دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 21 2 2016 09 22 Brechtian Elements in Edward Bond’s Red, Black and Ignorant and Caryl Churchill’s Mad Forest اما و اگرهای برشتی وغیربرشتی در نمایشنامه‌های جنگل دیوانه اثر ادوارد باند و سرخ، سیاه و نادان اثر کاریل چرچیل 361 378 61449 10.22059/jor.2016.61449 FA پویا غلامعلی پور پردیس کیش دانشگاه تهران محمدعلی علاءالدینی دانشگاه پیام نور Journal Article 2014 05 26 This thesis is primarily concerned with Edward Bond and Caryl Churchill’s attempts to implement Bertolt Brecht’s methods of Verfremdungseffekt with the same artistic intent of social change in their plays, Red, Black and Ignorant and Mad Forest. In order to provoke critical and objective thinking, and action for positive change, both of the playwrights make use of Brechtian Verfremdungseffekt techniques of episodic structure, characterization, audio-visual aids, and open-endedness. These techniques let the playwrights present familiar situations, actions and attitudes as if they were unfamiliar so that they could be alienated and evaluated with a critical eye by the audience and the reader. In addition to studying the Brechtian elements in these two plays, this thesis argues that there is a point which drifts Bond’s Red, Black and Ignorant from Brechtian dramaturgy and Churchill’s Mad Forest; the point is that Red, Black and Ignorant includes non-Brechtian character design aspects and lack of Brechtian audio-visual aids. پژوهش حاضر به تلاش کاریل چرچیل و ادوارد باند برای پیاده سازی شگردهای بیگانه‌سازی برشت در نمایشنامه‌های آنان - به ترتیب جنگل دیوانه و سرخ، سیاه و نادان – می‌پردازد. به‌منظور ایجاد تفکر نقادانه و عینی، و نیز حصول عمل برای تحول مثبت، هر دو نمایشنامه‌نویس از شگردهای بیگانه‌سازی برشتی، شامل شخصیت‌پردازی، پایان‌گشودگی، ساختار اپیزودیک و رسانه‌های سمعی و بصری مدد می‌جویند. این شگردها به نمایشنامه‌نویس اجازه می‌دهند تا موقعیت‌ها، اعمال داستانی، و نگرش‌های مأنوس را چنان نامأنوس ارائه دهند که برای شنوندگان و خوانندگان، بیگانه‌سازی شده و با بینشی نقادانه سنجیده شوند. این پژوهش علاوه بر بررسی عناصر برشتی در این دو نمایشنامه، به بحث پیرامون نکته‌ای می‌پردازد که منجر به راندگی سرخ، سیاه و نادان از فن درام‌نویسی برشتی و نیز از جنگل دیوانه می‌شود. منشأ این تفاوت، وجود جنبه‌های شخصیت‌پردازی غیر-برشتی در سرخ، سیاه و نادان و نیز عدم وجود رسانه‌های سمعی و بصری برشتی در آن است. https://jor.ut.ac.ir/article_61449_8974488bf403c80de6b6fc7e19074c2a.pdf