دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 25 1 2020 08 22 Postmodern Narrative in Two Iranian Movies روایت پسامدرنیستی در دو فیلم سینمایی ایرانی 125 158 77631 10.22059/jor.2018.251807.1644 FA مصطفی دشتی آهنگر استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه ولایت، ایرانشهر، ایران شیرین آذرافراز دانش‌آموختهی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه ولایت، ایرانشهر، ایران Journal Article 2018 02 04 Today, in some cases, the cinematic narratives are more popular than fictional narratives, so researchers can explore cultural situation of society by analysing movies. Postmodern narratives are a subdivision of fictional narratives that emerged in 1960s in the Western Literature, and shortly after that, cinematic narratives spread. In Iran, while the postmodern situation has become a problematic issue for fictional literature, it seems that this phenomenon is increasingly expanding in cinema. As too many worthy movies by postmodernist techniques are being produced in Iran, the researchers want to find whether these movies can be considered inherently as postmodern narratives or mere imitations of postmodern techniques, and how it is possible that these postmodernist movies have audience while there is a conflict between tradition and modernity in the Iranian society. This research analyses postmodern approaches and techniques in two Iranian movies. فیلم‌های سینمایی علاوه‌ بر جنبه‌ی تصویری، متون روایی و داستانی محسوب می‌شوند و از این منظر در بررسی‌های ادبی، قابل توجه هستند و امروزه، در کنار، روایت­های داستانی که از قدیم محبوبیت داشتند، روایت‌های سینمایی نیز مخاطبان بسیار دارد. از این رو، با تحلیل فیلم‌های‌ سینمایی، پژوهش­گران ادبیات می‌توانند وضعیت فرهنگی جامعه را بکاوند. یکی از انواع روایت‌های داستانی، روایت‌های پسامدرن است که از حدود 1960 میلادی به بعد، در ادبیات غرب ظهور کرد و اندکی بعد از آن نیز در روایت‌های سینمایی گسترش یافت. در ایران، در حالی­ که وضعیت پسامدرن به امری مسئله‌دار برای ادبیات داستانی درآمده است، به­نظر می‌رسد در سینما این پدیده، به شکل روزافزونی در حال گسترش است. از آنجایی که هنوز به درستی مشخص نیست که فیلم‌های سینماییِ تولید شده با شگردهای پسامدرنیستی در ایران، ذاتاً روایت‌هایی پسامدرن هستند یا صرفاً رنگ و لعابی تقلیدی از شگردهای پسامدرنیستی دارند، این پژوهش قصد دارد به بررسی رویکرد­ها و شگرد­های پسامدرنیستی در دو فیلم سینمایی <em>پرسه در مه </em>و <em>بی‌خود و بی جهت</em> بپردازد و مشخص کند که آیا این متون را می­توان روایت­های سینمایی پسامدرنیستی قلمداد کرد یا خیر. https://jor.ut.ac.ir/article_77631_28437d3801b93a408c442b76089edc3d.pdf