دانشگاه تهران پژوهش ادبیات معاصر جهان 2588-4131 10 25 2005 09 23 - ایده الیسم انتزاعی در دن کیشوت و دایی جان ناپلئون 12169 FA ایلمیرا دادور Journal Article 1970 01 01 Four, hundred year ago, that is the year 1604 A.D Miguel de Cervantes of Spain attained the opportunity of publishing the first part of his legendary work, Don Quixote, a book that attained the tag of the first novel of the world. In the year 1351 (Iranian calender) an Iranian writer, Iraj Pezeshkzad contributed to the market the much controversial work Uncle Napoleon, a work, welcomed by the reading public, which attained further fame when converted into a television serial. The literary type of both works is facetious and both follow the technique of satire which is subsequeuthy the strength of both works. However, what holds the interest of readers is the affinity between the two works which is apparenthy also the discussion in this paper. Two problematic heroes fall prey to an abstract idealism and simultaneously are in quest of their past which they wish to keep alive. However, their social and historical environnent will not allow them to keep this past alive. Not being able to escape, both eventually drown in unhopefulness and despair. چهارصد سال پیش، یعنی در سال 1604 میلادی، میگوئل دو سروانتس اسپانیایی این امکان را یافت تا اولین بخش کتاب جاودانهء خود دن کیشوت را به چاپ برساند. اثری که بعدها عنوان نخستین رمان ادبیات داستانی جهان را به خود اختصاص داد. در سال 1351 شمسی نیز ایرج پزشکزاد نویسندهء ایرانی کتاب جنجالی خود دایی جان ناپلئون را منتشر کرد، کتابی که با استقبال گستردهء قشر کتابخوان مواجه شد و با ساخته شدن مجموعهء تلویزیونی از این کتاب، اشتهار آن فراگیر شد، نوع ادبی هر دو کتاب هزل است، هزلی که استادانه از هجو دوری می جوید و همین نقطهء قوت این دو اثر محسوب می گردد. اما آنچه حائز اهمیت به نظر می رسد و موضوع این مقاله را هم می شود، قرابت این دو اثر است. دو قهرمان "مسئله دار" این دو رمان- یعنی دن کیشوت و دایی جان ناپلئون- دچار ایده الیسمی انتزاعی و در پی احیای گذشته ای اند که روند تاریخی- اجتماعی محیط، دیگر اجازهء این احیا را نمی دهد. بنابراین برای این دو گریزی نیست و هر دو محکوم به غروب در نا امیدی اند. https://jor.ut.ac.ir/article_12169_613be27f5a736d52a8497bfd3ba03e41.pdf