دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 23 2 2019 01 21 The application of Kristeva's semanalysis in the reading of a poem by Reza Barahani ‎ کاربستِ الگوی معناکاوی کریستوا در خوانشِ شعری از رضا براهنی 277 302 69888 10.22059/jor.2019.131789.1260 FA مسعود آلگونه جونقانی عضو عیات علمی دانشگاه اصفهان Journal Article 2015 09 12 Julia Kristeva is one of the most important researchers in the realm of semiotics (1941). Her ‎specific semiotics is known as Semanalysis. In addition to taking into consideration signifying ‎systems, Semanalysis pays attention to drive-oriented non-signifying systems, as ‎well. Accordingly, Semanalysis has two aspects: symbolic and semiotic. The ‎symbolic aspect involves with language, signification and social contracts, but the semiotic ‎deals with those drives, emotions and psychological energies which are canalized, in a way, ‎into language. The present article, in a case study, tries to ‎analyze a poem by Reza Barahani on the basis of the model proposed by Kristeva. Such an ‎analysis reveals that the semiotic comes into language by means of such techniques as ‎phonemes working independently of communicative function of language, pause and ‎interruption, repetition, rhythm, homophony and synonymy. In the end, it is revealed that the ‎application of this model in the realm of practical criticism is, no doubt, of high advantage. ‎ کریستوا از مهم‌ترین پژوهش‌‌گران در حوزۀ نشانه‌شناسی به شمار می‌رود. نشانه‌شناسیِ کریستوا ‏تحت عنوان معناکاوی شناخته می‌شود. معناکاوی علاوه بر بررسی شبکه‌های دلالتی، به شبکه‌های ‏غیردلالتیِ رانه‌محور نیز توجه دارد. به همین دلیل، در معناکاوی با دو وجه روبه‌رو هستیم: وجه نمادین ‏و وجه ایمایی. وجه نمادین اساساً متوجهِ زبان، دلالت و قراردادهای اجتماعی است، اما وجه ایمایی متوجهِ رانه‌ها، ‏سائق‌ها و عواطفی است که به نحوی وارد زبان شده‌اند. از آنجایی‌که به زعم کریستوا، شعر نوعی عصیان در برابرِ زبان ‏است و بدین ترتیب امکانِ جریان یافتنِ وجه ایمایی را در بسترِ زبان فراهم می‌آورد، در پژوهش حاضر کوشیده شده ‏است، شعری از رضا براهنی، به طور موردی، بر اساس الگوی وی بررسی شود. این ‏بررسی نشان می‌دهد وجه ایمایی از طریقِ شگردهایی مانند اصوات مستقل،‏بی‌معنایی، قطع و سکوت، تکرار، وزن، هم‌آوایی و هم‌معنایی در بستر زبان پدیدار می‌شود. کاربستِ این الگو در زمینۀ شعرپژوهی از اهمیّت ویژه‌ای در نقد عملی برخوردار است. ‏ https://jor.ut.ac.ir/article_69888_352524947268d4c6f35bcc9b80adf83e.pdf