دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 19 2 2014 11 22 Billy Budd, Sailor on the Boundary between Romance and Novel: Melville’s Cultural, Philosophical, and Literary Paradoxes بیلی باد ملوان در مرز میان رمانس و رمان: ملویل و تناقض‌‌های فرهنگی، فلسفی، و ادبی 89 114 84582 10.22059/jor.2014.84582 FA زهرا جان نثاری لادانی گروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشکده زبان‌های خارجی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 2021 11 22 This essay will indicate that Herman Melville's Billy Budd, Sailor inherently possesses cultural, philosophical, and literary paradoxes. To examine this, we will focus on these paradoxes in three domains. First, we will elaborate on some paradoxical themes, such as democracy, which stem from American culture. In the second domain, we will trace Melville’s inclination toward the representation of paradoxes in his ambivalent place within the American romantic tradition. Here, we will argue that since Melville belonged to the Dark Romantic movement, he disavowed Emerson’s optimism and sublime, and introduced man as a Manichean creature who determines his destiny by choosing freely between good and evil.Billy Budd is generally known as a romance, but a close look at the work shows that the text is not faithful to the definition of the romance, since it is highly philosophical and this is beyond the capacity of the romance. This philosophical characteristic pushes Billy Budd towards the definition of the novel where man’s inner world is depicted. Thus, Melville employs an ambivalent literary form to manifest the ambivalent and paradoxical nature of American culture. To gain this objective, the essay will follow three theoretical domains: a historical-cultural reading of Billy Budd; an examination of the theory of American Romanticism, both Emersonian and Dark; and eventually, Henry James’s theory of the novel. برای بررسی این تناقضات بر سه زمینه متمرکز خواهیم شد. ابتدا، به ‌برخی از مضامین متناقض موجود در فرهنگ جامعة آمریکا، همچون دموکراسی، می­پردازیم. سپس، تمایل ملویل به ‌بازنمایی‌ این تناقضات را در جایگاه مبهم او در سنت رمانتیک آمریکا ریشه­یابی می­کنیم. ملویل در زمرة رمانتیک­های سیاه آمریکا قرار دارد که با مردود شناختن روح متعالی امرسونی، انسان را موجودی مانوی می­داند که سرنوشت را با ارادة کامل و اختیار بین خیر و شر رقم می­زند. سرانجام، با توجه به این که ملویل در این بستر متناقض رشد یافته، این تناقض را به ریخت ادبی به‌کار رفته برای نگارش داستان <em>بیلی باد ملوان</em> نیز تعمیم خواهیم داد. این داستان به ‌عنوان رمانس شناخته شده است، اما نگاهی موشکافانه به ‌آن نشان می­دهد که متن <em>بیلی باد ملوان</em> چندان به ‌تعریف رمانس پایبند نیست و از ظرفیت فلسفی بسیار بالایی برخوردار است که در ظرف ریخت ادبی رمانس نمی­گنجد. این ویژگی فلسفی، <em>بیلی باد ملوان</em> را به‌ یک رمان کوتاه تبدیل می­کند که درون آدم­ها را می­کاود. پس ملویل با به‏کارگیری یک ریخت ادبی مبهم، ابهام و تناقضی را که در فرهنگ جامعة معاصر خود وجود داشت، به ‌خوبی بازنمایی کرده است. رویکرد مقاله بر سه محور خواهد چرخید: خوانش تاریخی- فرهنگی از <em>بیلی باد ملوان</em>، نظریات موجود در رمانتیسم امرسونی و رمانتیسم سیاه در آمریکا، و سرانجام، نظریات هنری جیمز دربارة رمان. https://jor.ut.ac.ir/article_84582_73b05838660f992b836b9cbe26009929.pdf