دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 22 1 2017 03 21 Comparative study of the “space of suspension” through Antonin Artaud’s and Sohrab Sepehri’s oeuvre نقد تطبیقی «فضای تعلیق» در آثار آنتونن آرتو و سهراب سپهری 203 216 62711 10.22059/jor.2017.62711 FA سارا طباطبایی دانشگاه شهید بهشتی 0000-0002-5947-2534 Journal Article 2016 12 05 Thinking that the concept of « void » described by Antonin Artaud and Sohrab Sepehri reveals the idea of nonentity is out of question. In fact, this void is a placeless and timeless space full of virtuality of being where a pure possibility of becoming can replace the absurd certainty of existence; the very same space that the « Epoche » of phenomenology offers to provide the occasion of an authentic encounter with the essence of each phenomenon in this world. But Artaud is a psychopath and it means, based on Lacan’s theories, that the place of the principal signifier of the « Name of Father » is hallowed in his psyche and so he’s condemned to experience the void within his mind and throughout his life, when Sepehri choose it deliberately in order to undo all the prejudgments and to see the world as it is in its essence. <strong>چکیده </strong>  این تصوّر که مضامین «‌‌خلأ» نزد آنتونن آرتو و «هیچستان» نزد سهراب سپهری به معنای نیستی باشند بیش از حد ساده‌انگارانه و کاملاً خلاف واقع است. در حقیقت خلأ مورد نظر آنها لامکان و لازمانی است پر از امکان هستی، فضایی که در آن «قطعیتِ موجود» جای خود را به «امکانِ وجود» می‌دهد. همان فضایی که در فلسفۀ پدیده‌شناسی پس از عمل اپوخه به دست می‌آید و مطلقاً هر قضاوتی دربارۀ وجود زمانی- مکانی را به حالت تعلیق درمی‌آورد تا امکان رویارویی اصیل ذهن با ماهیت پدیده‌ها فراهم آید. اما آرتو دچار روان‌نژندی است، دال بنیادین «نامِ پدر» که به اعتقاد لکان ساختار ذهنی هر سوژه بر آن استوار است در ذهن او به وجود نیامده و جای خود را به خلائی پر رمز و راز داده است. پس آرتو محکوم به تجربۀ ناگزیرِ خلأ است درحالیکه سپهری هیچستان را اختیار می کند. https://jor.ut.ac.ir/article_62711_0ef4d5375429ee7fbba525b01d20e561.pdf