دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 28 2 2024 01 21 Analyzing Semiotic Functions in Two Poems by Hafez Mousavi and Wadī’ Sa’ādah: From Umberto Eco’s Semiotics تحلیل نقش‌های نشانه‌ای در دو شعر حافظ موسوی و ودیع سعاده: رویکرد امبرتو اکو 643 668 97004 10.22059/jor.2022.335244.2250 FA هدیه قاسمی فرد گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه خلیج فارس بوشهر، بوشهر،‌ ایران ناصر زارع گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه خلیج فارس بوشهر، بوشهر،‌ ایران محمدجواد پورعابد گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه خلیج فارس بوشهر، بوشهر،‌ ایران رسول بلاوی گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه خلیج فارس بوشهر، بوشهر،‌ ایران Journal Article 2022 01 07 As Umberto Eco (1932-2016), the Italian semiotician, believes, semiotic functions correlate with expression and content, emerging in a cultural context based on codes derived from encyclopedic knowledge. Replacing the typology of signs with the methods of producing Semiotic function is one of the most apparent initiatives of eco semiotics. The poems “Absentee Conversation” by Hafez Mousavi (1954), a contemporary Iranian poet, and “These are the last words ... and know that I will leave them” by Wadī’ Sa’ādah (1984), a contemporary Lebanese poet, have rich cultural and discourse layers drawing their intentions with visual language. Given the diversity of contractual correlations between the poets’ expression and content, a descriptive-analytical method and the American School of Comparative Literature were employed to probe the typology of methods for producing semiotic functions in the poems based on Umberto Eco’s semiotics. The research results indicate that these two poets, relying on literary, social, and cultural codes, have developed semiotic functions of their poems in two under-coded and over-coded types نقش‌های نشانه‌ای از دیدگاه اُمبرتو اکو (1932-2016م) نشانه‌شناس ایتالیایی رابطۀ همبستۀ دوسویه میان دو نقشگر بیان ومحتوا است که در بستری فرهنگی و براساس رمزگان برآمده از دانش دانشنامه‌ای پدید آمده است. شعر "مکالمۀ غیابی" از حافظ موسوی شاعر معاصر ایرانی و «إنّها الکلمات الأخیرة... وها أنا أهجرها» (این آخرین کلمات است... و بدان که من آنها را رها می‌کنم) از ودیع سعادة شاعر لبنانی دارای لایه‌های فرهنگی و گفتمانی پربسامدی است که با زبانی تصویری به ترسیم اغراض این دو شاعر می‌پردازد. نظر به تعدد رابطۀ قراردادی میان بیان و محتوای این دو شعر، بر آن شدیم تا با روش توصیفی_ تحلیلی و از منظر مکتب آمریکایی ادبیات تطبیقی به بررسی شیوه‌های تولید نقش‌های نشانه‌ای در این دو شعر براساس نظریۀ نشانه‌شناسی اُمبرتو اکو بپردازیم. نتایج پژوهش بیانگر آن است کهپیوستار مادی بیان و محتوای این دو شعر، شامل دگرماده‌های انگیخته و اختیاری با بسامدی مشترک است. فعالیت‌های فیزیکیِ دو شاعر برای تولید بیان، منحصر در بازشناسی، واگویه و ابداع است که محرک‌های برنامه‌ریزی شده بیشترین بسامد را دارند. https://jor.ut.ac.ir/article_97004_93882bd8257839aeb97ba22a469c932d.pdf