگری، نگاه هجوآمیز به اسطوره، استفاده از ادبیات فانتزی و توجه به مضمون مرگ رسیده است.https://jor.ut.ac.ir/article_95909_d55c107139510d245c177eba86126e4a.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413128220240121The usage of the plot and characterization in Bulgakov’s “The Master and Margarita” and Murakami’s “Kafka on the Shore”کاربرد پیرنگ و شخصیت پردازی در دو رمان مرشد و مارگاریتا از بولگاکوف و کافکا در کرانه اثر موراکامی6156419590810.22059/jor.2022.346895.2335FAحسینشیخیگروه زبان و ادبیات روسی و اسلاوی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید بهشتی،تهران، ایرانساچلیامامی علی بنه سیگروه زبان و ادبیات روسی، دانشکدۀ زبانهای خارجی دانشگاه تهران دانشگاه تهران، تهران،ایرانJournal Article20221008Bulgakov wrote The Master and Margarita in Magical Realism, which has a modern structure based on its form, syntax, and narration. On the other hand, Murakami wrote Kafka on the Shore in Surrealism. The main research question is how and how much these two novels follow Propp’s narrative theory. Who the main characters are that generate meaning and whether they correspond with each other. The authors of this article have referred to research resources written about these works. They also applied the documentary, library, and note-taking methods in the analytical-descriptive study of the present work. After analyzing the two novels according to Propp’s morphology theory, it becomes evident that both novels fit into this frame and are based on a super-structure. To show the destiny of humans, both writers created static and dynamic characters, people with earthly characteristics alongside superhuman beings to describe the society of their time and generate meaning.بولگاکوف نویسنده روس «مرشد و مارگاریتا» را در سبک ادبی رﺋﺎﻟﻴﺴﻢ جادویی ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ است که از لحاظ فرم اثر، ترکیب بندی و شیوۀ روایت، ساختاری مدرن دارد. از سوی دیگر، در حال حاضر موراکامی از مطرح ترین نویسندگان جهان است و «کافکا در کرانه» را در سبک سوررئالیسم نگاشته است. سؤال اصلی پژوهش این است که دو رمان مرشد و مارگاریتا و کافکا در کرانه، ﭼﮕﻮﻧﻪ و ﺗﺎ ﭼﻪ ﻣﻴﺰان ﺑﺎ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﭘﺮاپ از رواﻳﺖ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ دارند و اصلی ترین شخصیت ها برای تولید معنا در این دو اثر کدامند و به چه صورت با یکدیگر مطابقت دارند؟ نگارندگان مقاله، ضمن رجوع به آن دسته از منابعِ علمی-پژوهشی که دربارۀ این آثار نگاشته شده است، از روش سندی، کتابخانه ای و فیشبرداری از کتاب های دو نویسنده به همراه بررسی تحلیلی-توصیفی محتوای آثارشان نیز استفاده کرده اند. نگارندگان مقاله به این نتیجه رسیدند که هر دو اثر از چهارچوپ نظریۀ ریخت شناسی پراپ پیروی می کنند و بر یک ابرساختار پایه ریزی شده اند؛ همچنین در هر دو اثر به منظور نمایش سرنوشت انسان، نویسندگان با خلق شخصیت های پویا در کنار شخصیت های ایستا و به کارگیری موجودات فرازمینی در کنار انسان هایی با ویژگی های زمینی برای توصیف جامعۀ دوران خود به تولید معنا پرداخته اند.https://jor.ut.ac.ir/article_95908_49c897301edd9242ad28756565a8ffbd.pdfدانشگاه تهرانپژوهش ادبیات معاصر جهان2588-413128220240121Analyzing Semiotic Functions in Two Poems by Hafez Mousavi and Wadī’ Sa’ādah: From Umberto Eco’s Semioticsتحلیل نقشهای نشانهای در دو شعر حافظ موسوی و ودیع سعاده: رویکرد امبرتو اکو6436689700410.22059/jor.2022.335244.2250FAهدیهقاسمی فردگروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه خلیج فارس بوشهر، بوشهر، ایرانناصرزارعگروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه خلیج فارس بوشهر، بوشهر، ایرانمحمدجوادپورعابدگروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه خلیج فارس بوشهر، بوشهر، ایرانرسولبلاویگروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه خلیج فارس بوشهر، بوشهر، ایرانJournal Article20220107As Umberto Eco (1932-2016), the Italian semiotician, believes, semiotic functions correlate with expression and content, emerging in a cultural context based on codes derived from encyclopedic knowledge. Replacing the typology of signs with the methods of producing Semiotic function is one of the most apparent initiatives of eco semiotics. The poems “Absentee Conversation” by Hafez Mousavi (1954), a contemporary Iranian poet, and “These are the last words ... and know that I will leave them” by Wadī’ Sa’ādah (1984), a contemporary Lebanese poet, have rich cultural and discourse layers drawing their intentions with visual language. Given the diversity of contractual correlations between the poets’ expression and content, a descriptive-analytical method and the American School of Comparative Literature were employed to probe the typology of methods for producing semiotic functions in the poems based on Umberto Eco’s semiotics. The research results indicate that these two poets, relying on literary, social, and cultural codes, have developed semiotic functions of their poems in two under-coded and over-coded typesنقشهای نشانهای از دیدگاه اُمبرتو اکو (1932-2016م) نشانهشناس ایتالیایی رابطۀ همبستۀ دوسویه میان دو نقشگر بیان ومحتوا است که در بستری فرهنگی و براساس رمزگان برآمده از دانش دانشنامهای پدید آمده است. شعر "مکالمۀ غیابی" از حافظ موسوی شاعر معاصر ایرانی و «إنّها الکلمات الأخیرة... وها أنا أهجرها» (این آخرین کلمات است... و بدان که من آنها را رها میکنم) از ودیع سعادة شاعر لبنانی دارای لایههای فرهنگی و گفتمانی پربسامدی است که با زبانی تصویری به ترسیم اغراض این دو شاعر میپردازد. نظر به تعدد رابطۀ قراردادی میان بیان و محتوای این دو شعر، بر آن شدیم تا با روش توصیفی_ تحلیلی و از منظر مکتب آمریکایی ادبیات تطبیقی به بررسی شیوههای تولید نقشهای نشانهای در این دو شعر براساس نظریۀ نشانهشناسی اُمبرتو اکو بپردازیم. نتایج پژوهش بیانگر آن است کهپیوستار مادی بیان و محتوای این دو شعر، شامل دگرمادههای انگیخته و اختیاری با بسامدی مشترک است. فعالیتهای فیزیکیِ دو شاعر برای تولید بیان، منحصر در بازشناسی، واگویه و ابداع است که محرکهای برنامهریزی شده بیشترین بسامد را دارند.https://jor.ut.ac.ir/article_97004_93882bd8257839aeb97ba22a469c932d.pdf