دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 22 1 2017 03 21 A Deleuzian-Adornian Reading of Postcolonial Literature: Neocolonial Territorialization and Anti-Colonial Identity in the Modern Irish Novel خوانشی دلوزی-آدورنویی از دگرگونی ادبیات پسااستعماری: تقابل نظام حریم ساز نواستعماری و هویت ضداستعماری در رمان مدرن ایرلندی 99 134 62707 10.22059/jor.2017.62707 FA شهریار منصوری استادیار ادبیات انگلیسی دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2016 03 06 This paper explores the ways in which Ireland and the Irish as the very last locus of European coloniality underwent and then embraced an internal deconstruction of postcolonial ethos. The modern Irish identity, this paper argues, emerges as an outcry of a generation whose dreams are torn between a neocolonial State with atavistic vision of the island and a culture of compliance and submission. Where the former assigns a territory for the Irish to develop, the latter observes an agrarian, if not retrospective, sense of development. The protagonists will be punished and then banished from the public memory should they seek social and psychological mobility outwith the given framework. By drawing on Deleuze and Guattari's specificity of postcolonial territorialization, postcolonial reality Vs personal memory, and Theodor Adorno's Negative Dialectics, this paper examines the onset of an internal implosion prevalent in the modern Irish novel, which was materialized in the late 1940s up to the 1960s. چکیده: هدف این مقاله بررسی دگرگونی درونی در ساختار تفکر پسااستعماری، و تجلی آن در قالب تقابل ملی گرایی و فردیت ضداستعماری در رمان مدرن ایرلندی می باشد. این مقاله بر آن است تا با نگاهی درونی دیدگاه بظاهر پسااستعماری دولت ایرلند را بعنوان مخلوطی از تفکر نو استعماری و نظامات محدود کننده معرفی نموده و سپس به واکاوی نمود این تفکر در رمان ایرلندی بپردازد. این مقاله برآن است تا این تغییرات بنیادین در شخصیت پردازی و روایت متاثر از تقابل دولت نو استعمار وملی ضد استعمار را با خوانشی منطبق بر تعاریف ژیل دلوز و فلیکس گوتاری، و تئودور آدورنو را به بوته نقد قرار دهد. ازاین رو این مقاله رمانهای لیست سیاه، بخش ایچ نوشته فرانسیس استوارت، پسر بچه قصاب اثر پاتریک مک کیب را بعنوان متون اصلی و شب زنده داری فینیگن ها، اولیس و تصویر هنرمند جوان نوشته جیمز جویس را بعنوان زیرساخت اصلی انتقادی رمان مدرن ایرلندی مورد بررسی قراردهد. https://jor.ut.ac.ir/article_62707_f53abbdafc267fb689b52172bde9c2d7.pdf