دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 19 1 2014 06 22 Deconstruction of Iranian Woman's Diasporic Memoir in Firoozeh Dumas' Funny in Farsi ساختارشکنی یادنگاشت زن ایرانی در عطر سنبل عطر کاج اثر فیروزه جزایری دوما 103 122 52053 10.22059/jor.2014.52053 FA سید محمد مرندی دانشگاه تهران 0000-0003-3600-1008 سیروس امیری استادیار زبان و ادبیات انگلیسی دانشگاه کردستان Journal Article 2013 09 24 This study of Firoozeh Dumas' <em>Funny in Farsi</em> seeks to demonstrate the memoirist's critique of<br />orientalism and memoiristic images of Iran. In <em>Funny in Farsi</em>,which<br />like most of the post-9/11 diasporic memoirs by Iranian women has been written<br />in English, the author has tried to answer the unprecedented curiosity of<br />western readers about Iranian-Islamic culture, especially the issue of Iranian<br />women. One significant aspect of Dumas' memoir is its recourse to satire, which<br />differentiates it from the bulk of Iranian women's diasporic memoirs with their<br />characteristically tragic story of loss and frustration. In this satiric<br />memoir, Dumas has challenged western readers' unreal images of Iran and their<br />expectation of "Iranian woman's diasporic memoir" as a genre. She has<br />satirized the stereotypical images of Iran in Iranian women's diasporic memoirs<br />which are mostly rooted in orientalists' works and the western media, and has<br />replaced them with more objective and historical images. Through this<br />alternative approach to the representation of Iran's cultural and social<br />complexities, Dumas has extended the generic boundaries of the so-called<br />"Iranian woman's diasporic memoir" and has demonstrated the<br />orientalist and feminist-orientalist ingredients of this contemporary genre. <span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: 'Traditional Arabic','serif'; font-size: 10pt; mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: FA; mso-no-proof: yes;">در این مقاله، نقد گفتمان شرق‌شناسی و ساختارشکنی «یادنگاشت زن<br />ایرانی» در <em>عطر سنبل عطر کاج</em> نوشتة فیروزه جزایری دوما بررسی و تحلیل شده<br />است. دوما در این یادنگاشت توانسته است نمونة کمابیش متفاوتی از نگاه زن مهاجر<br />ایرانی به ایران و آمریکا را به نمایش بگذارد، و انگاره‌های خوانندگان غربی دربارة<br />ایران و انتظاراتشان از یادنگاشتِ زن ایرانی را به چالش بکشد. در این پژوهش نشان<br />می‌دهیم که چگونه دوما، با خلق موقعیت‌ها وتوصیف و مقایسة صحنه‌هایی از زندگی<br />ایرانی‌ها و آمریکایی‌ها، باورهای شرق‌شناسانه، خرافه‌گرایی، زن‌ستیزی، جزم‌اندیشی،<br />خردستیزی و واپس‌گراییِ ایرانیان را به چالش کشیده است. وی همچنین به شیوه‌ای<br />تمثیلی موانع و مخاطرات پیش‌روی داستان‌نویسان مهاجر ایرانی را به تصویر کشیده و<br />از این طریق روایت خود را در تقابل با یادنگاشت‌هایی عرضه می‌کند که در آنها زنان<br />مهاجر ایرانی خواسته یا ناخواسته به باورهای شرق‌شناسانه دامن زده و نوعی فمنیسم<br />آلوده به شرق‌شناسی را عرضه کرده‌اند.</span> https://jor.ut.ac.ir/article_52053_51b920b7a3973c42622c4f5926ad8566.pdf